Aram van de Rest

Aram van de Rest  (29), de zoon van Josine en John, verwierf de afgelopen jaren ruime bekendheid in Duitsland, waar hij één van de hoofdrollen in een populaire politieserie voor zijn rekening nam. “Een soort  van Bureau Kruislaan, maar dan in het Duits.” Sinds kort woont hij weer in Nederland, waar het succes hem eveneens schijnt toe te lachen. Ruim anderhalf jaar geleden kreeg hij de rol van the bad guy in de televisiesoap Onderweg Naar Morgen en deze zomer voltooide hij de opnames van de film Dood Eind, de eerste Nederlandse horrorfilm. Daarnaast staat hij samen met zijn moeder op de planken in het  toneelstuk Leef-tijd. “Ik werk het liefst zo veel en zo hard mogelijk. Wanneer anderen afhaken ben ik op m’n best.”

Of ik even wilde inspringen......
Ik was pas negentien, had er slechts één jaar toneelschool in Engeland op zitten en sprak nauwelijks Duits!

Hoe ben je nou ooit in Duitsland terecht gekomen?
“Mijn vader werkte daar destijds voor Joop van den Ende. Op een dag was ik bij hem op de set om een kijkje te nemen, toen er plotseling een acteur uitviel die een ongeluk had gekregen. Alle ogen waren ineens op mij gericht. Of ik even wilde inspringen......Ik was pas negentien, had er slechts één jaar toneelschool in Engeland op zitten en sprak nauwelijks Duits! Omdat ik in het begin weinig tekst had heb ik het toch aan gedurfd. Met behulp van anderen en keihard werken ging het steeds beter. Uiteindelijk vroegen ze of ik er als vast acteur bij wilde komen. Mijn vader stond er toen op dat ik officieel auditie zou doen. Die heb ik doorstaan en heb hetvervolgens acht jaar – tot het einde van de serie – volgehouden. Het was een geweldige tijd en ook nog eens de beste leerschool die ik me maar kon wensen.”

Wist je al vroeg dat je acteur wilde worden?
“Ik wilde eigenlijk nooit acteur worden, maar regisseur. Dat wil ik uiteindelijk nog steeds. Dat mijn leven nu zo loopt is vast geen toeval. Ik heb gemerkt dat de beste regisseurs zelf ook een acteer-achtergrond hebben. Ze begrijpen  wat het is om te acteren en kunnen zich daarom beter in de acteurs inleven.”

Wat bracht je weer terug naar Nederland?
“Toen de serie in Duitsland was afgelopen werd ik niet lang daarna gebeld of ik Nederland auditie wilde komen doen voor de musical Dolfje Weerwolfje. Daar werd ik voor aangenomen. Hierna kreeg ik een rol aangeboden in Onderweg naar Morgen. Gelukkig kon ik daar een slechterik in spelen. Na acht jaar de rol van the sunny boy in Duitsland te hebben gespeeld, was ik toe aan nieuwe uitdaging. De horrorfilm Dood Eind was voor mij ook een geheel nieuw genre. Er kwam vanwege de special effects zoveel meer bij kijken dan ik tot nu toe gewend was. Het is de meeste technische productie tot nu toe.”

In Onderweg naar Morgen word je als arts voortdurend geconfronteerd met ziekte, terwijl je moeder ook ten dode was opgeschreven. Was dat niet wat veel?
“Gelukkig ben ik geen erg emotioneel mens. Eerder rationalistisch ingesteld. Werk blijft daarom voor mij altijd werk. Ik slaag er altijd goed in om het van mijn privé-leven gescheiden te houden.”

Je bent zeker ongelofelijk opgelucht nu de laatste uitslag van je moeder zo positief blijkt te zijn?
“Natuurlijk ben ik blij met dat fantastische nieuws. Ook blij voor haar  - en natuurlijk mezelf - dat we ons stuk ook kunnen gaan spelen. Dat bleef uiteraard een gok. Toch ben ik minder euforisch dan bijvoorbeeld mijn vader. Hoe graag ik het ook zou willen, ik durf het nog niet van de daken af te schreeuwen van blijdschap. Ik ben domweg te realistisch om te weten dat kanker altijd weer de kop op kan opsteken. Het is en blijft een verraderlijke ziekte.”

Na de film Dood Eind, begon je met het stuk Leef-tijd.  Een stuk over dood én leven. Hoe is het om dit samen met je moeder te doen?
“Om te beginnen hebben mijn  moeder en ik een hele goede band. We speelden al ooit eens samen in een aflevering van Suite 215 van de NOS. Daarin speelden we toevallig ook een moeder met haar zoon. We hadden altijd het plan om nog eens samen in een stuk te spelen. Daar denk je dan nog álle tijd voor te hebben. We dus ook, totdat je niet veel tijd meer hebt. Door haar ziekte is ons plan toen in stroomversnelling gekomen. Ondanks dat het stuk over ons gaat, staat het tegelijkertijd ver van ons af. Wat dat betreft is het echt het stuk van Haye van der Heiden geworden met situaties die niets met ons privé-leven te maken hebben. Mijn moeder en ik spelen écht een rol. Het blijft daarom nog wel een heftig stuk, maar voor ons wel gemakkelijker te spelen.”