Chris Zegers

Chris Zegers (35) presenteert alweer vijf jaar met succes het reisprogramma RTL Travel. De wereld werd zijn podium.

Waar geloof je in?
“Ik geloof in de ontmoeting. Het letterlijk ‘ont-moeten’; het loslaten van verwachtingen, waardoor je kunt openstaan voor de onverwachte wendingen van het leven. Iedere dag zit vol ontmoetingen, als je ze maar wilt zien. Het heeft te maken met goed kijken en in het moment kunnen zijn. Dan kan je het leven en ook een ander werkelijk ervaren. Je kunt kijken en kijken. De kunst is om te kijken zonder vooroordelen. En met respect voor het feit dat een ander per definitie nu eenmaal altijd anders is. Als je , zoals ik, over de hele wereld reist - zie je zoveel meer wanneer je openstaat voor al die verschillen in cultuur, natuur, mensen en denkwijzen. Door al die indrukken en ervaringen word ik gevoed. Ont-moeten betekent je ook niet gek laten maken door ons jachtige bestaan met overvolle agenda’s. Ik wil geen slaaf van de tijd zijn en draag daarom bijvoorbeeld ook geen horloge.”

Dat klinkt erg Happinez. Vertel ons je geheim.
“Ik ben niet iemand die van alles plant of van te voren bedenkt. Mijn studie in Groningen was nou ook niet bepaald een bewuste keuze. Ik koos eerder voor het studentenleven en liet me alleen maar leiden door een gevoel van ‘is dit leuk?’ En ja, het was leuk. Meer dan dat. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. De studie heb ik afgemaakt, maar was wat mij betreft ondergeschikt. Door dat positieve gevoel heb ik me altijd laten leiden. Ook later, toen ik in Singapore in het bedrijfsleven terecht kwam, voelde ik dat dit leven niet bij mij paste en heb toen vrij snel besloten er een punt achter te zetten. Dat bracht een enorme rust. Wanneer bepaalde zaken je te veel energie kosten, zit je op de verkeerde weg. Dan zwem je tegen de stroom in. Ik geloof in een zekere moeiteloosheid. Go with the flow is  absoluut mijn motto.”

Ik ben voortdurend onderweg , maar zonder haast

Maar is het niet heel hard werken voor een carrière  als acteur of in de muziek?
“Begrijp me niet verkeerd. Er is niets mis met hard werken, mits je maar het gevoel hebt dat het ergens toe leidt. Wanneer je je in het leven openstelt is er een enorm scala aan mogelijkheden. Daaruit maak je een keuze en kijk je of het bij je past. Dat heeft geresulteerd in wat ik nu doe. Ik doe het werk dat op mijn lijf geschreven is. Ik volgde mijn gevoel. Kennelijk kan ik daar goed op vertrouwen, want ik heb nog nooit ergens spijt van gehad. Ik kan wel van alles nastreven, maar ik ben er echt van overtuigd dat wanneer je doet wat voor jou de bedoeling is,  zaken vanzelf op hun plaats vallen. De grootste carrière die je kan nastreven is die van een waardevol leven. Ik heb ook altijd plezier gehad in het acteren en geniet van het regelmatig muziek maken met onze band.
Daar krijg ik energie van! Het beste van jezelf geven is het mooiste  dat je als mens kan doen, maar hard vechten kan volgens mij niet de bedoeling zijn en veroorzaakt frustratie. Dat is oké  als je dit gevoel kunt accepteren en vervolgens als motor kan gebruiken om je koers bij te stellen. Het leven gaat zoals het gaat. De enige zekerheid is dat niets zeker is, maar jij hebt als individu altijd de vrijheid om te kiezen. Daarmee nemen we ook verantwoordelijkheid voor ons eigen leven. Het boek ‘De eeuwige bron’ (oorspronkelijke titel: the Fountainhead, rc) van Ayn Rand is het meest treffende boek wat ik over dit onderwerp las. Een absolute aanrader. Geschreven in 1943 maar nog steeds actueel.”

En hoe ont-moet je de liefde?
“In het ont-moeten zít alleen maar liefde, aangezien het ruimte biedt voor   verbinding. Iedere vorm van moeten staat haaks op de liefde. Daarom valt liefde niet af te dwingen. We zijn in feite allemaal verbonden en daarom vormt liefde de basis van het bestaan. Liefde is leven en vooral láten leven. Natuurlijk ontmoet je ook wel mensen of situaties waar je niet blij van wordt en dan is het weer de kunst om dat te accepteren. Wederom met liefde. Naar de ander, maar ook naar jezelf. Je hoeft immers niet perfect te zijn. Daarnaast voel je ook direct aan wanneer je met iemand op een bepaald energieniveau zit. Dan kan je samen dansen in plaats van een hek om jezelf en de ander heen te zetten uit angst om elkaar weer te verliezen. Dan kan je samen méér worden dan de som der delen. Waardoor je meer kleur toevoegt aan je bestaan. Hiervoor is ruimte nodig. Ruimte om te bewegen en te laten bewegen. Maar ook stilte van het hart is belangrijk. Alleen dan kan liefde zich ontwikkelen.”

Waar hoop je op?
“In hoop schuilt een zekere verwachting en daarom vind ik het bij voorbaat al zinloos. Natuurlijk wil ik gelukkig zijn en zit ik niet te wachten op heftig verdriet, maar ik weet dat in het leven verdriet en pijn onvermijdelijk zijn. Verdriet komt altijd voort uit het verlies van iets moois en dierbaars. Verdriet loutert  en is noodzakelijk om dichter bij jezelf te komen. Hoe dichter je bij jezelf komt, hoe vrijer je wordt. Dan valt er niets meer te hopen noch te vrezen.”