Leoni Jansen

Leoni Jansen (50) verwierf nationale bekendheid met het presenteren van diverse radio- en televisieprogramma’s, maar houdt zich tegenwoordig alleen nog maar bezig met haar grootste passie: de muziek. Ze regisseert binnen – en buitenlandse muzikale projecten, tourt met haar eigen band door het land en zet zich in voor verschillende goede doelen. Ze zingt over hoop, liefde en alles wat haar beweegt. “Ik ben een muziekprojectontwikkelaar.”

Waar geloof je in?
“Ik geloof dat de mens van nature goed is. Het idee dat je met een slecht karakter wordt geboren kan ik bijna niet verdragen. Negatief gedrag ontstaat   door onze manier van denken. Dat wat je van kinds af aan hebt meemaakt is hiervoor bepalend. Ik zag onlangs de film ‘What the bleep do we know’, waarin dat ook wordt bevestigd. Ik geloof dat wat je intense overtuiging is, in de buitenwereld wordt gemanifesteerd. Jung heeft dat ook al eens gezegd. Dus wanneer je diep van binnen denkt dat je niet goed genoeg bent, zal dat tot uiting komen in je leven, waardoor die negatieve gedachte alleen maar wordt versterkt. Als je dat weet kan je proberen om je op meer positieve gedachten te focussen, waarmee ik niet wil beweren dat dit altijd lukt. Wanneer er pijnlijke gebeurtenissen in je leven plaatsvinden, zet die pijn zich gewoon vast in je lijf. Daar zal je toch eerst doorheen moeten voordat je die keuze kunt maken.

Verder geloof ik ook dat er voor alles een reden is - een hoger plan – alhoewel ik dat zelf niet altijd kan begrijpen. Als ik voor mijn werk in Afrika ben kan ik geen enkele reden meer verzinnen voor al het leed dat ik daar zie. Dat overstijgt mijn denkniveau.

Toch geloof ik dat een ieder zijn of haar eigen missie heeft en dat we daarom een weg hebben af te leggen. Ik ben ervan overtuigd dat ik hier al eens ben geweest en dat ik weer terugkom om nieuwe lessen te leren. Het leven is voor mij één groot groeiproces waar ik iedere dag de vruchten van pluk. Soms zoete, soms wrange.

Dat proces gaat altijd door en het voelt daarom ook prima om ouder te worden. Ik geef toe dat ik het niet vervelend vind wanneer mensen mij jonger schatten, maar mag ik alsjeblieft vijftig zijn!”

Wat is er heilig voor je?
“Mijn man, twee kinderen en mijn muziek. Onlangs werd mijn zoon geopereerd aan een klaplong. Zijn angst en pijn waren de mijne. Dat ervaar je alleen maar met je eigen kind. Bijzonder genoeg heeft hij ook iets met deze crisis gedaan. Hij belde me ineens op toen in Johannesburg zat. ‘Mam,’ riep hij enthousiast. ‘Ik heb ineens besloten dat ik iets anders wil met mijn leven!’ Hij had zijn studie voor een jaar bevroren en gaat binnenkort de pelgrimstocht naar Santiago de la Compastella lopen. Dat hij zoiets zelf verzint, ontroert me diep. Mijn muziek behoeft geen betoog. Dat is de drijfveer van mijn bestaan. Daar kan ik alles in kwijt.”

Ik ben er van overtuigd dat ik hier al eens eerder ben geweest en dat ik weer terugkom om nieuwe lessen te leren.

Waar hoop je op?
“Natuurlijk hoop ik dat er niets ernstigs met mijn man en kinderen zal gebeuren en dat we allemaal gezond en gelukkig blijven. Maar dit soort hoop is op angst gebaseerd en dáár wil ik zoveel mogelijk van loskomen. Ik hoop daarom dat ik in alle opzichten meer kan durven vertrouwen dat de dingen meer als vanzelf gaan, waardoor ik steeds vrijer kan worden. Want ondanks mijn optimistische aard, leeft in mij wel de diepe overtuiging dat ik voor alles hard moet werken en voor veel zaken zelfs moet vechten. Ik  ben een enorme vechter. Alle projecten die heb gedaan heb ik zelf helemaal opgezet. Altijd overal achteraan gerend. Ook hoop ik dat ik ooit de rust die ik tijdens mijn reizen ondervind ooit een keer thuis ga vinden. En dat ik er ooit achter kom waar ik daar zelf debet aan ben. Het uiteindelijke doel is toch dat ik helemaal kan worden wie ik ben en alle belemmerende aannames over mezelf geen enkele vat meer op me hebben, zodat mijn ziel vrij kan zijn.”

Wat zijn je ankers?
“Mijn eeuwige optimisme geeft me altijd weer houvast. Een auralezer heeft me ooit eens gezegd: ‘Wat heb jij een ongelofelijke dosis ‘Het-komt-goed’-energie om je heen hangen.’ Dat is overigens geen bewuste keuze, ik ben er domweg mee geboren. Het gekke is dat ik altijd het meest geëmotioneerd raak wanneer dingen goed komen. Als kind al moest ik niet huilen als het hondje in een verhaal was verdwenen, maar was ik in tranen wanneer het hondje weer terecht kwam. Ook wanneer mensen succes hebben of een staande ovatie krijgen.

Dan kan je me wegdragen. Toch ervaar ik dan dat ik heel dicht bij mezelf ben. Nee, het is niet echt beter geworden in de loop der jaren. De meeste zijn er inmiddels aan gewend: Oh Jansen moet weer  huilen, hoor!.”

Een ander anker van me is reizen. Er is niets waarvan ik zo thuis kom. Mijn eigen leven wordt dan ineens heel klein en prettig overzichtelijk. Het werkt voor mij als mediteren. Ik laad er compleet van op en kan er daarna weer vol tegenaan. De dagelijkse sleur heeft nu eenmaal een dodelijke invloed op me. Daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Ik heb gelukkig ook een neus voor de goede vakantieplekken en kan als geen ander vakantiefolders lezen.
Wat dat betreft zou ik zonderproblemen een reisbureau kunnen starten. Weet je wat helemaal te gek is? Google Earth. Hiermee kan je via het internet vanuit de lucht de hele wereld tot in de details bekijken. Zo heb ik onlangs mijn vakantie in Canada weer volledig opnieuw beleefd vanachter mijn computer. Ideaal wanneer je - zoals ik - het liefst zoveel mogelijk wilt reizen!”

Waar vind je liefde?
“Overal....overal...... bij mijn tópkinderen, geweldige man, fantastische vrienden, heerlijke buren. Maar ook tijdens de kleinste ontmoetingen. En laatst weer in Zuid Afrika, toen er drie van die intense, zingende en dansende zwarte dames op me af kwamen en me optilden. Dan kan ik alleen maar dankbaar zijn. ‘At least I’m not gonna die lonely,’ zeg ik tegen mezelf wanneer het wel eens moeilijk is.”

Volg je je hart of je hoofd?
“Men denkt altijd dat het hart per definitie voor het spirituele en het goede staat, maar daar ben ik het niet altijd mee eens. Het hart is vaak manipulatief. ‘Wie goed doet, goed ontmoet’ is de gedachte erachter, maar zeker niet altijd waar, want ‘goed’ is een relatief begrip. In Zuid Afrika kwam er een vrouw bij mij op auditie wiens man een week geleden door zijn hoofd was geschoten en die nu de enige kostwinnaar was. Ze was een duidelijk grensgeval. Wat moest ik doen? Mijn hart had haar al aangenomen, maar mijn hoofd vertelde me dat ze niet goed genoeg was en dat ik niet voor niets het talent heb meegekregen om kwaliteit te onderscheiden. Daarbij had ze met me mee moet gaan naar Nederland. Ik bedacht me dat wanneer ik haar niet zou aannemen, ze een kans zou krijgen om een andere baan te vinden in haar eigen land en bij haar kinderen kon blijven. Ik vond ook niet dat ik me verantwoordelijk mocht gaan voelen voor haar leven. Mijn hart sprak dus wel mee, maar met mijn hoofd nam ik de volgens mij wijze beslissing om haar af te wijzen. Het gaat dus om verantwoordelijkheid nemen, maar wel met empathie naar jezelf en de ander. Pas dan leveren we een bijdrage aan het grotere geheel.”

Informatie: www.leonijansen.nl