Liesbeth List & Antonie Kamerling

Dichter bij Liesbeth, zo heet het nieuwste programma van Liesbeth List, waarmee ze vorige week in première is gegaan. In deze verrassende mengeling van poëzie, toneel en muziek wordt Nederlands bekendste chansonnière afwisselend bijgestaan door vier mannelijke mystery guests. Antonie Kamerling, met wie ze deze zomer al optrad tijdens de Libelle zomerweek is er één van. Liesbeth en Antonie - klassiek en rock and roll, the beauty and the beast - hun samenwerking is op z’n minst verrassend te noemen. Hoe vonden ze elkaar? Wat vinden ze bij elkaar? Een gesprek over carrière,  passie en het leven.

Wie dacht dat Liesbeth List het langzamerhand wel wat rustiger aan  zou willen doen, heeft het mis. Ze peinst er zelfs niet over! “Ik ben van plan honderdvijftig te worden, dus ik kan nog wel even mee!” Vorig jaar trad ze nog op met het programma van Shaffy tot Piaf en nu staat ze op het toneel met vier mannelijke hot shots aan haar zijde.

Je lijkt er maar geen genoeg van te krijgen?

Liesbeth: “Dat klopt. Iedere keer wanneer ik dacht; ‘nu is het afgelopen, nu is mijn tijd voorbij,’ gebeurde er weer iets waardoor ik ineens een nieuwe weg insloeg en dus toch doorging. Zo werd ik al een keer eerder ‘gered’ door Frank Boeijen die de cd List met me maakte (waarvoor ze een Edison ontving, rc). In mijn ogen was hij mijn redder, terwijl hij het juist een grote eer vond om met mij te mogen werken. Zo zie je maar weer! In 1995 werd ik door Albert Verlinde gevraagd om de rol van Edith Piaf in de gelijknamige musical te spelen en sindsdien is hij mijn producent. Ik heb wel eens een lied gezongen: ‘Ik kom back van come back naar come back’!

Antonie: “Dat gevoel van terugkomen herken ik wel. Een aantal jaar geleden belandde ik in een onzekere periode, waarin ik niet meer wist wat ik wilde. Ik had  moeite met mijn bekendheid en alles wat daarbij kwam kijken. Ik zat toen echt in de put en heb me een tijd volledig afgesloten. Tot ik op een ochtend wakker werd en ineens heel duidelijk wist en voelde dat ik met acteren door wilde gaan. Nog geen dag later kreeg ik een telefoontje . Of ik  met  Ruud van Hemert wilde spreken in verband met de film ‘Ik ook van jou’. Vanaf het moment dat ik me weer open had gesteld had voor werk,  kwam het direct op me af. Dat was voor mij een duidelijk teken dat het ook klopte.”

Je zegt dat je moeite met je bekendheid had. Maar als acteur weet je toch dat je bekendheid riskeert?

Antonie: “ Dat neemt niet weg dat je er nog wel moeite mee kan hebben. Het feit dat mensen zich anders tegenover me begonnen te gedragen, dat er aan me getrokken werd en er zoveel tegelijk gebeurde...Inmiddels kan ik er mee omgaan, maar in het begin moest ik er allemaal erg aan wennen. Vlak voordat ik aan mijn rol (als Peter Kelder, rc) bij Goede Tijden, Slechte Tijden begon, was ik daar overigens wel voor gewaarschuwd. Ik schrok er in eerste instantie ook voor terug. Uiteindelijk heb ik die angst toch overwonnen. Iets waar ik nog geen dag spijt van heb gehad.”

Vind jij het ook lastig om voortdurend herkend te worden?

Liesbeth: “Gelukkig wordt ik in mijn dagelijkse leven nauwelijks geconfronteerd met mijn bekendheid. Omdat ik tijdens mijn werk altijd flink in de make-up zit, herkent geen hond me op straat! Zonder make-up ben ik Elly Driessen, zeg ik altijd. Dat is mijn vroegere meisjesnaam. Mijn  pleegouders, bij wie ik als jong meisje terecht kwam,  heetten List en besloten me Liesbeth te noemen. Zodoende. Na een schoolvakantie in Parijs was ik zo onder de indruk van die stad en de bohémien-achtige sfeer dat ik alleen nog maar dacht aan kunstenaar worden. Opvallen, was het enige dat ik kon verzinnen, me onderscheiden, beroemd worden.”

...

Dat is je dan goed gelukt!

Liesbeth: “Ja, na mijn school ben ik recht op mijn doel afgestapt. Ik had zoiets van:’ Nu is het mijn beurt!’. Als kind heb ik me altijd moeten aanpassen. Mijn moeder stierf toen ik nog heel jong was en mijn vader hertrouwde met de klassieke boze stiefmoeder. Zij zorgde ervoor dat ik uit huis werd geplaatst. Ondanks dat ik niet altijd het vertrouwen en de veiligheid heb ervaren die je als kind juist zo behoeft, heb ik wel een behoorlijke discipline aangeleerd. Toen ik in Amsterdam ben gaan wonen en daar ineens vele bekendheden in het ‘wild’ tegenkwam, ben ik gewoon alle plekken gaan opzoeken waar zij ook kwamen. Op die manier ben ik Ramses (Shaffy, rc) ook tegengekomen en de rest mag bekend zijn.”

En wat was jouw jongensdroom?

Antonie: “Ik wilde eigenlijk voetballer worden en later klassiek pianist. Uiteindelijk ben ik rechten gaan studeren. In die tijd ben ik min of meer ontdekt. Ik werd gevraagd voor het studententoneel en zo is het balletje gaan rollen. Het is nooit mijn droom geweest om te gaan acteren, noch te gaan zingen. Die kansen zijn voorbij gekomen en ik heb ze genomen.

Hoe is het idee ontstaan om vier mannelijke sterren in Dichter bij Liesbeth te betrekken?

Liesbeth:Vorig jaar, na een optreden,  kwam Albert Verlinde ineens naar me toe en zei ‘Alles wat jij zegt of zingt klinkt als een gedicht. Daarom heb ik nu de naam voor jouw nieuwe show: Dichter bij Liesbeth.’ Later stelde hij voor om vier ‘big shots’ in de vorm van mystery guests in deze show te betrekken. Dat zijn toen Antonie, Beau van Erven Dorens en  Bastiaan Ragas geworden. Allemaal mensen die ik erg waardeer. Albert zelf werd uiteindelijk nummer vier. Hij had zichzelf natuurlijk niet op de lijst gezet. Dat is mijn idee geweest. Omdat het als producent nu eenmaal niet gebruikelijk is om in je eigen stuk mee te spelen, stribbelde hij eerst nog tegen. Maar ik hield voet bij stuk. Hij heeft ooit de Kleinkunst Academie afgerond en kan uitstekend zingen! Uiteindelijk heeft ‘ie zich gewonnen gegeven.”

Antonie: “Ik denk dat hij nog het beste zingt van ons vieren...samen met Bastiaan natuurlijk.”

Maar jij hebt toch ook al behoorlijk wat noten op je zang. In 1997 scoorde je een nummer één hit met ‘Toen ik je zag’ en vorig jaar verscheen je eerste album Feel. Nu zing je samen met Liesbeth en binnenkort vertolk je de hoofdrol in de musical Turks Fruit. Zingen en acteren. Wat doe je het liefst?

Antonie: “Zingen is, evenals acteren, een grote passie van me én daarbij komt dat zingen net zo goed acteren is. Het leuke van Dichterbij Liesbeth en Turks Fruit is dat ik het hierin allebei kan doen. 

Zo’n film als Turks Fruit lijkt me bijna niet te evenaren en al helemaal  niet in musicalvorm?

Antonie: “De musical wordt ook compleet anders. Je moet het niet met elkaar willen vergelijken. Het boek is ook zoveel meer dan de film. Veel mensen verwachten ook dat het alleen maar sex op het toneel wordt, maar daar draait het in verhaal in wezen niet om.

Liesbeth:“Dus geen heftige scènes op het toneel?”

Antonie: “Weten we nog niet. Ik neem in ieder geval zelf de beslissing of ik in m’n blootje op het toneel verschijn of niet. Het is natuurlijk wel een gepassioneerd liefdesverhaal, maar passie kan op vele manieren duidelijk worden gemaakt.”

Bij jou denk ik nu ook niet direct aan een musicalster? Houd je zelf eigenlijk wel van musicals?

Antonie: “Als ik eerlijk ben, niet echt. Net zo min als ik van Soap houd. Toch heb ik met heel veel plezier al die jaren in Goede Tijden en onlangs nog in Onderweg naar Morgen gespeeld. Ik geloof ook niet dat een bakker ieder brood dat ‘ie bakt lekker vindt. Terwijl de passie om het te maken dezelfde is.”

Hoe combineren jullie je drukke bestaan met je gezin?

Liesbeth: Ik combineer niet, ik déél mijn werk met mijn gezin! Toen ik de rol van Piaf speelde in de gelijknamige musical, heeft Rob - mijn man – zijn restaurant (Entresol in Amsterdam, rc) verkocht om voor onze dochter Elisah  te kunnen zorgen. Zonder hem zou ik nooit kunnen doen wat ik allemaal doe. Hij doet veelal de boodschappen en gaat met me mee op tournee. Evenals Elsiah. Zij regelt van alles achter de schermen, zoals mijn correspondentie en de verkoop van cd’s, dvd’s , boeken en dergelijke. Wij vormen een hecht en sterk team.

Antonie: ”Bij ons ligt dat wat anders omdat Isa en ik allebei bezig zijn met onze carrière. Hierdoor hebben we ook wel eens te maken met gevoelens van jaloezie. Gelukkig kunnen we daar goed over praten en komen we er altijd uit. Nu onze dochter Vlinder net geboren is heeft Isa (Antonie’s vrouw Isa Hoes, rc) het de komende tijd wat minder druk en we hebben een goede au-pair. Ons werk maakt ons tot gelukkige ouders. Onze carrières zijn daarom belangrijk voor ons en onze kinderen zullen ons daarin moeten volgen. Uiteraard tot in het redelijke. We zullen er altijd voor zorgen dat we het goed blijven combineren. Ik geloof daarnaast ook dat het goed is voor kinderen om zich enigszins aan te passen.

Kenden jullie elkaar eigenlijk al door jullie werk?

Liesbeth: “Nou ja, kennen.... We kwamen elkaar wel eens tegen bij premières, maar verder kende ik hem voornamelijk als acteur. Ik bewonderde hem zeer.”

Antonie: (verlegen lachend) “Ja, kijk en dat wist ik dan weer niet.....”

Wat bewonder je dan aan hem?

Liesbeth: “Ik vind hem een buitengewoon goed acteur die het al ver geschopt heeft. Daarbij is hij natuurlijk bloedmooi!”

Antonie barst nu in een hard lachen uit.

Liesbeth: “Nou, écht. Ik meen het!”

En jij Antonie, wat bewonder jij aan Liesbeth?

Antonie: “Dat ze zo écht is en altijd bescheiden is gebleven. Ze realiseert zich dat ze gezegend is met een zeker talent en dat ze dat mag doorgeven. Ze is een diva in de goede zin van het woord. Toen ik tijdens de Libelle zomerweek met haar optrad, stond ik niet naast ‘La  List’, maar naast Liesbeth. Niets meer en niets minder. Dat is het kenmerk van een ware ster, vind ik. Ik bewonder haar ook om het feit dat ze zo goed bestaande nummers kan herscheppen. In de popmuziekwereld wordt daar vaak misprijzend over gedaan. ‘Daar mag je niet aankomen!’ wordt er dan gezegd. Wat een onzin! Ik ben bijna klassiek pianist geworden. In die klassieke muziek wordt niets anders dan covers gemaakt op bestaande stukken. Zolang ik niet zulke mooie nummer als de Rolling Stones of David Bowie kan schrijven, waarom zou ik ze dan niet zelf proberen te zingen? Het is toch prachtig om dat op jouw manier te kunnen herscheppen. Ik vind dat een kunstvorm op zich. De nummers van Jacques Brel door Liesbeth zijn daar een mooi voorbeeld van. Veel mensen waren er in het begin op tegen, maar iedereen moest later toegeven dat ze zich hadden vergist. Ze kreeg het beste bewijs van goedkeuring: de zegen van Brel zelf!”

Wat is voor jou de uitdaging om deze show met Liesbeth te doen?

Antonie: “Dat zijn er zoveel. Ik heb nog nooit zo’n show gedaan. Ik vind het heel erg leuk om met zo’n fantastische zangeres als Liesbeth te zingen en dan ook nog een nummer in het Frans! De grootste uitdaging voor mij zit in het loslaten van de gedachte dat ik met Liesbeth List op het podium sta en vervolgens dat Liesbeth met grootheden als Brel, Shaffy en Aznavour heeft gewerkt. Dat kan zij overigens heel makkelijk. Nu ik nog.”

Liesbeth: ”Daar hoef je je geen zorgen over te maken, hoor! Ik denk dat wij wat dat betreft ook wel  hetzelfde zijn. Net zoals ik, stort jij je steeds weer in een nieuw avontuur. Jij dúrft en kán dit soort uitdagingen aan.”

Antonie: “Inderdaad, mijn enthousiasme overwint altijd mijn gevoelens van onzekerheid en twijfel. Ik heb echt zin om het allemaal aan te gaan. Behalve de premières dan.....dat vind ik altijd weer een geforceerd en overspannen gebeuren. Daar wil ik het liefst zelf niet bij zijn, maar het hoort er nu eenmaal bij.

Liesbeth: “En het gaat altijd weer voorbij......”

Over de dingen die voorbij gaan gesproken. Een paar jaar geleden verscheen je biografie,’Het voorlopige leven van Liesbeth List’. Waarom ‘voorlopig’?

Liesbeth: Ik leef toch nog! En ik ben daarbij van plan om de honderdvijftig te halen, dus ik ben nog niet eens op de helft. Aan mij zal het niet liggen! Ik ben overigens niet zo van de getallen. Een mens is geen getal. Feit is wel dat mijn omhulsel ouder wordt, maar ik niet. Met de moderne kennis en technieken valt er gelukkig nog wel wat te sleutelen aan de buitenkant. Zolang je maar niet compleet verandert en zo’n plastic hoofd krijgt. Met de Bergman kliniek ben ik erg tevreden. Die hebben bij mij goed onderhoudswerk verricht. Dat mag je er gerust in zetten!

Wat vind jij van al dat geknutsel?

Antonie: Als je er gelukkiger van wordt, dan vind ik plastische chirurgie ook een prima oplossing. Zolang het maar binnen de perken blijft. Ze zeggen wel eens dat alle acteurs ijdel zijn, maar ik ben niet zo met mijn uiterlijk bezig. Maar wanneer het voor mijn werk zou moeten, zou ik het nog wel overwegen.

Het lijkt wel alsof je eigenlijk altijd met mannen werkt, zowel achter als voor de schermen. Nu treedt je ook weer op met vier mannen, de zogenaamde mystery guests in jouw programma. Wat voor rol spelen ze hierin?

Liesbeth: Wat de mannen betreft: dat is gewoon puur toeval. Ik heb niets tegen vrouwen. Integendeel, ik houd juist van vrouwen! In Dichter bij Liesbeth heeft één van mijn mannelijke gasten bij mij geslapen en verschijnt op mysterieuze wijze ten tonele. Na een tijdje ontdekt het publiek pas wie het is. Mijn gast leest stukken uit mijn biografie voor, waarbij ik dan weer een passend lied zing. De man in kwestie zal ook een aantal eigen nummers vertolken en samen zingen we minstens één een duet. Het is een mengeling van zang, verhalen en dialogen die allemaal in elkaar grijpen. De onderwerpen zijn: de eerste ontmoeting, verliefd worden, trouwen, kinderen, ruzie, scheiding én verzoening. Kortom: het hele pakketje aan emoties en gebeurtenissen dat zich tussen mensen voordoet is vertegenwoordigd. Op het eind van de avond wordt pas duidelijk hoe het allemaal precies zit tussen mij en mijn gast. Dat is iedere avond weer een verrassing!

Voor meer informatie:

www.liesbethlist.nl

www.antoniekamerling.nl