Paul Rosenmöller

Na veertien jaren in de politiek nam Paul Rosenmöller (47) de stap naar een nieuwe carrière: de journalisitiek. In zijn televisieprogramma Paul Rosenöller en... spreekt hij met zijn gasten over wat hen beweegt. Een man die wars is van platgetreden paden en nooit verder denkt dan een jaar.

Waar geloof je in?
In spirituele zin geloof ik dat er meer is dan het aardse bestaan, maar ik geloof vooral in de kracht van mensen zelf. De kracht om bepaalde zaken voor elkaar te krijgen. In de maakbaarheid van dingen. Dus ook in een betere samenleving.

Is dat de reden dat je sociologie bent gaan studeren?
Maatschappelijke engagement heeft altijd in me gezeten. Dit begint bij een beter begrip van de menselijke samenleving en van haar verschijnselen.

ik geloof in de maakbaarheid van een betere samenleving.

Na vier jaar heb je je studie afgebroken en ben je bij het Rotterdamse havenbedrijf gaan werken. Vanwaar deze rigoureuze stap?
Wat is nou een rigoureuze stap als je pas tweeëntwintig bent? Ik had de boeken van Marx gelezen en werd gegrepen door alle verhalen over de arbeidersklasse. Ik was idealistisch en wilde niet langer meer met mijn neus in de studieboeken. Theorie is mooi en interessant, maar ik had de behoefte om mijn opgedane kennis in praktijk te brengen en bepaalde zaken nu zelf aan den lijve te ondervinden. Zeven jaar lang was ik havenarbeider pur sang.
Sjouwde ik kisten en balen. Vervolgens werkte ik er nog vier jaar als vakbondsbestuurder.

Was dit jouw ‘kantelmoment’, zoals je dat zelf noemt in je eigen interviews?
Dit werk heeft me gevormd tot wie ik op de dag van vandaag ben. Ik kom uit een beschermd ondernemersgezin in Heemstede en ik had nog niet veel kaas gegeten van andere werelden. Door deze ervaring heb ik meer begrip en respect gekregen voor mensen van verschillende rangen en standen. Er zijn geen mensen meer waar ik tegen opkijk en ook niet waar ik op neerkijk. Al met al was het een zeer leerzame tijd.

Wat waren er nog meer voor lessen in je leven?
Helaas leren we nog altijd het meeste van onze minst leuke ervaringen. De periode dat mijn gezin en ik bedreigd werden was een verschrikkelijke, onzekere tijd. Het betekende ook dat ik mijn werk als politicus niet meer goed kon doen. Daarna heeft het nog wel even geduurd voordat ik mijn zelfvertrouwen weer had herwonnen. Een andere kwestie, waarbij ik heel erg m’n best heb moeten doen om mijn basisvertrouwen in mensen niet te verliezen, was die met Tara Singh Varma. Dat heeft er bij mij behoorlijk ingehakt. Zij was een hele goede collega in wie ik, zonder dit nu te overdrijven,  veel had geïnvesteerd. Maar je twijfelt toch niet aan iemand die zegt kanker te hebben! Als dan achteraf blijkt dat je dat wèl had moeten doen, doet dat iets met je vertrouwen. Dat was toen echt even helemaal weg. Mijn scheiding was echter één van de moeilijkste momenten in m’n leven. Niet in de laatste plaats omdat er kinderen in het spel waren. Je wilt zo graag het goede voorbeeld geven en zou ze daarom het liefst al die ellende willen besparen. Helaas zijn sommige dingen nu eenmaal onomkeerbaar. Je hoopt alleen dat zij het zelf niet hoeven mee te maken.

Wat probeer je je kinderen mee te geven?
Toch wel waarden die tamelijk basaal zijn, zoals fatsoen, eerlijkheid en respect voor anderen. Met name respect voor andere culturen. In mijn tijd was dat niet zo vanzelfsprekend als nu, aangezien de scholen in Nederland tegenwoordig smeltkroezen van culturen zijn. Verder vind ik het belangrijk dat ze weten wat hen werkelijk beweegt. Dat ze hun passie ontdekken, herkennen en ontwikkelen. Want ik ben ervan overtuigd dat dat de sleutel is naar een succesvol en gelukkig leven.

In je programma ben je op zoek naar de passie van je hoofdpersonen, maar wat is jouw passie?
Dat is mijn permanente zoektocht naar de maakbaarheid van een betere samenleving. Ik ben altijd volop bezig geweest met die passie. Dat kon ik bij de vakbeweging en bij GroenLinks heel goed kwijt. Het begint met jezelf tot doel te stellen om een goed mens te zijn voor een ander. Ik heb dat ook in mijn boek geschreven. Het klinkt wellicht wat klein, maar het is uiteindelijk heel groot. Om een goed mens te zijn voor een ander moet je bereid zijn aan jezelf te werken. Niet te veel bezig zijn met externe factoren. Ik ben ook bewust bezig met mijn gezondheid, door onder andere regelmatig te joggen en zoveel mogelijk biologisch te eten. Want ‘alleen als je eigen emmer gevuld is ben je in staat uit te delen’.

Ben je nu politicus of journalist?
Ik ben wie ik ben en dat is meer dan één ding. Natuurlijk heb ik me jaren binnen de politiek bewogen, maar ik heb me ook altijd erg tot de journalistiek aangetrokken gevoeld. Ondanks dat politiek en journalistiek veel raakvlakken hebben, is het totaal anders en moet ik nog veel op het journalisitieke vlak leren. Ik vind dat alleen maar boeiend en een uitdaging. Het zijn in ieder geval allebei beroepen waarin ik mijn ei kwijt kan. Als politicus was ik vooral zelf veel aan het woord. Nu graaf ik naar het persoonlijke verhaal over de passie die anderen hebben. Verhalen van mensen die ik bewonder om hun specifieke gedrevenheid. In mijn huidige rol van journalist hoef ik nu minder te praten, maar moet vooral luisteren. Wil nu graag dat zij hún verhaal vertellen.

Hoe zie je de toekomst?
Wat ik nu doe vind ik ontzettend leuk en er liggen allemaal nieuwe plannen voor het komende seizoen. En daarnaast vind ik het belangrijk om maatschappelijk betrokken en actief te blijven. Daarom leid ik bijvoorbeeld de commissie die gaat over de participatie van allochtone vrouwen. Verder ben ik niet zo’n planner en denk nooit verder dan een jaar vooruit.