Trijntje Oosterhuis

Trijntje Oosterhuis (31) scoorde ze samen met haar broer Tjeerd en de band Total Touch de ene hit na de andere. Haar nieuwste jazz-album Strange Fruit is niet alleen fraai, maar ook het bewijs dat Trijntje Oosterhuis niet van plan is om zich alleen in het pop-hokje te laten duwen. “Zingen is zingen en als je kunt zingen kan je alle kanten op.”

Waar geloof je in?
Wij zijn heel nuchter opgevoed zonder enige dogmatiek of ideaalbeelden. Met het geloof in onszelf en met de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven. Het hier en nu is daarnaast een belangrijk gegeven. Het verleden is voorbij en de toekomst een illusie. Het hier en nu is tenlotte het enige wat we hebben en wat werkelijk telt.

Geloof je dan niet in een leven na dit leven?
Ik weet het niet....., maar wat heb je er trouwens aan als je nu leeft? Dan krijg je zoiets van: ‘Oh, ik ben pas in m’n tweede leven ....ik heb er toch nog zes te gaan.’ Dan heb je een alibi om je leven als het ware uit te stellen. Ik ga er liever vanuit dat dit mijn enige leven is. Daar wil ik zoveel mogelijk uit halen.

Met een vader zoals die van jou (theoloog, dichter Huub Oosterhuis, rc) zou je kunnen verwachten dat je met het katholieke gedachtegoed bent opgevoed.

Dat ben ik ook, maar wel met de vrijheid om te kiezen wat bij mij past. Vroeger was daar geen sprake van. Dan was je katholiek of protestant. Mijn vader is van een generatie waarin ‘Jezuïet worden’ ongeveer het hoogste goed was. Later heeft hij zo zijn eigen manier van denken ontwikkeld. De bijbel is natuurlijk prachtig, maar wordt veelal verkeerd geïnterpreteerd. Mijn vader is daarom eigenlijk altijd bezig geweest met het zo zuiver mogelijk analyseren van dit oorspronkelijke Joodse boek. Om het voor zoveel mogelijk mensen toegankelijk te maken. Daar heeft hij zijn levenswerk van gemaakt. Bijbelse verhalen zitten vol metaforen, symboliek en wijsheden waar wij nu nog steeds veel van kunnen leren. Zelf ben ik helemaal niet zo’n bijbel-kenner als men wellicht zou verwachten, maar onbewust praktiseer ik toch wel die normen en waarden die wij daarvan hebben meegekregen.

Ik geloof in de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven

Waar draait het voor jou om in het leven?
Om datgene te doen wat je echt wilt doen, zonder dat je je uit het veld laat slaan of bij de pakken neer gaat zitten. Ik zou graag mensen motiveren om hun twijfels over boord te zetten en recht op hun doel af te gaan. Ik geloof daarom ook niet in ‘het lot’, maar wel in het volgen van je hart en het gebruiken van je talent. Je leven in eigen hand nemen levert duurzaam geluk op. Verder draait het wat mij betreft om energie tussen mensen. Het is een leerproces om iedere keer weer te voelen met wat voor energie je te maken hebt. Hoe zuiver of juist onzuiver deze is. Met positieve energie kan volgens mij alles worden bereikt.

Heb je daarmee ook je succes bereikt?
Ja, voor een groot deel wel. Achter mijn ambitie zat nooit de wens om bekend of belangrijk te worden, maar puur de drang om te willen zingen. Goed te willen zingen. Dat is bepaald niet van een leien dakje gegaan. Ik heb grote problemen met mijn stembanden gehad. Daar zaten hobbels op waar je bijna overheen kon skieën.  Operaties, oefenen en hard werken hebben me mede gebracht op het punt waar ik nu ben. Maar het gelukkige gevoel wat zingen mijzelf - en kennelijk ook anderen - geeft, is altijd mijn drijfveer geweest.

Toch ben je bekend geworden. Wat heeft dat met je gedaan?
Het heeft me een periode heel erg verward. Ik had moeite met het feit dat die bekendheid vooral aan mijn persoon hing, terwijl we het toch met de hele band deden. De hoeveelheid aandacht en waardering die ik daarnaast ontving, kon ik ook niet aan, laat staan in gelijke mate teruggeven. Ik overzag het niet meer, voelde me zelfs schuldig en raakte behoorlijk uit balans. Ik voelde me een renpaard op stal. Uiteindelijk kwam ik tot het bevrijdende inzicht dat mijn fans het heel anders ervaren. Mijn muziek is namelijk hetgeen wat ik aan hen geef. Maar omdat muziek maken mijn tweede natuur is, zag ik dat nooit als een echte moeite. Dat heb ik echt moeten leren inzien.

Wat heb je geleerd van die verwarrende periode?
De kunst van onvoorwaardelijk iets kunnen ontvangen en daarmee het leren accepteren van mijn succes. Ondanks het feit dat het me niet is komen aanwaaien, is muziek maken nu eenmaal mijn ziel en zaligheid. Het succes voelt daarom toch als iets dat me ook gegeven is. Naast het accepteren, heb ik ook moeten leren genieten van mijn succes. Zoals Nelson Mandela zei: “Your being small doesn’t serve this world”. Een ander kan zich namelijk aan jou optrekken als jij durft te stralen.

Wat verwacht je nog meer van het leven?
Dat ik steeds beter word in het herkennen van de zuiverheid in mensen en dingen. En dat ik vooral zelf beter word in het ‘zuiver zijn’. Wat dat betreft is de stem de beste graadmeter. Daar kan ik me dus goed aan blijven toetsen.