Geloof, bezinning, Theo Nijland

Singer/songwriter Theo Nijland (53) zette tot voor kort zijn verbaal en muzikaal talent vooral in achter de schermen van tv series, films en cabaretvoorstellingen. Zelf stond hij liever voor een kleine groep trouwe fans in de schijnwerpers. Met zijn gloednieuwe Onemanshow ‘Masterclass’ mikt hij nu op een groter publiek. Middels vlijmscherpe teksten, verpakt in zelfgeschreven liedjes, relativeert hij de showbizz op hilarische wijze.  Zijn prachtige stem en virtuoos pianospel doen de rest.

“Ik geloof niet in een leven na de dood, maar wie schrijft blijft toch een beetje.”

Bezinning
“Het einde van het jaar is voor mij de tijd van bezinning. Dat heeft ook heel veel met het jaargetijde te maken. Met het feit dat de avonden weer langer zijn en je letterlijk weer meer naar binnen gaat. Wanner ik bij mijn houtkachel zit gebeurt het eigenlijk al vanzelf. Ik heb daarnaast altijd een soort organisch gevoel bij het afsluiten van een jaar. Ondanks dat we onze jaartelling zelf hebben verzonnen en het je daarom min of meer wordt opgedrongen, vind ik het toch leuk om me daarin te schikken. Dan denk ik na over alles wat er in het afgelopen jaar is gebeurd en maak ik als het ware de balans op. Mijn laatste Oud en Nieuw keek ik terug op een behoorlijk zwaar jaar in alle opzichten, maar de komende jaarwisseling kan ik tevreden terugblikken. Het is mooi en productief geweest. Ik zit weer goed in mijn vel en er komt van alles op mijn pad. Naast het schrijven van mijn eigen nieuwe programma en een aantal liedjes voor Brigitte (Kaandorp, rc) heb ik de hele zomer aan de tekst en muziek van de Vara serie ‘Gebak van krul’ gewerkt. Om te creëren heb ik ruimte en stilte nodig. Daarom woon ik hier tussen de weilanden.”

Geloof
“Ik ben een pragmaticus en geloof daarom alleen in dat wat ik kan zien.  Zoals in de mens die zo wonderlijk en interessant is dat ik niets anders nodig heb. Daar put ik al mijn geloof en inspiratie uit. Om mijn ziel en zaligheid aan een dergelijk abstract gegeven als God op te hangen, vind ik verspilde energie. Daar heb ik geen antenne voor. Ik denk dat veel mensen in zaken als God en reïncarnatie geloven uit angst voor de dood. De angst dat er daarna niets meer is. Dan is het wel een geruststellend idee dat je toch nog doorleeft of knus naar de hemel gaat. Ik geloof dat ik er op een dag gewoon niet meer ben. Maar het zou natuurlijk leuk zijn als er iemand nog eens naar een liedje van me luistert. Wie schrijft blijft toch een beetje.”

Of ik trouw ben in de liefde? 
Ik ben er inmiddels een voorstander van.

Trouw
“Trouw is een relatief begrip. Ik zie het als de onzichtbare lijn die mensen met elkaar verbind. Mijn vrienden vinden mij trouw en ik begrijp wel waarom. Ik houd ervan om regelmatig dierbaren om me heen te verzamelen en voor ze te koken. Dat is mijn grote passie. Je zou dus kunnen zeggen dat ik mijn trouw organiseer. Nu houdt misschien niet iedereen van koken en dat hoeft ook niet. Wel denk ik dat trouw moet worden vorm gegeven, want trouw alleen is niets. Vriendschap en liefde hebben voeding nodig. Ik voedt mijn vrienden letterlijk, maar iedereen doet dat op zijn eigen manier. Echte trouw is daarom verwachtingloos. Sommige vrienden nodigen mij bijvoorbeeld nooit uit  om te komen eten omdat ze dat domweg niet in huis hebben.  Daar heb ik begrip voor. Laat ze maar lekker bij mij eten. Ik heb de mogelijkheid en de ruimte ervoor. Mij doen ze vooral veel plezier door te komen.
Of ik trouw ben in de liefde?  Ik ben er inmiddels een voorstander van. Dat is vroeger wel anders geweest, maar nu wil ik geen onrust meer. Mijn vriend vaart op zee en is daarom veel weg. Het zeemanshuwelijk is geheel aan ons besteed, maar het is ook belangrijk om dit niet als een vrijbrief te zien. Vreemdgaan kan misschien verleidelijk zijn, maar het is te ingewikkeld. Trouw zijn vind ik veel prettiger. Het heeft met beheersing te maken en met trouw zijn aan jezelf. Want met vreemdgaan belazer je jezelf nog het meest.”

Naastenliefde
Ook zoiets. “Heb u naasten lief zoals u zelf,” dat is toch wat in de bijbel staat? Daar is niets zweverigs aan. Zo klaar als een klontje. Want alleen als je jezelf respecteert kan je werkelijk iets voor anderen betekenen. En toch ga ik niet naar Afrika om daar iets  te doen voor het oog van de mensheid. Ik beteken liever iets binnen mijn eigen periferie. En dan nog is het vaak makkelijker gezegd. Zo heb ik een Iranese vriend, die hier ooit woonde en vijf jaar geleden weer terug naar Iran is gegaan. Daar zijn de omstandigheden op dit moment zo lastig dat hij nu probeert om weer terug te komen. Zonder huis of wat dan ook kan het zomaar zijn dat hij binnenkort ook bij mij voor de deur staat. Ik draag hem een heel warm hart toe, maar als hij  straks op mijn stoep staat en ik mijn soloprogramma moet voorbereiden, zal ik me toch echt even achter de oren moeten krabben. Naastenliefde klinkt prachtig maar de liefde naar je naasten wordt pas werkelijk bewezen wanneer het allemaal minder goed uitkomt.”

Voor informatie: www.theonijland.nl