Hans Dorrestijn

Hans Dorrestijn (66) is een intrigerende man vol stellingen en tegenstrijdigheden. Uit zijn ‘uit creatieve noodzaak’ genomen beslissing om zijn baan als leraar aan een lyceum op te geven en van zijn pen te gaan leven, is een rijk en gemêleerd oeuvre voortgevloeid. Zijn jongste boek ‘Dorrestijns Vogelgids’ ziet hij als zijn levenswerk.

Waar geloof je in?
“De schepping is en blijft een groot raadsel. We kunnen er wel allerlei theorieën op loslaten, maar die schieten altijd tekort. Ik geloof nog het meest in een soort van mengsel tussen Darwin, God en de
oerknal. Zo’n oerknal zal best hebben plaatsgevonden,maar er moet iets goddelijks, een grote creatieve kracht, aan zijn toegevoegd. Want zoveel prachtige schepsels met de meest mooie vormen en kleuren zijn beslist door een creatieve geest bedacht. De evolutietheorie van Darwin daarnaast is een feit. Ik geloof daarom vooral in de mens, ondanks de vele oorlogen en drama’s in de wereld. We zijn inmiddels dermate ontwikkeld dat we de enige diersoort zijn die zich bijvoorbeeld zorgen maakt over het voortbestaan van een andere diersoort. Of - zoals in mijn geval - soms duizenden kilometers aflegt om vogels te gaan bekijken. Dan lopen we daar in de velden van Oost-Europa en krijgen ook nog tranen in onze ogen van het leuke gedrag van een baardmannetje, de kwak of van het goudhaantje. Vandaar mijn geloof in de mens. Omdat wij ons kunnen verwonderen en de verantwoordelijkheid op onze schouders nemen."

Maar is het juist niet de mens die zich vooral schuldig maakt aan het uitroeien van bepaalde diersoorten?
“Ik zeg ook niet dat de mens onschuldig is en al helemaal niet dat hij perfect is. Maar hij stijgt mijns inziens nog altijd uit boven ieder willekeurig dier. Wij hebben ons ontwikkeld. De krokodil is nauwelijks - nee, helemáal niet - veranderd. De mens heeft zich ondanks de nodige terugvallen, reusachtige haperingen en ongelukken toch weten op te werken tot een redelijk fatsoenlijk wezen. Wanneer ik mensen wel eens hoor zeggen datze meer van dieren houden dan van mensen denk ik dat ze zich maar beter vlug in verbinding kunnen stellen met een goede dokter. Geen dier op aarde houdt meer van een ander dier dan van zichzelf. Dat vind ik een echte denkfout van de mens. Want juist vanwege mijn menszijn kan ik zoveel van vogels houden.”

In dit boek vallen de meeste herinneringen samen

Vanwaar die liefde voor vogels?
“Mijn moeder had al veel belangstelling voor vogels en omdat wij de weekends vaak in Vinkeveen doorbrachten kwam ik ze daar vanzelf tegen. Wanneer ik ’s morgens zat te vissen zag ik de eerste karekieten al door het riet scharrelen. Ook zag ik daar voor het eerst een lepelaar. Ik werd direct geraakt door de vriendelijke en sympathieke uitstraling van dit buitengewoon lieve dier. Alleen al door zijn snavel. Daar kan echt niet mee gehakt worden, alleen maar gelepeld. Een onvergetelijke ontmoeting. Een andere mooie, maar droevige herinnering was toen ik met mijn vrouw in onze rode Renault door een Frans dorpje reed en we ineens iets op de weg zagen liggen. Daar zat een kleine zwaluw boven op zijn doodgereden vrouwtje. Het zwaluwtje keek ons wanhopig aan en vloog niet eens weg toen wij dichterbij kwamen. Die radeloze blik in zijn oogjes zijn mij altijd bijgebleven.

En tja, die Vogelgids van mij is eigenlijk heel spon taan ontstaan. Ik kwam er ineens achter dat er zoiets bestond als vogelreizen en voor ik het wist zat ik in Polen met een heel gezelschap vogelaars. Men dacht dat ik was ingehuurd om het geheel op te leuken. Vervolgens werd ik gevraagd om het reisverslag te schrijven. In eerste instantie voelde ik grote tegenzin omdat ik vond dat ik ook vakantie verdiende, maar al schrijvende raakte ik volledig op dreef. Toen was daar ineens het idee om al mijn vogelverhalen in de vorm van een vogelgids te bundelen.

Maar naast de vele vogels die door de verhalen fladderen, gaat het toch vooral weer om mensen. Ik ben en blijf een groot liefhebber van de mens en dan heb ik het nog niet eens over de vrouw in het bijzonder. Die maakt het allemaal nog interessanter en leuker.”

Dat klinkt nogal positief voor iemand die bekend staat om zijn zwaarmoedigheid.
“Ik ben qua aanleg behoorlijk tobberig en ervaar de we reld bij tijden wel eens als zwaar. Ik heb voornamelijk last van mezelf. Daarom schrijf ik in het voorwoord van mijn boek dat ik een volgende keer graag als staartmees op aarde terugkom, aangezien dit het best gehumeurde vogeltje is dat er bestaat. Toch ben ik veel positiever dan de mensen misschien denken. Ik ben alleen geen zemelaar en zeg de dingen hard. Ik wil met name een goed mens zijn. Dus als er toch een God blijkt te bestaan, wil ik vooral bij hem in de smaak vallen. Dat vind ik belangrijker dan de toppen van de roem te bereiken.”

Waar hoop je op?
“Ik lees veel historische werken en weet dat het nog veel erger kan dan dat het nu is. Vanwege mijn grote vertrouwen
in de mens hoop ik stiekem op een ooit paradijselijk bestaan. Wie weet. Voor mezelf hoop ik nog op die ene leuke vrouw in mijn leven.”

‘Dorrestijns Vogelgids’,
Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, € 24,9, ISBN 9789038814513.

tekst : Roxane Catz
fotografie :Chris van Houts