Huub Stapel

Huub Stapel (52) is één van de meest veelzijdige acteurs van ons land. De oridinaire Sjonnie uit Flodder, de statige Ed van Thijn, een aan de drankverslaafde  boer, de advocaat Spong of de charismatische Willy Brandt. Hij kruipt met gemak in ieders huid. “Ik voel me in iedere rol thuis.”

Waar geloof je in?
“Ik geloof in rechtvaardigheid. Alle pogingen van mijn ouders om van mij een degelijke en serieuze katholiek te maken hebben niet mogen baten. Gelukkig waren het hele leuke en liberale mensen. Toen ik een jaar of dertien was en echt niet meer wilde, hebben ze er verder nooit meer moeilijk over gedaan. Godzijdank! Het viel me altijd op dat slechts bepaalde mensen voorin de kerk mochten zitten, terwijl mij werd verteld dat iedereen gelijk was. Niet dus. Ook alle terreur en oorlogen waarbij mensen elkaar om zeep helpen op basis van geloofsverschillen, daar klopt toch helemaal niets van? Als er een God zou bestaan, dan zou die wel rechtvaardiger zijn! Niet toestaan dat er zes miljoen joden werden vergast? En dan heb je van die kerkgeleerden die gaan vertellen dat God met alles een bedoeling heeft. Lazer toch op, denk ik dan, ga een goed boek lezen! Dat hele Vaticaan is toch ook te huichelachtig voor woorden. Zoals het onder meer top nazi’s mee heeft helpen vluchten naar Chili en Argentinië. Paus Pius XXII was één van de engste pauzen die er bestond. Die heeft echt verschrikkelijke dingen gedaan. Allemaal onder het mom van hét geloof. Toen mijn broer geschiedenis ging studeren en thuis kwam met verhalen over de Borghia’s en Banco Ambrosiano en hoe het Vaticaan tot over zijn oren in de financiële malversaties zat,  viel mijn vader in één keer van zijn geloof. Hij heeft nooit meer een voet in de kerk gezet. Dat gevoel van rechtvaardigheid heb ik echt van mijn ouders meegekregen. Ze behandelden iedereen volstrekt gelijk, waren ongevoelig voor status en geld en vertelden ons dat discriminatie niets anders dan aangeleerd gedrag is.  Van dit wellicht iets te sterk ontwikkelde rechtvaardigheidsgevoel heb ik ook wel last. Omdat ik dermate allergisch ben voor onrecht  en onechtheid, heb ik in mijn carrière de nodige mensen beledigd door mijn eerlijkheid. Het soort eerlijkheid waar je eigenlijk geen fluit aan hebt. Want wat heb je eraan om voor de zevenentachtigste keer te zeggen dat ook al was Ate de Jong de állerlaatste filmer in de wereld, ik dan nog geen film met hem zou maken omdat hij een NSB-er is?

Of dat ik Andries Knevel een ontzettend enge farizeeër vind, waar helemaal niks echts aan is en die daarbij ook niet eens kan presenteren..... En toch zeg ik het nu ook weer.
Met buitengewoon duivels plezier zelfs.”

Is er toch nog iets heilig voor je?
“Als ik iets zou moeten bedenken dan is dat toch wel mijn vrouw Resie. Wij zijn al vanaf onze jeugd samen. Ik voel een diepe liefde en bewondering voor haar. Alles aan haar is echt. Er is geen leugen of ook maar greintje onoprechtheid. Wat je ziet is wat je krijgt. Ze staat kaarsrecht in het leven en is de spil van ons gezin. In heel veel opzichten lijkt ze op mijn moeder”

Ik hoop date wereld minder cynisch wordt, maar heb daar tegelijkertijd een hard hoofd in.

Waar hoop je op?
“Voorop dat ik en mijn familie gezond blijven. Ook hoop ik dat ik mijn werk nog lang kan doen op de manier waarop ik dat gewend ben. Dat wil zeggen: één toneelstuk per jaar en daarnaast film, televisie en wat er nog meer voorbij komt. Een andere hoop die ik koester is dat de wereld minder cynisch werd, maar daar heb ik tegelijk een hard hoofd in. Net zo’n hard hoofd als in de hoop op een oprechte politiek. Het zou toch mooi zijn als de CDA, die altijd de mond vol heeft over naastenliefde, nu ook eens een keer echt wat ging doen aan de armoede in ons land. En dan heb ik het nog niet eens over de rest van de wereld. Vannacht keek ik naar een uitzending van Oprah, waarin ze vertelde dat er alleen al zevenendertig miljoen Amerikanen ónder de armoedegrens leven. Als je het over óp die grens hebt kom je zeker aan het dubbele aantal. Voor het programma ‘Stapel op de States ‘ zijn we met acht Harley’s door drie zuidelijke staten gereden. Dat was een aaneenschakeling van trailerparks. Honderdduizenden gezinnen en mensen die tussen autowrakken en rotzooi leven. En dat in ongeveer het rijkste land van de wereld. We roepen al tientallen jaren dat armoede de wereld uit moet. Met niet al te grote inspanning zou dat tegenwoordig moeten lukken. Zouden mensen in Afrika van water en van eten voorzien kunnen worden. Er is gewoon een economisch belang dat dit tegenhoudt.  Overal wordt in grote hoeveelheden overgeproduceerd en van alles weggekieperd. Daar zou je hele landen mee op de been kunnen houden. Maar nee, er wordt van overheidswege gewoon wat geld in een pot gestopt en dat noemen wij ontwikkelingshulp.
Het meeste geld daarvan verdwijnt uiteindelijk in de zakken van wat mensen aan de top. Organisaties als Novib, Hivos en Artsen zonder grenzen doen overigens waanzinnig goed werk. Die steun ik van harte. Het blijven echter druppels op de gloeiende plaat. Tenslotte hoop ik, in het kader van de rechtvaardigheid, op de republiek! Ons koningshuis vind ik één van de meest ondemocratische instituten die er zijn. Ze zijn puissant rijk, betalen geen belasting en krijgen ieder jaar ook nog eens een ontzettende vracht geld. Daarbij hoeven ze geen enkele verantwoording af te leggen over wat ze allemaal bezitten. Daar is echt niets romantisch meer aan.”

Waar vind je liefde?
“Overal waar ik het wil zien. Thuis, bij de hond en de mensen waarmee ik werk. Liefde ervaar ik wanneer we de dingen met toewijding doen. Zo ben ik ook een toegewijd zanger. Dat vond ik destijds al het enige leuke in de kerk. Ik doe het nog steeds, zij het op een enigszins andere manier. Meer het genre Joe Cocker. Een absolute hobby.”

Volg je je hart of je hoofd?
“In het merendeel mijn hart, aangezien ik in financiële zin ik nooit meer toneel zou moeten doen. Dat is volkomen onaantrekkelijk. Gelukkig doe ik ook nog film en televisie, maar mijn hart en passie liggen bij het toneel.”