Madeleine Peyroux

Madeleine Peyroux (34)  - voor de één inmiddels een begrip en voor de ander nog een ontdekking – behoort tot de best verkopende jazzvocalisten van de afgelopen tien jaar. Het meeslepende, enigszins mysterieuze stemgeluid van deze Amerikaanse zangeres wordt vaak vergeleken met Billy Holiday, maar toch heeft ze een onmiskenbare eigens stijl en interpretatie. Onlangs verscheen haar derde album en trad ze op in het (uitverkochte) Amsterdamse concertgebouw.

Waar geloof je in?
“Dat is een behoorlijke vraag. Vragen vind ik interessanter dan antwoorden. En er is ook geen kant en klaar antwoord.  Als humanist geloof ik in de mens. Niet in één richting of weg. Iedere vorm van dogmatisme brengt alleen maar conflicten met zich mee. Uiteindelijk zijn al die verschillende geloven ook  bedacht door mensen. En wie heeft er dan gelijk? In ieder geloof kan ik wijsheid ontdekken. Net zoals in ieder mens. Wij hebben een bewustzijn dat ons in staat stelt om te ervaren. En daarnaast het vermogen om onze ervaringen te onderzoeken. Wanneer je bewust leeft en van je ervaringen leert, zal je groeien waardoor je persoonlijkheid sterker wordt. Dat is uiteindelijk de enige zekere tool die je in het leven hebt. Verder heb ik geen specifieke ideeën  over hoe het leven ‘werkt’, ondanks dat we in een tijd leven waarin we het liefst alles wetenschappelijk willen kunnen verklaren. En toch; dé waarheid bestaat niet. Net zo min als het juiste antwoord. Ik accepteer inmiddels dat ik in een staat van onwetendheid verkeer. Alleen in the unknown kan je je overgeven aan de stroom van het leven waarin de dingen ontstaan.”

“Je laatste en derde album ‘Bare Bones’ bestaat voor het grootse deel uit zelf geschreven teksten. Gaan deze ook over je eigen leven?”
“Absoluut. Al mijn teksten zijn heel persoonlijk en zelfs autobiografisch in de basis. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door literatuur en filosofie, wilde al heel lang zelf gaan schrijven, maar ik had tot nu toe niet voldoende vertrouwen om het ook werkelijk te doen. En nu sta ik op een punt in mijn leven – zowel fysiek als mentaal - dat ik echt bewust kan terugkijken op bepaalde ervaringen, erover na kan denken en voelen wat ze mij gebracht hebben. Het schrijven is hierbij een bijna psychologisch proces geweest dat me heeft geholpen om alles nog beter in perspectief te zien. Hiervoor moest ik duidelijk ouder zijn. Dit laatste album staat om die reden het dichtst bij me.”

Met muziek kan ik alles vertellen.

“Vanwaar de naam Bare Bones?”
“Dit is  een typische Engelse uitspraak waarmee men de essentie wil aangeven, de kern van de zaak. Ik ben altijd op zoek naar wat nou echt belangrijk is. Dat wat werkelijk telt. Ik heb een behoorlijke heftige jeugd gehad. Mijn vader was een gewelddadige alcoholist en op mijn dertiende is mijn moeder samen met mij en mijn jongere broer naar Parijs vertrokken. Geïnspireerd door de oude jazz-platen van mijn vader die uit New Orleans kwam, was ik altijd op zoek naar die muziek. In die tijd was ik totaal geobsedeerd door Billy Holiday en luisterde constant naar haar muziek. Het leek soms wel alsof ik werkelijk contact met haar had en ik een zekere leiding van haar kreeg. Ik kwam toen ook in contact met straatartiesten met wie ik ben gaan zingen. De muziek gaf me een uitlaatklep en bood me veiligheid. Later ben ik in een band gaan zingen en ergens begin twintig werd ik opgemerkt door een Franse producer die me een contract aanbood. Zo is het allemaal begonnen. Al met al ben ik heel blij met wat ik tot nu toe heb bereikt, maar ik vind het nog belangrijker om trouw aan mezelf te blijven. Ik wil eerlijke muziek maken waarin ik iets kan vertellen dat verder gaat dan alleen maar woorden. ‘Bare Bones’ schreef ik met mijn vader in gedachte. Hij overleed enkele jaren geleden. Het nummer sluit af met de zin ‘I guess my old man was hard to read and I don’t really know what I believe. But in these bare bones – there’s somethin’ lovely after all.’ Ik heb er van alle nummers het langst aan geschreven. Het heeft me geholpen met hem in het reine te komen.”

Je gelooft –ondanks alles – nog steeds in de liefde?
Ja, want ik geloof dat we in essentie liefdevol zijn. Liefde is de grote overwinnaar. De verbindende factor in ons bestaan. Bij het woord ‘liefde’ denkt bijna iedereen aan romantische liefde. Maar juist die liefde blijkt maar al te vaak een illusie. Liefde heeft zoveel gezichten, waar we maar al te vaak aan voorbij gaan. Mijn vader en ik hadden ook een liefdevolle band. Hij heeft misschien gefaald als ideale vader, maar in essentie was hij goed. Als je me vraagt of ik hem heb kunnen vergeven, vind ik het moeilijk om dat in alle eerlijkheid te beamen. Vergeven is een prachtig woord, maar hoe doe je dat in alle oprechtheid? Ik weet het echt niet. Ik ben in ieder geval in staat om de liefde te blijven zien, waaroor ik compassie kan voelen en het verleden heb leren accepteren.” 

Waar hoop je op?
“Hoop is essentieel om voort te kunnen gaan. Naast mijn melancholieke kant waren er altijd mijn dromen en de hoop dat er daarvan tenminste één in vervulling zou gaan. De muziekdroom is uitgekomen en nu ook de droom om zelf te schrijven. Ik las laatst: ‘Het is niet zo dat met hoop alles maar mogelijk is, maar zonder hoop is  het toch lastiger’.”

 

Bare Bones, Universal Music, € 19,99
Voor meer informatie: www.madeleinepeyroux.com