Peter Blok

Peter Blok (47) koos niet bewust voor het acteursvak. 'Het was eerder een zoektocht, een manier om dichter bij mijn gevoel te komen'. Hij verwierf bekendheid door tv- en filmrollen in onder meer Pleidooi, Cloaca en Zwartboek. Momenteel speelt hij in het toneelstuk 'De geschiedenis van de familie Avenier".

Waar geloof je in?
"Even voorbijgaand aan cliches als liefde en verbondenheid geloof ik vooral in nadenken. lets waarvan veel mensen vinden dat het lijnrecht tegenover'het gevoel' staat.'lk ben nu eenmaal een gevoelsmens' zegt iemand al gauw en dat wordt dan een excuus om van alles te doen. Uitsluitend op je gevoel varen is tegenwoordig erg populair. maar werkelijk nadenken over je beslissing leidt mijns inziens toch tot een beter resultaat.Omdat mijn moeder ernstig met haar gezondheid tobde, leerde ik al vroeg om met haar rekening tehouden.lk ging conflicten zoveel mogelijk uit de weg en was een makkelijk en vrolijk kind dat zijn gevoelens goed wist t everbergen.lk beweer overigens niet dat dit goed is, want ratio en gevoel gaan juist heel goed samen heb ik inmiddels ervaren.Zonder je gevoel te integreren kun je een kwestie zomaar kapot redeneren. Goed nadenken moetje daaromleren. Het gaat hierbij vooral om helderheid te verkrijgen en daarvoor open te staan. Relativeren is ook zoiets- Wanneer Je een situatie relativeert, wordt er vaak van Uit gegaan dat je lets minder erg maakt dan het is.maar doordat je het in relatie zet, maak je er precies dat van wat het is. Voor mij betekent relativeren dus juist vaak dat ik dingen vergroot."

Kun je daar een voorbeeld van geven ?
"Laatst moest ik in Groningen spelen ik wild van tevoren nog even gehaast iets kopen en toen ik wilde afrekenen, bleek dat ik een tientje tekort kwam. Het was zo'n dag waarop alles misging. Toch werd ik plotseling aangenaam verrast door de verkoopster.'Dat komt wel een andere keer,' liet ze me vriendelijk weten en ik kon gaan. De volgende dag ben ik op een holletje naar die winkel gegaan om haar niet alleen dat tientje terug te betalen, rnaar ook een bos bloemen te geven.Als blijk van dank voor haar ontwapenende vertrouwen en het feit dat ze daarmee die hele rotdag in een keer had goedgemaakt. Ik merkte hoe ik haar hiermee - op mijn beurt - blij maakte. En wat is dat nu eigenlijk, een tientje en zo'n bosje bloemen, in relatie tot de wereldproblematiek? Niet iets waarvan de wereldbol nu echt harder gaat draaien, maar voor mij en voor haar toch een enorme opsteker!"

Zit het geluk wat jou betreft in kleine dingen?
"Ach geluk...Weet je, geluk zit'm vooral in de factor tijd. Als ik geen tijd ervaar, komt het vaak omdat ik gelukkig ben. Dan zit ik - zoals men dat zo mooi noemt - 'in het moment' en ben ik ook niet bewust bezig met geluk als zodanig. Je bent het gewoon en je kunt geluk daarom ook niet afdwingen. Geluk heeft voor mij in elk geval weinig te maken met opwinding of euforie. Het is eerder verstild. Bijna tevreden. Al krijg ik bij dat woord altijd zo'n gevoel van:'Hij heeft de boot gemist, maar doet er niet moeilijk over'. 'In vrede' dekt voor mij meer de lading, Zo voelt geluk voor mij. Het punt is dat we met z'n alien zo gehaast leven. Ooit las ik een boek over onthaasten. De schrijver adviseerde om eike dag met gesloten ogen een half uur stil te zitten en bewust over jezelf- en wat je allemaal aan het doen bent - na te denken. En wanneer je daar geen tijd voor had, dan zou je daar een uur voor moeten nemen! Dat vond ik zo goed.Want als je op een hele dag geen half uurtje de tijd kunt nemen voor enige contemplatie dan is er toch echt wat mis? De kunst is dus om het in je leven te integreren. Daarvoor moest ik eerst een crisis krijgen.Toen pas ervoer ik die noodzaak."

Wat heeft die crisis je geleerd?
"Door ernstige rugproblemen heb ik zo'n 75 dagen platgelegen.Toen kwam ik in een gebied terecht waar ik nog nooit was geweest. Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen en werd ontzettend met mezelf geconfronteerd. Ik besefte dat ik eigenlijk geen echte passie had en dat ik dat wel eens lastig vond.Nu zie ik in dat het ook impliceert dat ik me niet blind staar op een ding en daar mijn geluk aan ophang. Dat ik geen oogkleppen op heb, in zekere mate flexibel ben en dat dit ook z'n voordelen heeft. Om gelukkig te zijn heb ik meerdere vaatjes nodig om uit te kunnen tappen.Mijn gezin, mijn vrienden, mijn hobby's. Het is allemaal belangrijk. De keuze voor acteren is voortgekomen uit mijn verlangen om meer bij mijn gevoel te komen. Daarnaast heeft liefde voor het vak in combinatie met gewoon hard werken ervoor gezorgd dat ik dit niet onverdienstelijk doe. Maar passie? Nee, ik heb geaccepteerd dat ik geen gepassioneerd persoon ben. Passie ligt dicht bij fanatisme en dat maakt een mens niet gevoeliger. Er is een boeddistische vergelijking tussen onze geest en een meer. Wanneer je geest vol is van hartstocht en passie zai het er woelig zijn, met prachtige golven. Wanneer er echter een steentje in het meer valt, zal dit niet worden opgemerkt. Minder passie geeft rutl en daardoor meer gevoeligheid voor wat e rgaande is. Dat is na mijn crisis nog duidelijker geworden."

Waar hoop je op ?
"Ik heb wel een zwaar kantje aan me dat ik koester. In een melancholische bui heb ik meer compassie met mezelf en minder de neiging om mezelf en anderen te veroordelen. Ik zou daarom graag wat minder veroordelen, want oordelen vereist al denkwerk genoeg."

tekst : Roxane Catz
fotografie :Leoni Ravestein