Wivineke van Groningen

Wivineke van Groningen (50) studeerde aan de toneelschool in Maastricht en heeft zich door de jaren heen ontpopt als een zeer veelzijdig actrice. Ze speelde in televisieseries zoals Medisch Centrum West, Wings en IC, in de films Belle en Zadelpijn en in tal van toneelstukken, waarvan recentelijk Nu Even Wel en Hexen. Ruim tien jaar geleden werd ze getroffen door de plotselinge dood van haar partner in leven, acteur Coen van Vrijberghe de Coningh.

Waar geloof je in?
"Boven alles in de liefde en in het feit dat je daar altijd voor kunt  kiezen. Ik heb mogen ervaren dat liefde zelfs de dood overstijgt. Want in mijn hele leven heb ik niet zoveel liefde gevoeld als bij de dood van Coen. De liefde van al mijn dierbaren en de liefde die ik voor hem voelde. Nog nooit heb ik zoveel van hem gehouden als toen. De liefde was zo immens, dat ik er zelfs een beetje eufoor door raakte. Dat dit gevoel van liefde toen sterker kon zijn dan mijn verdriet was echt een openbaring voor mij. Zonder die ervaring had ik zijn dood niet kunnen verwerken.
Van binnen heb ik altijd geweten dat Coen vroeg zou sterven, zonder dat daar enige aanleiding toe was. ’s Nachts, wanneer ik naast hem lag had ik van die momenten dat ik hem volledig trachtte te absorberen en was ik in gedachte al bezig met mijn afscheidspraatje op zijn begrafenis. Ik kon het niet verklaren, maar heb er ook nooit naar geleefd. “Niet doodgaan, nog niet doen!” dat kon ik wel eens zeggen. Het had niet eens met angst te maken, maar met een diep ‘van binnen weten’.
Mijn leven bestaat uit twee delen; mijn leven vóór Coen’s dood en mijn leven erna. Toch kan ik hem vaak heel nabij ervaren. Dat voel ik heel sterk. Ik geloof niet, ik weet. Vanwege mijn katholieke achtergrond ging ik vroeger wel naar de kerk. Dat vond ik altijd wel interessant, maar ik kon niet tegen de lucht en viel er regelmatig flauw. Ik denk dat we ons jasje afleggen nadat we ons klusje geklaard hebben. En dat onze zielen doorgaan. Ik kan me nog herinneren – ik was een jaar of elf – dat ik een boek over de middeleeuwen las en dat ik alles wat ik las herkende. Ik was compleet van slag. Ook bij bepaalde mensen weet ik dat ik ze al veel langer ken dan in dit leven. Soms kan ik er dan wat mee. Maar ik leef nu en moet mijn leven maar nu zien te doen. Ik vind het – ondanks alle liefde, schoonheid en mysterie – een behoorlijke klus.”

Heb je Coen’s dood ook werkelijk kunnen accepteren?
“Het klinkt wellicht vreemd, maar ik was trots op hem dat hij heeft durven sterven. Coen kon slecht loslaten. De dood van zijn moeder en van zijn zusje kon hij bijvoorbeeld moeilijk verwerken. Maar ook van materiële zaken kon hij nauwelijks afscheid nemen en verzamelde hij van alles om zich heen.
Ik heb me in ieder geval nooit afgevraagd waarom het juist mij moest overkomen. Zo zit ik niet in elkaar. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat je de gracht in springt, krankzinnig wordt, niet meer verder wíl en kán leven. Zelf ben ik ervan overtuigd dat bepaalde gebeurtenissen niet voor niets plaats vinden in je leven. Het de bedoeling is dat je er iets van opsteekt. Dan komt  weer die keuze om de hoek kijken, want bij ieder voorval in je leven kan je altijd weer kiezen voor ja of nee. Ik heb heel bewust voor ‘Ja’ gekozen. Letterlijk voor het leven, waardoor ik me wilde blijven openstellen en niet de wereld zou gaan haten. Maar denk maar niet dat dit vanzelf ging, want verdriet moet gedaan worden. Ik heb bewust de tijd genomen om intens te rouwen en ben naar het platteland vertrokken. Daar heb ik in een caravan op het erf van vriendinnen  gewoond. Ik kon in die periode absoluut niet werken, vond acteren ineens té onbenullig. Ze zeggen dat je kind verliezen het grootste verdriet is. Daar kan ik  niet over meepraten. Wel over mijn  grootste verdriet tot nu toe: het verliezen van mijn liefje. Het was echt vér-schrík–ke-lijk! Ik heb niet gehuild, maar gejammerd! Het voelt alsof je ziek bent en nooit meer beter wordt. ”

Het verlies van Coen is het meest afschuwelijke en tegelijk het mooiste wat me is overkomen

Hoe ben je beter geworden?
“Omdat ik iemand ben die het glas altijd eerder halfvol zie zal ik altijd naar het positieve zoeken. Zoals het feit dat Coen en ik nooit kinderen hebben gekregen. Ik kon me volledig aan mijn verdriet overgeven en had alle mogelijkheid om diep te rouwen. Onze kinderen hadden me daarentegen natuurlijk ook weer iets kunnen geven. Ach, dat zal ik nooit weten.
‘Knoert’- mijn hond – kwam in mijn leven, de dag na Coen’s dood en is mijn redding geweest. Ik  had Coen destijds gezegd dat als hij eerder dood zou gaan ik niet flauw weer zou gaan roken, maar dat ik wel een hond zou nemen. Zo geschiedde. ‘Knoert’ is mijn rouwmaatje.
Nooit geweten dat je zoveel van een hond kan houden......
En wat betreft ons mensen geloof ik in meerdere liefdes. Zoals een Eerste liefde, een Grote liefde, een Ware liefde....Ik wilde  Coen’s dood eerst heel goed  verwerken omdat ik wist dat ik anders nooit meer van een ander zou kunnen houden. Dat was belangrijk want ik wist dat ik dat weer zou gaan doen.
Bertje - mijn man en Ongekende liefde - heeft mij beter gemaakt en mijn leven weer glans gegeven. Coen en ik waren dol op hem. Ook Bertje had zijn weg te gaan en samen klopt het nu helemaal.”

Waar hoop je op?
“Dat ik de liefde altijd zal kunnen blijven vieren. Liefde is zo bijzonder en heeft zoveel gezichten. Ik hoop daarom dat ik in staat zal zijn om flexibel te blijven. Dat ik altijd in staat zal kunnen zijn om me te verplaatsen in een ander en daarnaast eindelijk kan samenvallen met mezelf. En met liefde naar alles kan blijven kijken. Dat is waar het om gaat. Toch!?”

www.kikproductions.nl