Ola

Ola(26) komt uit Polen. Omdat haar ouders geen geld hadden om haar te laten studeren is ze gaan reizen. Op zoek naar een betere toekomst. Ze leeft van de opbrengst van de daklozenkrant, maar dat is niet voldoende voor een studie. ‘Voorlopig studeer ik alleen maar aan de Universiteit van het Leven.’

Waar geloof je in?
“In eerlijkheid en oprechtheid. Niet alleen naar anderen, maar ook naar jezelf. Alles wat je doet keert bij je terug. Zowel negatieve acties als positieve, in dit leven, maar ook in een volgend. Daarom is het ook zo belangrijk om vooral eerst goed naar jezelf te kijken, voordat je anderen beoordeelt. Echt eerlijk zijn naar jezelf is niet zo makkelijk als het klinkt. Iedereen gelooft dat we altijd zo eerlijk naar onszelf zijn, maar we houden onszelf vaak meer voor de gek dan we denken. Zo voor de gek namelijk dat we het ook echt zijn gaan geloven. Zoals bepaalde overtuigingen waarvan we denken dat ze van ons zijn, terwijl we ze onbewust van onze omgeving hebben overgenomen. Werkelijk onderzoeken wat mijn drijfveren zijn - waarom ik zélf iets wil en doe - is voor mij de voortdurende uitdaging in het leven. Het vereist een constant werken aan mezelf. Daarom heb ik misschien voor dit onzekere bestaan gekozen, want ik had ook gewoon werk in Polen kunnen zoeken en bij mijn ouders kunnen blijven wonen.
Nu woon ik her en der. Soms in kraakpanden, dan weer in het park. Gelukkig heb ik nu de mogelijkheid om tijdelijk in een antikraakpand te wonen. Door alle situaties die ik heb meegemaakt en nog steeds meemaak, heb ik mezelf de afgelopen jaren veel beter leren kennen. Ik studeer voor mijn ware zelf, zou je kunnen zeggen. Vanuit dat ware zelf kan ik ook beter naar anderen kijken en van ze leren.”

Waarom heb je voor Nederland gekozen?
“Ik heb voor Nederland gekozen omdat het zo’n vrij land is. Ik voel me hier veel beter dan in Polen waar de leefomstandigheden voor veel mensen toch nog steeds zwaar zijn. Daardoor is men vaak gefrustreerd, ongelukkig en onaardig tegen elkaar. Toen ik hier in Nederland voor het eerst de mensen in de straat zag lachen had ik het idee dat er iets met ze aan de hand was. Dat was ik gewoon niet gewend. Nu woon ik hier alweer zes jaar en voel me meer en meer thuis.”

Ik studeer voor mijn ware zelf zou je kunnen zeggen. Vanuit dat ware zelf kan ik ook beter naar anderen kijken en van ze leren.

En waar vind je liefde?
“Vooral bij mijn familie in Polen. Mijn moeder en zus zijn mijn beste vriendinnen. Helaas zie ik ze te weinig. Omdat de vliegtickets steeds goedkoper worden kan ik nu gelukkig één of twee keer per jaar naar huis gaan. Dat is erg belangrijk voor me. Ik verwacht geen geld van mijn ouders, maar hopelijk ben ik op een dag in staat om hen financieel wat te kunnen bijstaan. Ook er- vaar ik liefde in muziek - het maakt me niet uit wat voor soort - zolang het maar zuiver en vrolijk is. Of ik een vriendje heb? Eh nee, eigenlijk nog niet gehad sinds ik hier ben. Ik ben erg op mezelf en daar heb ik ook voor gekozen. On- danks dat ik het fijn vind om alleen te zijn, voel ik me soms ook wel eens eenzaam. Vooral wan- neer ik niet helemaal lekker in m’n vel zit. Dan wil ik wel een arm om me heen... Toch probeer ik daar niet voor weg te lopen, ga ik op zo’n moment mediteren, of juist iets doen zoals schilderen of lezen. Toevallig heb ik nu wel iemand ontmoet op wie ik - denk ik - verliefd ben. Ik merk dat ik veel aan die persoon moet denken. Het voelt verwarrend en het maakt me kwetsbaar. Dat vind ik helemaal niet prettig.”

Wat heb je met kerst? “Kerst was bij ons thuis altijd een belangrijk feest. Ik bewaar daar goede herinneringen aan. Het liefst wil ik tijdens die dagen altijd bij mijn familie in Polen zijn en daar ga ik ook af en toe naar toe. Het probleem is alleen dat ik juist in die periode altijd heel goed de krant verkoop en mensen ook meer geld geven. Vreemd genoeg hebben ze vooral met kerst het gevoel dat je extra aardig tegen je medemens moet zijn. Ik heb al het geld nodig dat ik kan verdienen om een studie te kunnen betalen en daarom moet ik er ook een baantje bij zien te krijgen. Het doet wel pijn als ik hier ben met de kerstdagen. Wanneer ik in de kou met de krant voor de winkel sta en al die mensen zie, mis ik die knusse gezelligheid bij mijn familie. Maar eenmaal op de fiets terug ben ik in staat om de knop om te draaien. Dan ga ik naar vrienden die nooit dat kerstgevoel hebben gekend en gaan we gewoon gezellig wat eten met elkaar.”

Waar hoop je op?
“Dat ik gezond blijf, zodat ik mezelf kan blijven ontwikkelen. Ik zie zoveel mensen om me heen die slecht voor zich- zelf zorgen, maar wat rondhangen en het eigenlijk opgeven. Dat kan volgens mij niet de bedoeling zijn. Het leven lijkt mij in eerste instan- tie bedoeld om er wat van te maken. Dat lukt het best wanneer je gezond bent. Ik vind dat het mijn taak is om het lichaam dat me geschonken is goed te verzorgen. Het heeft alles te maken met zelfrespect. Wanneer je jezelf niet respecteert, doet niemand het.”