Eva Posthuma de Boer

Eva Posthuma de Boer (35) produceert theaterprogramma’s van onder meer NUHR en is daarnaast schrijfster. Haar eerste boek ‘Rinus aan de Rekstok’ schreef ze samen met haar vriendin cabaretière Sanne Wallis de Vries. Onlangs verscheen haar tweede boek, de roman ‘Eindeloze dagen’.

Waar geloof je in?
“Ik geloof in de kracht van intentie en focus. Dat wanneer ik écht iets wil en ik me daar vervolgens volledig op concentreer, het tenslotte altijd lukt. Tegelijk vind ik het een decadente gedachte. Want zie waar ik me bevind: aan de ‘goede’ kant van de streep in een land waar alles voor handen is en niets onmogelijk lijkt. Die veelheid aan keuzes maakt het daarnaast ook moeilijk om je koers te bepalen en werkt soms verlammend. Ik moet mijn angsten regelmatig overwinnen door gewoon te beginnen met wat ik van plan was en dan door te zetten. Dan blijkt alles ineens als vanzelf op z’n plek te vallen en sta ik wel eens versteld van mezelf. Zoals toen mij werd gevraagd om het Leids Cabaretfestival te organiseren. Ik was zelfs een beetje verbaasd over het feit dat ze mij daarvoor belden en was zelf nog wat onzeker. Ik ben toen gewoon maar begonnen en het is allemaal goed gegaan. Hetzelfde geldt voor het schrijven van mijn boeken. Daar was ik niet voor opgeleid, maar toch heb ik het gewoon gedaan. Ik geloof daarom ook dat een mens tot veel meer in staat is dan hij zelf denkt. Toen de relatie met de vader van mijn eerste kind stukliep, verwonderde ik me erover dat ik bleef functioneren. Ik werkte en zorgde voor mijn zoontje. Dwars door mijn verdriet heen had ik de kracht om door te gaan.”

Thema’s die ook duidelijk aan bod komen in je laatste boek. Is het enigszins autobiografisch?
“Nee, maar het raakt wel aan mezelf. Zo komt de hoofdpersoon Maria net zoals ik uit een Amsterdams kunstenaarsgezin en is ze ook op zoek naar de waarden en betekenis van het leven. De roman gaat over de veelheid en vol-heid van ons huidige bestaan en hoe een mens daarin ook zo maar het spoor bijster kan raken; zonder volledig te ontsporen, toch de weg kwijt kan raken. Dat kan iedereen gebeuren, ook al ben je nog zo werelds. Mijn man (acteur Frank Lammers) komt uit een dorpje in Brabant en verlangde juist naar die - in zijn ogen - interessante wereld waar ik vandaan kom. Voor hem is het op z’n minst een eye-opener om in te zien dat ook die wereld geen garantie is voor geluk. Alles is en blijft uiteindelijk gebaseerd op illusie.”

Ik ben altijd op zoek naar waar het nu werkelijk om gaat

Wat geeft jou houvast?
“De liefde. Iedereen en alles waarvan ik houd. En tegelijk is die zekerheid ook weer verbonden met de no-dige angst. De angst om hetgeen wat me zo lief is te verliezen. Toch ontkomt geen mens daaraan; ondanks alles wat het leven je schenkt, gaat er voortdurend van alles verloren. Net zoals die eindeloze dagen, de titel van mijn nieuwe boek. Hiermee refereer ik aan onze vroegste belevingen. Toen je als kind nog niet bewust was van het feit dat een dag uren had, waardoor deze tijdloos leek. Eindeloos zelfs. Er komt echter een moment dat er zich een omslagpunt aandient en de tijd het overneemt. Ik geloof dat ieder mens zich hier op een bepaald moment pijnlijk bewust van wordt. Dan kun je een keuze maken. Word je een slaaf van de tijd en laat je deze tot aan je dood aan je voorbij razen of durf je het concept van tijd meer los te laten en te gaan varen op de stroom? Want alles ont-komt vandaag de dag niet meer aan een zekere houdbaarheidsdatum, tenzij je besluit daar niet aan mee te doen.”

En wat heb jij besloten?
“Dat vroeg ik me zelf laatst ook ineens af. Ga ik spastisch proberen jong te ogen of sta ik mezelf het rijpen toe? Ik ga toch echt voor de laatste optie en zie mezelf graag oud worden zoals Judy Dench schrijfster Iris Murdoch neerzet in de film ‘Iris’. Een prachtige oude vrouw. Tevreden schrijvend in een huis met uitzicht over het water. Op het punt gekomen waarop ze de tijd eindelijk even heeft weten stil te zetten.”

Waar hoop je nog meer op?
“Iedereen is zo bezig met de toekomst. En tegelijk zie ik vrouwen die dezelfde toekomst bevechten als het gaat om de uiterlijke sporen die de tijd nu eenmaal achterlaat. Maar waar zijn we eigen-lijk bang voor? Voor de verandering, de dood, het verderf? Stuk voor stuk onontkoombare feiten. Het schrijven geeft mij een zekere rust. Het is een deel van mijn bestaan geworden. Af en toe ga ik er alleen op uit om te schrijven, even los te komen van alles. Meestal een plek in de buurt van de zee. Dan ben ik daar - alleen in de natuur met slechts lucht in mijn vizier - en ervaar ik in-tens geluk. In m’n eentje geniet ik van de rust, met weliswaar de wetenschap dat mijn man en twee kinderen thuis op me wachten. Maar dan mag ik even in mezelf neerdalen. Het schrijverschap staat dat toe. Zo hoop ik ouder te mogen worden. Ergens aan het water. Het schrijven - met al het geworstel dat er vaak bij komt - is mijn ziel en zaligheid geworden. Je hebt zoveel te doen in je hoofd. Het verveelt nooit om het leven te verhalen. Ja, ik hoop te blijven schrijven. En dat het een ieder goed zal gaan en er niet al te verschrikkelijke dingen gebeuren. Ja, dat.”

Eindeloze dagen
Eva Posthuma de Boer
Uitgeverij Amsterdam
€ 16,50
ISBN 9789046802762