Sophie van der Stap

Sophie van der Stap (23) kreeg twee jaar geleden te horen dat ze kanker had. In plaats van passief in een slachtofferrol te vallen, pakte ze pen en papier en begon te schrijven. Het boek ‘Meisje met negen pruiken’ was het resultaat; een ontroerend, soms ook humoristisch maar vooral moedig verhaal van een vrouw die het leven omarmt.

‘Ik heb alles wat in me leefde kunnen erkennen en ben nergens in blijven hangen.
Het schrijven heeft me bevrijd.’

Waar geloof je in?
“In liefde, want liefde is volgens mij de essentie en de waarheid van het menselijk bestaan. Daar werd ik weer helemaal naar teruggebracht tijdens mijn ziekte. Andere zaken werden minder belangrijk. Ineens stond ik stil bij de functie van alles, het schijnbaar simpele bewegen van m’n benen, handen,
voeten, het voelen van m’n lichaam werd iets wat ik niet meer vanzelfsprekend vond. Ik kon me volledig overgeven aan alles wat zich in mijn lijf bevond. Aan fysieke sensaties zoals pijn of juist prettige gevoelens, maar ook aan verschillende emoties, zoals woede, jaloezie, pijn, verdriet én vreugde. Ik kon toen compleet toegeven aan het hele concept van mens-zijn. Dat was op zich een heel prettig proces.”

Heb je je ooit afgevraagd: waarom ik?
“Nee, nooit. Ik heb eerder gedacht: dit kan iedereen overkomen, dus waarom mij niet? Daardoor heb ik in die tijd eigenlijk geen woede gekend. Wel verdriet en dat heb ik met een aantal dierbaren gelukkig goed kunnen delen. Daarna heb ik er iets constructiefs mee kunnen doen door het van me af te schrijven. Iets wat ik nooit eerder had gedaan en gewoon gebeurde. Ik heb hierdoor alles wat in me leefde kunnen erkennen en ben nergens in blijven hangen. Het schrijven heeft me bevrijd.”

Ik pluk niet alleen de dag, maar alles wat ik plukken kan!

Wat heb je geleerd van je ziekte?
“Dat ik mijn geluk nergens anders meer hoef te zoeken omdat ik intens tevreden ben met alles wat ik heb en wie ik ben. Als je zo ziek bent sta je als het ware op een ander platform. Ik kreeg ineens heel veel aandacht en ruimte en daar werd ik soms onzeker van. Tegelijk kon ik de dingen daarvandaan scherper zien. Ik zag steeds duidelijker dat ieder mens vroeg of laat te kampen heeft met allerlei soorten ervaringen en emoties, maar dat veel mensen proberen hun minder gewenste gevoelens uit de weg te gaan of te verhullen. Hierdoor zijn ze oneerlijk tegenover zichzelf en veroordelend naar elkaar en doe je dus niet alleen anderen, maar vooral jezelf tekort. Zo kom ik bijvoorbeeld net terug uit India waar ik een huwelijk bijwoonde van Indiase vrienden. Dit hele huwelijk was een typisch statushuwelijk, gepusht door de beide families. Het ging zo duidelijk en voornamelijk om het plaatje naar buiten toe. Ik heb niet één keer een ontspannen glimlach op de gezichten van een van die mensen gezien. Ze waren te druk bezig met de hele organisatie, want het moest hét huwelijk der huwelijken worden waar men nog lang over na zou praten. Ik was zo verbaasd. Het stelde me teleur, omdat het heel lieve, spirituele mensen zijn die zichzelf naar mijn gevoel dan toch verloochenen. En waarom? Wat maakt het toch allemaal uit? In feite draait het allemaal om acceptatie. Van het leven, onszelf en van elkaar als mensen. Dat heb ik echt geleerd van mijn ziekte.”

Hoe gaat het nu met je?
“Goed! Ik ben nu ruim een jaar schoon. Dat stelt gerust, want je bent altijd bang dat het weer terugkomt wanneer men met behandelen stopt. Toch heb ik het afgelopen jaar verbazingwekkend weinig angst gehad. Dat komt waarschijnlijk omdat er zo veel gebeurde en ik veel heb gereisd. Door die enorme stroomversnelling was er letterlijk geen ruimte voor die angst. Alles ging voorspoedig dus ik had een diep vertrouwen dat het met mijn gezondheid ook wel goed zat.”

En hoe staat het met dé liefde in jouw leven?
“Die is pril en mooi! Een paar maanden geleden ontving ik een sms met de tekst: hoe kan ik Sophie of één van de anderen ontmoeten? Het bleek een man te zijn die me een zakelijk voorstel wilde doen, waarop ik heb gereageerd. Ik zat op dat moment in een beginnend dalletje en was wel benieuwd. Ik ben toen naar zijn kantoor gegaan en daar hebben we een heel prettig gesprek gehad. Op het pontje terug naar de stad voelde ik me heel blij en had ineens weer overal zin in. Ik was echt een beetje in de war. Diezelfde avond kreeg ik een heel leuk - beslist niet zakelijk - sms-je en vanaf dat moment stuurden we elkaar dagelijks berichtjes. Toen ik met vakantie naar Spanje ging,  hielden we contact per sms en de berichtjes werden steeds heviger. Later is hij me nagevlogen en heb ik hem opgewacht in een prachtig oud kloosterhotel in Granada. We waren allebei zo in de wolken dat we alleen maar konden lachen toen we elkaar eindelijk zagen.Het voelde direct goed en dat doet het nog steeds!”

Waar hoop je op?
“Om over zo’n twee jaar een klein pension te hebben waar mensen en vrienden elkaar kunnen ontmoeten en ook voor langere tijd kunnen verblijven. Dat wil ik in Andalusië gaan doen, omdat ik van die streek houd en daar vaker kom. Ik weet niet of ik mijn studie politicologie nog wil oppakken. Ik ben niet meer geïnteresseerd in een grootse carrière, maar wil wel mijn bijdrage aan de wereld leveren. Met dat pension kan ik op kleine schaal wat betekenen voor anderen en tegelijk krijg ik dan op mijn beurt vast voldoende inspiratie voor het schrijven van een tweede boek. Dat lijkt me geweldig, maar ik heb geen haast!”

 ‘Meisje met negen pruiken’, Prometheus,
ISBN 9044608502, € 15,-