Mariska Hulscher

Ze is een beauty, maar dan wel zo een met brains. Mariska Hulscher. Bekend van tv-programma’s zoals ‘Lijn 5’, ‘Het staatslot op locatie’, ‘Veronica goes Latin’ en natuurlijk niet te vergeten ‘Mariska’, haar eigen talkshow, waarbij menig bekende Nederlander naast haar op de bank mocht neervlijen om vervolgens een pittig gesprek met ‘la Hulscher’ aan te gaan. Want op haar mondje gevallen is ze beslist niet.

Omdat ze een behoorlijk drukke week had heb ik op een zondagmiddag bij haar thuis afgesproken. Het is een ongewoon warme dag voor de tijd van het jaar. Bert, Mariska’s man, laat me binnen en verwijst me door naar de tuin. Daar tref ik haar aan, onder een parasol, half opgevouwen in een tuinstoel met haar (lange!) benen hangend over de leuning. “Sorry, hoor...” verontschuldigt ze zich, “maar ik voel me enigszins gebroken na een paar hectische weken en gisteravond was ook iets té gezellig. Ga maar zitten. Mikki (hun dochtertje, rc) slaapt, praten lukt nog steeds, dus brand maar los.” “Gebroken?,” denk ik nog. Ze ziet er nog steeds uit alsof ze de afgelopen vierentwintiguur in een schoonheidsoord heeft doorgebracht!” Ik knik instemmend en vuur mijn eerste vraag op haar los.

Hoe ben je als jusiste ooit in televisieland verzeild geraakt ?
“Na mijn studie ben ik begonnen met een paar maanden stage te lopen op een advocatenkantoor, maar ik wist al snel dat dit wereldje niets voor mij was. Vervolgens ben ik bij een uitgeverij terecht gekomen waar ik begon als verkoper van advertenties en na enige tijd salesmanager werd. In die tijd heb ik ontzettend veel geleerd. Voor goed verkopen is enige creativiteit wel vereist, maar ik wilde meer. Via, via kreeg ik toen de kans om hoofdredacteur te worden bij het blad ‘Basta!’ (ontstaan uit het voormalige blad ‘Hallo!’ van Patty Brard, rc). Het sloeg natuurlijk nergens op om iemand zonder ervaring als hoofdredacteur te bombarderen, maar blijkbaar hadden ze vertrouwen in me en ik greep die kans met beide handen aan. Voor mij is dit dé opstap naar de journalistiek geweest. Toen het blad het uiteindelijk niet redde, lag mijn volgende kans alweer voor het grijpen als eindredacteur bij het Radio 10 Gold Magazine. In die tijd kwam ik in contact met Fons Westerloo die me vroeg of ik eens een screentest wilde doen. Dat wilde ik wel en nog geen week later was ik ‘live’ op de buis met het programma ‘Lijn 5’. En omdat ik niet twee dingen half wil doen, heb ik vanaf dat moment gekozen voor televisie.”

Dus je hebt commerciele ingeruild voor het createive ?
“Het creatieve werk staat nu voorop en dat bevalt me in alle opzichten beter. Maar mijn commerciële ervaring komt me nog dagelijks goed van pas. Tenslotte moet alles in deze wereld in zekere zin verkocht worden. Niet in de laatste plaats jezelf.”

! En nu be je ook nog eens van de commerciele omroepeen naar een publieke omroep overgestapt ?
Bij de HMG-groep heb ik heel erg veel geleerd, maar ik wilde toch meer journalistieke programma’s gaan maken. Bij de commerciële omroepen ligt het accent toch meer op amusement en dat past gewoon minder bij me. Bij de NCRV ben ik nu sinds twee weken bezig met het programma ‘Police camera action’, een programma over verkeersveiligheid wat al een enorme hit in Engeland is. We zijn ook alweer bezig met nieuwe programma’s. Ik zie hier heel wat mogelijkheden en heb er erg veel zin in.

Nu even over eten. Wat vind je echt lekker ?
Mmmm....eigenlijk ben ik een echte omnivoor, een alleseter, maar ik eet wel heel weinig vlees. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Mijn moeder gaf ons wel wat vlees te eten, maar nooit veel. Zo aten we met z’n vieren één kipfilet. Ze had kennelijk toen al het juiste gevoel dat al die grote hoeveelheden vlees ons helemaal geen goed doen. Verder gaf ze ons ook altijd erg gezond te eten: veel reformspul, weinig snoep en al helemaal geen frisdranken als Cola. Allemaal erg verantwoord dus.

Dat is er met de paplepel in gegoten. Maar wat ik nu het liefst eet? Een lekkere stevige bruine boterham met kaas scoort erg hoog bij mij. Zo’n boterham kan me overigens niet stevig genoeg zijn. Dat slappe gedoe vind ik niks. Salades mag ik trouwens ook graag eten, vooral voor de lunch. Een salade Niçoise bijvoorbeeld. Die vind ik niet te versmaden.

En niet lekker ?
Wat ik, in tegenstelling tot de meeste mensen, echt niet kan waarderen is koffie. Dus ook alles wat maar naar koffie ruikt of smaakt valt niet aan mij te slijten. Vroeger werd me verteld dat ik koffie moest ‘leren’ drinken. Daar heb ik dus nooit de zin van in gezien. Waarom iets léren drinken terwijl er zoveel anders is wat ik wel lekker vind?

Wie kookt er bij jullie thuis ?
Alhoewel Bert heel regelmatig het eten klaarmaakt, kook ik toch wel het meest. Hij eet het liefst vlees en maakt bijvoorbeeld de lekkerste sudderlapjes. De keren dát we dus vlees eten laat ik het koken  graag aan hem over. Dan ga ik er ook echt voor zitten!

Vegetarisme:
Ik vind het een beetje een streng woord. Wanneer je bijna geen vlees meer eet hebben mensen zoiets van :“dus je eet ‘vegetarisch’!” Dan doemen bij mij direct allerlei spookbeelden op van muisgrijze mensen met witte gezichten die alleen nog maar volgens vaste regels leven. Dat is natuurlijk onzin, maar die associatie brengt het woord bij mij teweeg. Tegenwoordig is er toch een steeds groeiend aantal mensen bewuster aan het eten. Als je een beetje je ogen opent kun je daar toch ook niet meer omheen. Maar je kunt het ook overdrijven. We horen zoveel tegenstrijdige berichten dat een normaal denkend mens het bijna niet meer kan volgen.
Wat gisteren gezond was blijkt vandaag ineens toch kankerverwekkende stoffen te bevatten!  Van die stress alleen al zou je wel ziek kunnen worden. Daarom vind ik dat je je gezonde boerenverstand moet gebruiken en daarnaast moet eten wat je lekker vindt, maar met beleid en met mate. Thuis moet ik het woord al helemaal niet in mijn mond nemen want daar krijgt Bert de rillingen van. Mij hoor je er dus niet over en ik lach in mijn vuistje wanneer hij, niets vermoedend, zit te smullen van mijn zorgvuldig bereide (vegetarische!) gehaktballetjes. 

Waar ik ook moeite mee heb is dat mensen vaak inconsequent zijn. Dat ze geen dieren willen doden voor consumptie vind ik prima, maar draag dan ook geen leren schoenen of tassen en gebruik geen cosmeticaproducten die op dieren zijn getest. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Aan de andere kant helpen alle beetjes  en minder vlees eten is in ieder geval een behoorlijke stap in de goed richting. Zie mij dan maar eerder als een semi-vegetariër.

Wat is je lievelingsrecept ?
Dat wisselt, maar op dit moment ben ik erg gecharmeerd van een overheerlijke curry uit ‘Het grote vegetarische kookboek’. Een absolute aanrader overigens!

Heb je een favoriet restaurant ?
Eén ultiem adres zou ik niet kunnen opnoemen. Wel heb ik laatst in twee té leuke en lekkere restaurants in Amsterdam gegeten: Ra Kang, een Thais restaurant en Hostaria, een Italiaan. De bediening was ook perfect. Dat vind ik minstens zo belangrijk als goed eten.

Heb je nog een goed advies voor mensen die minder vlees willen eten ?
Lachend: “Minder vlees eten!, lijkt me. Nee, serieus, voor mensen die in de stereotype ‘vlees-aardappelen-groenten-sferen’ koken valt die switch natuurlijk best moelijk te maken. Maar de boekwinkels staan vol met leuke vegetarische kookboeken _ en tijdschriften natuurlijk! -. Allemaal heel inspirerend en niet moeilijk. Het is niet beperkend noch saai, zoals zoveel mensen denken. Koken zonder vlees of vis doet zelfs een veel groter beroep op je creativiteit. Het is echt alleen maar een kwestie van die knop even om zetten. Als dat je lukt dan mis je niks.

Met wie jou nu eens graag uit eten willen gaan ?
Jeetje, dat zijn er zo veel. Ik zou wel eens willen eten met een internationaal bekende politicus, met een koning of een koningin.....Maar ik geloof toch dat ik in dit geval mezelf eens trakteer en voor een goede en prettige Hollywood acteur als tafelgenoot kies. Richard Gere lijkt me wel wat!  Sexy, intelligent en zeker te porren voor een vegetarische hap.....

Wat vind lij een lastige eetsituatie ?
Een tom-pouce of moorkop beschaafd naar binnen werken. Vervelend vind ik ook dat wanneer je bij iemand anders eet en je niet alles hebt opgegeten, de gastvrouw (of -heer) direct vraagt of je het soms niet lekker vond! Wat is dat toch die ‘bord-leeg-eetcultuur’ van ons! Mijn dochtertje hoeft van mij ook nooit haar hele bord leeg te eten, zolang ze maar wel gezond eet. Kinderen hebben nog dat zelfde intuïtieve wat dieren hebben. Ze eten net zoveel als ze nodig hebben. Ze voelen hun grenzen nog. Dat is toch prachtig! Wie ben ik dan om dat gevoel te gaan verstoren.

Onmisbaar keukengerei:
De messen in mijn messenblok. Goede messen, heb ik gemerkt, zijn onmisbaar in de keuken. Vroeger deed ik daar niet zo aan, maar nu heb ik voor ieder snijwerkje een geschikt mes en dat is echt het halve werk!