Thijs Römer

Thijs Römer (30) begon tijdens zijn opleiding aan de Amsterdamse theaterschool al met professioneel acteren. Bij het grote publiek werd hij vooral bekend door de films van Theo van Gogh. Voor zijn rol in '06-05' ontving hij een Gouden Kalf. Onlangs debuteerde hijals regisseur van de film 'Het wapen van Geldrop', waarvoor hij ook het script schreef.

Waar geloof je in?
"Het eerste dat me te binnen schiet is: in 'de kracht van het moment'.Ik kom bijvoorbeeld vaak te laat en ik kan ook wanneer ik erg druk ben langere tijd niets van me laten horen. Dat zijn niet zulke beste eigenschappen, maar daar staat tegenover dat als ik er ben, ik er ook honderd procent ben. En daarmee maak ik het weer goed, denk ik dan. Daarom houd ik zo van toneelspelen, omdat ik iedere keer weer op zoek moet naar de belevenis van dat moment. Dat ik het stuk de dag ervoor ook moest spelen, is van ondergeschikt belang en dat ik het morgen weer moet doen, is domweg nog niet aan de orde. Het is de kunst om het werkelijk op dat moment allemaal te beleven. Zowel voor het publiek, als voor mijn collega's en niet te vergeten voor mezelf. Alleen dan houd je het leuk en interessant. Bij film speelt het moment een minstens zo belangrijke rol. Dan moet er onder tijdsdruk, inclusief alle onvoorziene omstandigheden, zo goed mogelijk van dat éne moment gebruik gemaakt worden. En met datzelfde besef sta ik ook zoveel mogelijk in het leven. Door niet te veel te kijken naar wat er gisteren was of wat er morgen gaat komen, maar het huidige moment zo intensief mogelijk te beleven."

Wat is het belangrijkste in je leven ?
"Sinds ik mijn leven deel met Katja (Schuurman, red.), heb ik het gevoel niet meer zonder haar te kunnen. Dat lijkt wellicht vervelend maar dat is het juist niet. Wij hebben elkaar leren kennen op de set van de televisieserie 'Medea' en daar is de vonk overgeslagen. Wij voelen elkaar op een heel aparte manier aan en nemen eikaars gevoel soms onbewust over. Dat leidde in het begin wel eens tot verwarring. We bleken behoorlijk gewaagd te zijn aan elkaar, maar hebben elkaar succesvol 'bevochten'. Een zekere rust is ervoor in de plaats gekomen. Mijn liefde is heel intens en vol overgave. Ik vind het geweldig dat ik door haar op een anderemanier in aanraking ben gekomen met de liefde. Zij is daarom het belangrijkste in mijn leven, omdat ze me een completer mens heeft gemaakt."

Ik wil zo min mogelijk
hetzelfde doen.

In welke zin ben je completer geworden ?
"Ik heb geleerd om me kwetsbaarder op te stellen en heb gemerkt dat het me - ondanks de onvermijdelijke angst voor verlies - krachtiger heeft gemaakt. Het is net als bij sommige religies waar men iets moet opofferen. In mijn geval was dat mijn zogenaamde onkwetsbaarheid, waardoor ik me nooit helemaal hoefde te geven. Die opoffering versterkt de liefde. Het heeft er ook toe geleid dat ik eerlijker ben geworden. Eerlijkheid hield voor mij in dat je voor zo'n zeventig procent open moest zijn naar elkaar en die overige dertig procent was gewoon voor mezelf. Daar had ik het alleenrecht op, vond ik. Van Katja heb ik geleerd dat wérkelijk eerlijk zijn naar elkaar juist in die dertig procent zit. Daarin schuilt de ware intimiteit. Verborgen agenda's, onduidelijkheden en onuitgesproken gedachten waar je al snel mee wegkomt als je el kaar lief vindt, zitten de werkelijke overgave en verbinding met elkaar in de weg."

Waar hoop je op ?
"Allereerst natuurlijk op liefde, gezondheid en geluk voor mijzelf en allen die mij dierbaar zijn. Niet bijster origineel, maar het zou toch gek zijn om dat niet te hopen. En verder, om het van heel groot naar heel klein te halen: ik hoop dat mijn nieuwe film 'Het wapen van Geldrop' mooi wordt gevonden. Deze film-waarin ik mijn ziel en zaligheid heb gelegd en waaraan vele anderen met plezier hebben gewerkt - is zeker geen alledaags verhaaltje in een al evenmin alledaagse vorm. Wat dat betreft, heb ik niet voor de makkelijkste weg gekozen. Het is een film waarin je een beetje moet wegzakken en die je niet rationeel moet willen vatten. Anders zou je wel eens van een koude kermis kunnen thuiskomen. Deze film vraagt denk ik een zekere overgave van het publiek. Of er nog een onderliggende boodschap in zit? Ik denk dat het leven toch niets anders is dan dat wat je er zelf van maakt. Dat kan een bevrijdende gedachte zijn. Het zou mooi zijn als het publiek deze meekrijgt en dat het verhaal inspireert. Het was in ieder geval heel bijzonder om vanuit de drie verschillende dimensies - die van schrijven, regisseren en acteren - aan een film te werken. En het is nóg spannender om dit project uit handen te geven en af te wachten wat er gaat gebeuren."

tekst : Roxane Catz
fotografie :nrc.next