8 dingen ontboezemingen van Wilma Nanninga

Begonnen als leerling journalist is ze inmiddels uitgegroeid tot een van de meest bekende showbizz-reporters van Nederland. Wilma Nanninga, immer blozend, vrolijk en bruisend van energie en het eerst op de hoogte van het wel en wee van alles en iedereen. Maar dit is wat u nog niet wist over Wilma Nanninga.

Wanneer ze niet werkt, vertoeft ze het liefst in haar huis in Zeeland, een prachtige oude boerenhoeve, gelegen tussen weidse groene velden met verderop de kustlijn. “Deze boerderij hebben we gekocht van mijn tante die nu in een verpleegtehuis woont. We zijn het voortdurend aan het opknappen. Het is een huis met veel herinneringen en ik vind er hier telkens stukjes van terug; liefdesbrieven van m’n grootvader aan m’n grootmoeder - die hier ook heeft gewoond – en allerlei interessante knipsels, documenten en wat al niet meer. Kijk, dit is het behang uit de kinderkamer.” Vol trots toont ze haar grote hobby: haar plakboeken, waarin ze de geschiedenis van haar familie laat herleven. Zelfs in haar vrije tijd is ze nog bezig met het speuren naar informatie. “Ik ben een nieuwsgierig mens dat altijd op zoek is naar antwoorden.”

Dat ze in haar jeugd werd behandelt als een jongetje: Willem.
“Ik ben geboren en getogen in Charlois, een arbeiderswijk in Rotterdam waar een echte no-nonsense mentaliteit heerste van ‘niet zeuren, maar werken!’. Zo ben ik ook opgevoed en daar ben ik blij om. Hierdoor heb ik altijd zelfstandig beslissingen kunnen nemen en kan ik het in mijn drukke leven allemaal beter aan. Mijn vader had een eigen reclamebureau en werkte dag en nacht. Hij noemde me ook wel Willem en behandelde me als een jongen. Dat had denk ik ook te maken met het feit dat mijn moeder voordat ik geboren werd een late miskraam had gekregen van een jongetje. Van hem heb ik geleerd dat niets je zomaar komt aanwaaien en dat je hard moet knokken om iets te bereiken. ‘Geluk is met de ijverige!’, roep ik altijd bij de krant.
Mijn vader schreef niet alleen reclameteksten, maar ook gedichten en ik weet nog dat ik hem als vierjarig meisje bezig zag en dacht: dat wil ik later ook! Ik was bepaald geen moeilijk kind voor mijn ouders, was eigenlijk heel braaf en voelde me al jong verantwoordelijk voor iedereen. Mijn ouders, m’n drie jaar jongere zusje en ik vormden een hecht gezin met onze moeder als spil daarvan. Zorgzaam en rondborstig. Ik vond haar altijd net een Jiddische Mamma. s’ Avonds, tijdens het avondeten, bespraken we ‘het leven’ aan de eetkamertafel. Nog steeds hebben we onderling heel goed contact en wonen doordeweeks vlak bij elkaar in Zoetermeer.”

Dat ze na 10 jaar haar eerste huwelijk heeft opgedoekt.
“Toen ik begon met werken, werd ik al gauw verliefd. We gingen samenwonen en trouwde niet lang daarna. Zo leek mijn leven compleet. Tien jaar lang hadden we een heel gezellig en gelukkig huwelijk totdat ik dertig werd. De ‘sex in the city- leeftijd’ zeg maar en toen kreeg ik het gevoel van is that all there is? Ik voelde dat ik mijn eigen weg moest gaan en ben vertrokken. Natuurlijk eerst naar mijn ouders. Ik weet nog dat ik huilend bij m’n moeder op schoot zat. De volgende dag ben ik toch nog naar hem terug gegaan. We hebben het nog een jaar geprobeerd, maar zonder succes.
Daarna ben ik drie jaar alleen geweest. Die eerste periode was ik erg verdrietig. Ik voelde me compleet mislukt en ik moest even niets van mannen hebben. Als reactie daarop volgde er een periode waarin ik alles deed wat God verboden heeft! Toen begon ik eindelijk eens stout te worden. Nee, geen drugs. Daar houd ik niet van. Wel heb ik me ingeschreven bij een relatiebureau, wat in die dagen heel gewaagd was. Toen kwam ik weer een beetje in de stemming voor mannen. Eén jaar lang had ik iedere week een afspraak met een andere man! De ene keer ging ik uit eten met een bioloog en dan weer zeilen met een advocaat. Het was leuk en leerzaam, maar bij niet één kreeg ik het gevoel van ‘wauw! Met jou wil ik wel verder.’ Pas enige tijd daarna, op een feestje van een vriendin, ontmoette ik Alex, mijn huidige man. Ik voelde me meteen tot hem aangetrokken. Nadat we de eerste keer samen uit eten gingen werd het al snel duidelijk en tot op de dag van vandaag zijn we super gelukkig. En – maar ik weet niet of dat goed is – we hebben nóóit ruzie.”

Dat ze vijf vrienden heeft.
“Ik zeg altijd: ik heb vijf vrienden. Dat zijn vriendschappen van járen,bij wie ik een half woord nodig heb. Ik ben trouw en houd van harmonie. Ook op mijn werk. Ik ga het liefst zo vriendschappelijk mogelijk met collega’s om en jonge mensen neem ik graag liefdevol onder m’n hoede. Maar door mijn werk, ben ik juist ook óp m’n hoede. Het is soms moeilijk in te schatten welke beweegredenen mensen hebben, alhoewel dat ik intuïtief vaak wel voel. Ik maak graag tijd vrij voor mijn dierbaren. ‘Wie geen tijd heeft, kan er niet mee omgaan’ staat op een tegel in ons huis. Want wanneer je goed kan plannen, kan je voor iedereen en alles tijd maken. Verder ken ik een heleboel aardige mensen. Toch is het maar afwachten wie er nog overblijven wanneer ik onverhoopt ineens met dit werk zou stoppen.”

Dat ze een dochter heeft, Aurore, en liever meer kinderen had willen hebben.
“Verliefd. Dat is het beste gevoel om aan te geven wat ik voor mijn dochter, Aurore, voel. Ik wist natuurlijk al wat liefde was, maar de liefde voor je eigen kind is met niets anders te vergelijken. Ik weet nog dat ik dacht toen ze net geboren was: nu mag ik nooit meer doodgaan. Dat soort basale dingen. Na haar geboorte is mijn wereld veranderd. Ik zou mijn arm voor haar afhakken en ben echt hélemaal in haar ban! Het maakt je ook nog eens heel erg kwetsbaar, want je grootste angst wordt dat haar iets overkomt. Toch ben ik daarnaast ook een strenge moeder, stel eisen en grenzen. Dat heeft ook met liefde te maken. Ik motiveer haar daarnaast met school en probeer haar diezelfde normen en waarden mee te geven als mijn ouders bij mij deden. Ik had graag nog meer kinderen gehad, maar ja het is nu eenmaal zo gelopen. Te laat begonnen, te hard gewerkt. Het heeft geen zin om spijt te hebben of terug te kijken. Aurore is mijn grootste cadeau en ze telt minstens voor drie!”

Dat Koningin Beatrix misschien wel haar meest geheime tipgever is …
“Als men mij onder de roddelpers schaart begrijp ik dat best, maar de grap is dat ik geen roddels schrijf. Roddel is volgens de van Dale onware kletspraat verspreiden en dat doe ik niet. Ik interview de mensen nota bene zelf en stel nooit vragen die ik zelf niet zou beantwoorden. Vaak benadert men mij daarbij ook zélf voor een interview, want dan is het verhaal tenminste één keer goed en duidelijk in de pers gekomen en is men eventuele roddels in ieder geval voor. Álles komt uiteindelijk toch uit in dit kleine land. Alle nieuwtjes check ik op waarheid. Toen ik als hoofdredacteur bij het tijdschrift Privé werkte, had ik het grote geluk dat Maximá ten tonele verscheen. Wij hadden destijds zo’n goede reputatie dat we zelfs werden geciteerd door de NRC. Dat was even kicken! Het had te maken met de puur journalistieke aanpak en uitstekende tipgevers, de zogenaamde vliegen op de paleismuur. Wij kregen toen zoveel tips over waar Willem Alexander met Maximá lief liep te doen, dat ik me eigenlijk nog steeds afvraag in hoeverre onze tipgevers niet waren gestuurd door onze majesteit zelf. Want in die tijd heerste die discussie in de Tweede Kamer of Maximá nu wel of niet door de beugel kon vanwege haar vaders verleden. Omdat je met een krant nog minder tijd hebt om stukken te schrijven, kan het wel eens voorkomen dat je een fout maakt. Gelukkig zijn enorme blunders met tot nu toe bespaard gebleven. Alhoewel....toen prins Claus heel ziek was, had ik van van mijn altijd zeer betrouwbare koningshuis-tipgever te horen gekregen dat de prins liever in Duitsland wilde sterven. Dat bleek toen absoluut niet waar te zijn. Behoorlijk pijnlijk was dat. Uiteraard heb ik het dit nieuws onmiddellijk gerectificeerd."

Dat Showbizz-mensen echte mensen zijn.
“Mijn werk lijkt misschien oppervlakkig doordat het zich afspeelt in het ‘showbizz-wereldje’, maar ook in deze wereld van de zogenaamde schijn heb je – net zoals in elk ander wereldje - te maken met echte mensen met echte gevoelens . Daarbij vind ik het oppervlakkiger om naar een persconferentie te gaan over het vallen van het kabinet dan om de premier te interviewen over de geboorte van zijn kleinzoon. Zo schrijf ik ook veel over huwelijken, scheidingen en sterfgevallen. De meest ingrijpende gebeurtenissen in een mensenleven. Daar komen emoties bij kijken die in feite veel dieper gaan. Aan mij de taak om die emoties zo goed mogelijk onder woorden te brengen. Dat is iedere keer weer een uitdaging en ook het boeiende aan mijn vak. Het is ook vaak dankbaar, heb ik gemerkt. Aangezien ieder mens met dit soort gebeurtenissen in zijn of haar leven te maken krijgt, kunnen anderen zich aan bepaalde verhalen spiegelen. Maar het werkt ook andersom. Zo had ik Wibi Soerjadi geïnterviewd na zijn scheiding, waarna hij me later vertelde dat ik woorden had gegeven aan zijn emoties. In zijn hoofd was het muziek en ook chaos geweest, maar ik had hem kennelijk geholpen om er duidelijke zinnen van te maken. Het had hem geholpen in het hele verwerkingsproces.”

Hoe ze met een flinke portie bluf haar beste interview voor elkaar kreeg.
“Het hoogtepunt in mijn carrière was toch wel het interview met Norman Schwarzkopf, de Amerikaanse generaal die de Golfoorlog leidde. De krant was ervan overtuigd dat ik dit niet voor elkaar zou krijgen. Die man was maar voor weinigen te bereiken. Toen ben ik via via op een besloten diner terecht gekomen – het is een ingewikkeld verhaal - en ben, als een ware actrice, in een rol gestapt. Ik had een jurk met een heel laag decolleté aangetrokken – je moet nu eenmaal weten wat je sterke punten zijn! – en was in veren gehuld. Als een totaal opgedofte filmster beeldde ik mezelf in dat ik Liza Minelli was die de Generaal kwam verwelkomen. Met een stalen gezicht ben ik vervolgens recht op hem afgelopen. ‘I’m só glad you’re back!’, hoorde ik mezelf zeggen. Ik schrok er zelf van, maar ik kon niet meer terug en dacht alleen maar: doorgaan! Hij wist ook niet zo goed wat hij nu met mij moest, maar begon toch te vertellen. Tenslotte is het diner hierdoor twintig minuten uitgesteld en had ik mijn interview! Het is een prachtig verhaal geworden. Ik heb het zelfs nog verkocht aan de Time.”

Dat haar man ooit zijn baan voor haar opzegde.
“Van jongs af aan wist ik al dat ik journalist wilde worden. Na mijn atheneum ging ik naar Parijs om als correspondent voor een aantal verschillende bladen over bepaalde trends te schrijven. Ik woonde op een heel klein kamertje, waarvoor ik in ruil af en toe ook als oppas werkte. Dat was een spannend en leerzaam jaar en het begin van mij journalistieke carrière. Toen ik terugkwam ben ik als leerling journalist bij de Telegraaf begonnen Toen ik werd gevraagd om als correspondent in Parijs te gaan werken, waren Alex en ik nog maar net samen. Ik wist dat ik dit mooie aanbod af zou moeten slaan. Ik was nu immers gelukkig met hem en hij had een goede baan in Den Haag. Maar toen ik het hem vertelde, reageerde hij verrast en zei meteen dat hij z’n baan zou opzeggen om met me mee te gaan! Een groter bewijs van zijn liefde was nauwelijks denkbaar. We hebben daar een fantastische tijd gehad. Alex begon er een bedrijf in Frans vastgoed voor Nederlanders. We woonden in een heel gezellig wijk van Parijs en we genoten van de stad en van elkaar. Daar is onze dochter Aurore ook geboren. Het was één van de gelukkigste periodes uit m’n leven.

Dat ze ‘in het geheim werkt aan een misdaadroman.
In onze vrije uren en wanneer we op vakantie zijn schrijven Alex en ik aan een misdaadroman. Dan zitten we ’s avonds samen gezellig te puzzelen over plots. We hebben hele schema’s en die slepen we overal mee naar toe. Zo waren we laatst in een geweldig tentenhotel in Marokko en daar raakten we ook weer helemaal geïnspireerd. Dan gaan we bedenken wie en hoe we daar weer iemand kunnen laten vermoorden. Weer eens wat anders dan het dagelijkse showbizznieuws.”

Wilma Nanninga (48) is hoofd Showbizz van de Telegraaf. Bijna dertig jaar werkt ze als journalist en verslaggever. Dit jaar viert ze haar tienjarig bestaan als showbizz-reporter.

Tekst: Roxane Catz
Fotografie: Wilbert Gieske