Frank Sanders

Frank Sanders (59) besloot, na ruim dertig jaar zijn sporen in het musicalvak verdiend te hebben, zijn eigen school op te zetten.  Vlak daarvoor werd hij getroffen door kanker. Tegen alle voorspellingen in wist hij te overleven en maakte hij zijn droom alsnog waar. De Frank Sanders Akademie voor Musicaltheater is inmiddels een begrip. ‘Geloof, hoop en liefde zijn de thema’s in mijn leven.’

Waar geloof je in?
“In goede en in kwade energie en de spanning die hieruit voortkomt en ervoor zorgt dat dingen gebeuren en het leven geleefd wordt. Die vormt de drijfveer van de mens en vraagt tegelijk om een balans. Zoals yin en yang, positief en negatief. Goed en kwaad zijn natuurlijk relatieve begrippen, want wat voor jou goed is kan voor mij zo maar verkeerd uitpakken en andersom. Beide energieën - zowel goed als kwaad – huizen in ieder mens, en over het algemeen zal er een overheersen. In mijn leven is het daarom een zoektocht om mensen te vinden die in ieder geval qua goedbeleving op dezelfde lijn zitten als ik zelf, zodat we bijdragen aan elkaars geluk. Je kunt je hierbij gemakkelijk vergissen aangezien het vaak duister is wat iemands motieven zijn. Soms kan je ervan overtuigd zijn dat iemand iets goed bedoeld, terwijl dat achteraf toch tegenvalt. In het onderwijs kom ik dit nu tegen. Je zou denken dat het onderwijs niets anders dan goede bedoelingen heeft. Dat het de prioriteit heeft jonge mensen te stimuleren en te begeleiden zodat ze zich kunnen ontwikkelen om beter hun plek in de samenleving te vinden.
Maar ook binnen het onderwijs heerst er een bijna ambtelijke hiërarchie en wegen de financiële belangen zwaarder dan die van de leerling. Begrijp me niet verkeerd! Ik bedoel niet dat geld het slijk der aarde is.
Geld kan immers heel veel goeds opleveren. Het is ook energie die moet stromen; alleen de intentie erachter bepaalt welke richting het wordt opgestuurd. Het is net zoals met seks. Zolang er liefde in het spel is, werkt het helend, anders wordt het destructief. Daarom is het volgens mij belangrijk om je eigen motieven en gevoelens regelmatig onder de loep te nemen.”

Wat is er heilig voor je?
“Zorgvuldigheid en zorgzaamheid. Zorg in de breedste zin van het woord. Zo kan ik me verschrikkelijk ergeren wanneer ik bijvoorbeeld een boek dat ik heb uitgeleend terugkrijg met allemaal ezelsoren. Het gaat dus om een zeker respect en de aandacht voor elkaar. Hoor wie het zegt, want ondanks mijn sterk ontwikkelde gevoel voor orde en netheid, ben ik op andere vlakken minder zorgzaam en nogal selectief attent. Ik onthoud bijvoorbeeld nooit verjaardagen of kan iemand aan wie ik een week geleden ben voorgesteld, ineens totaal vergeten zijn. Ik doe mijn best om hierin verbetering te brengen, maar volgens mijn moeder is je best doen niet genoeg. Verder sta ik heel erg op mijn vrijheid. Dat heeft vast nog te maken met mijn voorouders die slaven waren. Ik ken mijn verantwoordelijkheden, maar leg mij geen verplichtingen op.”

Ik hoop ik dat ik langer blijf bestaan dan in mijn fysieke vorm. Dat ik in zekere zin iets nalaat omdat ik iets wezenlijks heb betekend voor anderen

Wat zijn de ankers in je leven?
“Mijn partner Jos (Brink) en mijn zakelijk partner Steven Moonen met wie ik de school run. Verder mijn talent om het talent van anderen richting te geven en hen daarin te begeleiden. Ook toen ik zelf nog op de planken stond vierde dat talent de boventoon. Ik kan niet anders. Het gaat als vanzelf en geeft mijn leven betekenis. Je zou dus kunnen zeggen dat er ook een opportunistisch kantje aan zit.  Daar heb je het weer, die goede en kwade energie en het afwegen van je motieven.”

Waar hoop je op?
“Op kracht, gezondheid, evenwicht, liefde, vriendschap, vrolijkheid, veiligheid, troost, begrip, vertrouwen, een zekere zorgeloosheid. Al die dingen die voor mij als kind zo vanzelfsprekend waren.
Zoals ook die diepe tevredenheid die ik toen kon ervaren met zoiets simpels als een boterham met hagelslag en mijn moeder in de keuken. Dat gevoel ben ik min of meer kwijtgeraakt. Een enkele keer komt het nog wel eens voorbij. Tijdens het geven van een les of wanneer ik met vrienden zit te eten. Verder hoop ik dat ik langer blijf bestaan dan in mijn fysieke vorm. Dat ik in zekere zin iets nalaat omdat ik iets wezenlijks heb betekend voor anderen en het allemaal niet voor niets is geweest.”

Waar vind je liefde?
“Thuis en hier op de school. Liefde heeft wat mij betreft heel veel te maken met vertrouwen. Wanneer dat er is, laat een ander dingen zien die inhaken op mijn ziel. Dat vervult me met liefde en ontroering. Die momenten van gelijkgestemdheid ervaar ik in beide gevallen, maar in de romantische liefde heel sterk in het begin. Nadat je eerst bij elkaar hebt onderzocht of je samen op dezelfde lijn zit qua ‘goed- en mooibeleving’ en je een bepaalde synergie ervaart. Dat gevoel [soulmates] te zijn. Daarna begint dan altijd de strijd om het behoud van je eigen identiteit. De niet romantische liefde ervaar ik daarom als meer onbaatzuchtig. Tijdens mijn ziekte heb ik ook veel liefde ervaren. Van familie, vrienden, maar ook van de artsen en verplegers. Ik werd omringd door liefde. Schaamteloos, bedwelmend veel liefde!”

Volg je je hart of je hoofd?
“Mijn hart. Ik heb niet zoveel hoofd, in de zin dat ik niet erg van de feiten en de cijfers ben. Ik laat me meer leiden door mijn gevoelens en probeer dan vervolgens met mijn hoofd een en ander in goede banen te leiden. Je hart volgen is emotioneel risicovoller. Soms rinkelen er namelijk toch wat rationele bellen de je willen waarschuwen. Dan blijkt achteraf dat ik daar beter naar had kunnen luisteren. Dat vind ik wel eens lastig. Het blijft een voortdurend afwegen en heel goed luisteren naar mijn gevoel. Na mijn ziekte gaat mij dat stukken beter af.”

Voor meer informatie over de academie: www.franksandersakademie.nl