Will van Kralingen

Will van Kralingen (55) speelde na haar opleiding aan de Amsterdamse toneelschool de ene grote rol na de andere. Onlangs werd ze genomineerd voor de Theo d’Or voor haar rol als koningin Elisabeth in Maria Stuart. Een gevierd toneelspeelster die naast haar succes een bijna kinderlijke openheid heeft weten te behouden.

Waar geloof je in?
“Ik geloof in harmonie tussen mensen. Wanneer je goed met elkaar omgaat haal je het beste in elkaar naar boven. Hiervoor is het nodig om goed naar een ander te kunnen luisteren en te horen wat iemand
werkelijk zegt. Zo ben je beter in staat om je in de ander te verplaatsen. Daar ben ik altijd mee bezig. Je zou wellicht denken dat je juist als actrice niets anders doet dan dat, maar dat heeft daar weinig mee te maken. Wanneer iemand iets is overkomen, vraag ik mezelf vaak af hoe ik het zou vinden als het mij zou zijn gebeurd.
Zoals bij mijn moeder die de ziekte van Alzheimer heeft en nu in een verzorgingstehuis zit. Dat moet toch iets zijn na een rijk en zelfstandig leven. Vooral de betuttelende manier van spreken van het verzorgend personeel tegen de bewoners stoort me. Waarschijnlijk heel goed bedoeld maar té denigrerend om aan te horen. Ik zal er zelf dus ernstig voor waken om ooit zo tegen een ander mens te praten. Ik omring mijn dierbaren graag met zorg en liefde. Soms kan ik zomaar twee uur naast mijn moeder zitten terwijl ik keer op keer hetzelfde liedje zing, hetzelfde verhaal vertel of alleen maar haar hand vasthoud. Dat doet me goed en het zit gewoon in me. Ik heb echt niet de illusie dat ik in staat ben om in m’n eentje de wereld te verbeteren, maar mijn eigen wereld daarom des te meer. Het lukt helaas niet altijd. Dan ben ik gekwetst, maar ja ook daar ontkomt een mens niet aan. En ik al helemaal niet.”

Waarom vind je dat?
“Ik ben als een open boek. In mijn privéleven speel ik nooit een rol en draag ik al helemaal geen masker. Dat maakt me misschien kwetsbaar, maar ook krachtig, heb ik gemerkt. Ondanks alle pijn heb ik nooit nare ruzies met mijn partners gehad. Met mijn eerste man, acteur Eric Schneider, met wie ik twee zonen kreeg, heb ik nog altijd een goed contact. Ook hij streefde naar harmonie. Soms denk ik wel eens: hadden we maar wat vaker ruzie gemaakt. Maar ach, wat heb je aan dat gepeins achteraf. Ruziemaken is helemaal geen kunst. Kijk maar eens om je heen. Het vereist meer inspanning om de harmonie te bewaren. Mijn volgende relatie was wat heftiger en heeft ook geen stand gehouden. Sándor Márai, de schrijver van het stuk waarin ik nu speel, zoekt ook aldoor naar die harmonie en kiest tenslotte voor de harmonie met zichzelf, die van de eenzaamheid. Maar dat is niets voor mij, want ik wil mensen om me heen. Ik ben wel een tijd relatieloos geweest en heb me toen alleen op mijn zoons en mijn werk geconcentreerd. Dat was eigenlijk heel overzichtelijk en prettig. Totdat de liefde zich weer aandiende. Op dat gebied was ik toch wat voorzichtiger geworden, maar de liefde vraagt op een dag om volledige overgave. Op dat punt ben ik inmiddels wel beland.”

Ik huppel overal op af met het gevaar zomaar tegen een deur te lopen

Wat houdt deze overgave in?
“Dat ik binnenkort zal gaan verhuizen van Den Haag naar mijn geliefde in Amsterdam, een stad die me inspireert maar die ook een hoop onrust in mijn hoofd geeft. Met al mijn mooie ideeën over rust en harmonie word ik toch iedere keer behoorlijk nijdig wanneer ik mijn auto niet binnen een kwartier kwijt kan, om maar iets te noemen. Den Haag geeft me ruimte, rust en zicht op de natuur. De natuur met haar terugkerende beloftes stemt mij hoopvol en maakt mij intens gelukkig. Toch zal ik vanwege duidelijke redenen degene zijn die mijn spullen zal moeten pakken. En in het kader van de harmonie ben ik daar zonder morren toe bereid. Ik hoop alleen wel dat we een huis zullen vinden met wat zicht op groen.”

Wat geeft jou houvast?
“Mijn kinderen. Zonder enige twijfel. Mijn twee zonen zijn het allerbelangrijkste in mijn leven. Zij zorgen er tevens voor dat ik met mijn voeten op de grond blijf staan, aangezien ik nog wel eens weg kan zweven. Mijn werk is een feit en het is prettig dat het er is, maar het geeft eerder onzekerheid dan houvast. Ik denk nooit dat ik een volleerd actrice ben en dat het me allemaal maar komt aanwaaien. Verre van dat. Ik weet inmiddels best wat ik kan, maar die onzekerheid blijft. Ik denk zelfs dat ik die misschien wel nodig heb. Verder heb ik besloten om nooit meer iets te doen waar ik geen zin in heb en mijn hart nog meer te gaan volgen. Daar was moed en vertrouwen voor nodig. Toen ik destijds bij een toneelgezelschap werkte gaf mij dat naast financiële zekerheid ook de nodige irritatie. Toen ik daar wegging heb ik mezelf beloofd alleen nog maar dat te doen waar ik blij van word. Tot op heden heb ik daar nog geen moment spijt van gehad. Het was weer die keuze voor harmonie.”

Waar hoop je op? “Dat ik in mijn werk de inspiratie en vreugde kan behouden en ook zelf de volledige regie een keer in handen ga nemen. En wat betreft het grote geheel vind ik die film ‘An inconvenient truth’ van Al Gore een belangrijke eyeopener. Hopelijk zullen we met z’n allen in staat zijn het tij te keren. Ik heb veel vertrouwen in de nieuwe generatie en ben ervan overtuigd dat die ons voortbestaan belangrijker gaat vinden dan de macht van het geld.” Will van Kralingen is volgend seizoen te zien in ‘De Goede Dood’, een tragikomedie over euthanasie.

Informatie: www.impresariaatwallis.nl