Sanne Vogel

Sanne Vogel (25) schrijft, acteert en regisseert alsof haar leven ervan afhangt. Onlangs schreef ze haar eerste (jeugd)boek ‘Het levenswerk van een talentloos meisje’.  Haar eigen leven is alles behalve talentloos en haar c.v. te lang om hier in een paar zinnen weer te geven.  Op dit moment is ze iedere zondagochtend in Villa Achterwerk ‘The Popgroep’ van de VPRO te zien en begin volgend jaar zal ze schitteren als de jonge Annie MG Schmidt in de gelijknamige tv-serie.

Waar geloof je in?

“Ik geloof heel sterk dat wanneer mensen eerlijk en oprecht zijn, ze daarmee het verst komen in hun leven. Toen ik klein was dacht ik dat iedereen per definitie goed  was en het beste voor had met alles en anderen. Ook met dieren. Dat was natuurlijk een heel kinderlijke, naïeve gedachte, waar ik later helaas van heb moeten terugkomen. Toch ben en blijf ik ervan overtuigd dat je met een zuivere houding uiteindelijk altijd overwint.”

Een  opmerkelijke uitspraak voor iemand van jouw leeftijd die al zoveel heeft bereikt in de harde en vaak concurrerende acteerwereld......
Alle mensen waar ik van hou, staan stuk voor stuk eerlijk en oprecht in het leven en zijn daarnaast succesvol in wat ze doen. Natuurlijk zijn er ook mensen die van alles uithalen om verder te komen in hun carrière. Zij bereiken wellicht succes, maar worden niet gelukkig in hun persoonlijke leven. Komen zichzelf op een dag zeker tegen. Dat denk ik tenminste. Ik kom van de mavo en ben vanaf m’n zestiende bezig met professioneel acteren en schrijven. Niet een beetje, maar heel gedreven. Mijn werk werd opgemerkt en daarmee won ik onder andere prijzen bij de Kunstbende.  Zij organiseren jaarlijks wedstrijden voor jong, creatief talent in Nederland. Drie jaar achter elkaar ben ik bij hun in de prijzen gevallen, waarvan twee keer de nationale eerste prijs. Dit had ook te maken met het feit dat ik niet alleen schreef, maar ook acteerde en regisseerde  Dat viel uiteindelijk op. Ik heb –afgezien van enkele workshops - nooit een gespecialiseerde opleiding gevolgd. Alleen maar m’n hart. Daarmee heb ik de nodige ervaring en inspiratie opgedaan waarmee ik al heel snel in het professionele circuit terecht ben gekomen. Zo ben ik  ooit begonnen met op de Parade te gaan spelen.”

Ik kan alleen maar mijn hart volgen en daar vol voor gaan.

Hoe kwam het dat jij al op zo’n jonge leeftijd precies wist wat je wilde?
“Opvallend genoeg waren mijn ouders totaal niet cultureel geëngageerd. Dus culturele interesse heb ik in eerste instantie niet van huis uit meegekregen. Mijn vader was bouwvakker,  maar niet gelukkig in zijn werk.  Omdat hij al jong wees werd, had hij geen mogelijkheid om te studeren. Toen ik acht was maakte hij een carrière-switch en werd hij conciërge bij de toneelschool. Daar voelde hij zich al snel thuis. Ik mocht toen wel eens komen kijken naar voorstellingen en de eerste keer maakte dit direct enorme indruk op me. Ik weet nog hoe het decor eruit zag, de geluidseffecten klonken en ken zelfs nog enkele flarden tekst. Er was een hele duidelijke herkenning. Ik voelde dat ik dit ook wilde, maar dacht dat ik zoiets nooit zou kunnen bereiken. Als een soort droom. Ik was überhaupt altijd al een heel dromerig kind dat het om die reden ook heel slecht deed op school. Totdat ik op mijn elfde een bijzonder strenge leraar trof die vond dat het tijd was om te stoppen met dagdromen en meer mijn best te gaan doen. Hij zag erop toe dat ik vroeg op school kwam en extra hard ging werken. Toen bleek dat ik ineens veel meer kon dan ik tot dan toe had getoond. Dat verraste me zelf eigenlijk ook en wel zodanig dat ik dacht: ‘Als ik dat kan, dan kan ik wat ik op die toneelschool zag vast ook.’ Alsof ik echt was wakker geschud en een nieuw soort vertrouwen had ontwikkeld. Niet lang daarna – op de middelbare school - ben ik begonnen met schrijven en zelf theater gaan maken. Omdat er bij ons op school gelukkig veel op dat gebied gebeurde, kwam dat goed uit. Ze waren er ook nog blij mee.”

En weet je ook al wat je wilt van de liefde?
“Als heel klein meisje had ik al een heel duidelijk besluit genomen dat ik pas een echte relatie met een ander zou aangaan als ik het gevoel zou hebben dat het voor altijd zou zijn. Vorige week waren mijn vriend en ik alweer zes jaar samen. Ik was achttien toen ik hem leerde kennen. Ik maakte een eigen voorstelling bij Huis aan de Werf, een productiehuis in Utrecht waar ik veel gewerkt heb. Hij liep daar stage en het duurde even voordat we doorhadden wat de rest om ons heen schijnbaar al langer doorhad, namelijk dat we elkaar meer dan alleen maar leuk vonden. Bij hem had ik ook wel dat gevoel van dat het zomaar voor altijd zou kunnen zijn. Toch is het niet altijd even gemakkelijk. Zeker in het acteurswereldje. Het is soms heel verleidelijk om je hart aan een ander te verliezen. Dan denk ik ook wel eens; ‘ Kom op zeg, je bent nog zo jong!’ Maar als ik er dan over nadenk om alles wat ik met hem heb opgebouwd te vergooien dan weet ik gewoon dat ik dat niet wil. Het werkt bij mij in de liefde, denk ik , net zoals in mijn werk. Als je het samen wilt maken, geloof ik in dezelfde doorzettingskracht.”

Waar hoop je op?
“Ik heb alle liefde en mogelijkheden in mijn leven gekregen die ik me maar had kunnen wensen en ik heb mijn kansen gepakt. Dat had ook te maken met een sterke levensdrang, aangezien er in mijn familie een aantal mensen vroeg aan kanker zijn overleden.
Zelf sta ik nu vol in het leven én ik ben gelukkig. Waar mag ik dan nog op hopen?
Dan maar dat ik op een dag nog eens de Staatsloterij win. Dan koop ik een héél groot huis waarin iedereen kan komen eten. En dan koop ik voor mijn vrienden in dezelfde straat ook nog wat huizen. Ga ik met mijn vriendinnen naar New York, heel schandalig winkelen! Maar natuurlijk zal ik ook ruim schenken aan enkele van mijn favoriete goede doelen. En dan zomaar kunnen zeggen: ‘Hé Poezenboot!  Hier heb je ‘n miljoen!’”

Voor meer informatie: www.sannevogel.nl