Carolien van den Berg

Carolien van den Berg (52) speelde als actrice in veel VPRO-producties en vorig jaar in ‘De gelukkige hand’, een film over Peter van Straten. Ze schildert, schrijft en geeft tegenwoordig ook auralezingen. “Ik omarm het leven in al zijn kleuren.”

Waar geloof je in?
“In zoveel, maar als ik dan iets moet noemen, is energie voor mij een belangrijk gegeven. Alles is tenslotte energie. Wanneer je dat werkelijk gaat ervaren, begrijp je dat er meer is dan ons hoofd en ons verstand, waarmee we veelal communiceren; namelijk onze intuïtie, ons zesde zintuig. Dat staat in rechtstreeks contact met onze ziel - die volgens mij ook niets anders is dan pure energie.
Ik kom uit een liberaal, uiterst ongelovig, zeg maar gerust atheïstisch milieu. Er is mij niets spiritueels meegegeven, zelfs in de verste verte niet, dus ik heb het helemaal zelf moeten uitvinden dat er méér was. Als kind zag ik al kleuren en licht om mensen en dingen heen of voorvoelde ik bepaalde gebeurtenissen. Dat laatste ervaren wel meer mensen, maar vaak wordt dat betiteld als ‘toeval’; bijvoorbeeld als er iemand opbelt aan wie je net moest denken. Ik noem dat geen toeval, maar gestuurde energie.
Op mijn dertigste heb ik een keer een angstige ervaring gehad. Ik hing toen ineens letterlijk boven m’n lichaam. Zag mezelf liggen. Later begreep ik uit verhalen van anderen dat meer mensen dit soort dingen meemaken en de laatste jaren ben ik me steeds verder gaan verdiepen in dat ongrijpbare aspect van ons leven.”

Wat is er heilig voor je?
“Alles is heilig voor me. Want het woord heilig betekent voor mij niets anders dan een grenzeloos respect hebben voor de dingen. En omdat alles in mijn leven een zekere betekenis heeft, heb ik daar respect voor, ook al is dat wel eens moeilijk. Het gaat er uiteindelijk om dat je alle delen binnen jezelf - zowel het spirituele als het profane – accepteert. Dat je niets afwijst. In de natuur ervaar ik dit gevoel van heiligheid overigens het sterkst.”

Mijn kinderen vervullen me met hoop de toekomst

Waar hoop je op?
“Dat ik mijn eigen kinderen van elf en zestien iets kan meegeven van mijn visie op de wereld, zodat ze kunnen bijdragen aan een ander paradigma, een nieuwe, algemene overtuiging.
Die niet meer is gebaseerd op angst, onbegrip en tekort, maar op moed, mededogen en overvloed. Zodat we meer gaan samenwerken in plaats van ieder voor zich. Er zijn nu zoveel bijzondere en hypergevoelige kinderen. Ik heb wel eens eenvoudige meditaties met mijn dochter en haar vriendinnetjes gedaan. Binnen een mum van tijd zagen ze allerlei kleuren - aura’s - die ze heel levendig konden beschrijven. Ze zijn al zo veel verder en wijzer. Ze vervullen me met hoop voor de toekomst.”

Wat of wie zijn je ankers?
“Je zou hierbij misschien als eerste denken aan je familie of je gezin. Maar, hoeveel ik ook van ze houd, die vormen ook vaak een bron van onrust. Ik ondervind vooral houvast aan mijn spirituele inzichten die me over vele beperkende gedachten, angsten, onzekerheden - en ook valse zekerheden - heen hebben kunnen dragen. Vooral tijdens yoga en meditatie ervaar ik het gevoel van het grotere geheel, waardoor ik me sterk en geaard voel.”

Waar vind je liefde?
“Als je het hebt over onvoorwaardelijke liefde, dan vind ik die in mezelf voor mijn kinderen. Ze zijn een deel van me. Dat gaat eigenlijk vanzelf. Ten opzichte van je partner blijft de liefde mijns inziens toch een stuk minder onvoorwaardelijk. Het vereist nu eenmaal een hoop werk om iemand anders te accepteren zoals diegene is. Dat blijf ik een uitdaging vinden. Ook merk ik dat wanneer ik geen liefde heb voor mezelf ik die ook niet kan opbrengen voor mijn omgeving. Ik heb ervaren dat ik die negatieve spiraal weer kan keren en een positief gevoel op gang kan brengen door middel van mijn eigen dankbaarheidsritueel. Dan maak ik echt een soort altaartje van wat dan ook en bedank voor alles wat in me opkomt. Voor het dak boven m’n hoofd, m’n heerlijke warme bed, onze kinderen en het feit dat we allemaal gezond zijn. Er is dan zoveel waarvoor ik dankbaar kan zijn, dat ik alleen maar warmte ervaar. Pure liefde.”

Volg je je hoofd of je hart?
Ik volg mijn intuïtie. Daar heb ik meer en meer op leren vertrouwen door een opleiding die ik heb gevolgd, ‘Externe Communicatieve Vaardigheden’. Dit is een praktische opleiding die puur is gericht op het verscherpen van ieders buitenzintuiglijke waarneming. Mijn medecursisten liepen uiteen van marketingmensen tot acteurs, schrijvers en therapeuten. Allemaal mensen die het moeten hebben van communicatie en deze vaardigheid willen optimaliseren. Het versterken van onze intuïtie is hierbij de sleutel. Die is in feite als een spier die je – net zoals alle andere spieren – moet blijven trainen om goed te  blijven functioneren. Dan kan je er te pas en te onpas gebruik van maken. Anders blijven het incidentele, ‘toevallige’ momenten. Je kunt je intuïtie trainen door meer bij jezelf te blijven, te voelen en ervaren wat er werkelijk aan de hand is.
Dit is niet zozeer een kunstje of  techniek, maar meer een keuze. Wanneer je die eenmaal hebt gemaakt dan kan je daar overigens wel een techniek voor ontwikkelen. Dan ervaar je steeds vaker dat iedereen een eigen energieveld heeft. Dat we allemaal – stuk voor stuk met ons eigen verhaal -verbonden zijn, aangesloten op één en dezelfde bron. Ik vergelijk het ook wel met het internet waar je eindeloos informatie vanaf kunt halen.
Ons verstand is slechts een fractie van ons bewustzijn en daarom ben ik niet zo’n verstandelijk type. Die zogenaamde Hollandse nuchterheid vind ik vaak een grote valkuil. Door alles maar te rationaliseren verlies je het contact met je intuïtie. Daarom zoeken zoveel mensen in de verkeerde richting. Je intuïtie brengt je precies daar waar je moet zijn”