Carel Kraayenhof

Carel Kraayenhof (47) werd in één klap wereldberoemd door ‘de traan van Maxíma’. Vanaf dat moment was Nederland in de ban van de bandoneón.  Zijn tango is als het leven zelf, vol passie, verdriet, geluk en hoop. ‘Muziek maakt woorden overbodig.’

Waar geloof je in?
“In relaties tussen mensen. Iedere ontmoeting biedt een kans tot ontwikkeling, als we daar tenminste voor open staan. Mijn leven ontplooit zich door het contact met anderen. Waar niet meer gepraat wordt, ontstaan blokkades met alle gevolgen van dien. Vroeger was ik een gedreven activist. Ik streed tegen kernenergie, tegen militarisme, zat in de kraakbeweging. Totdat ik schoon genoeg had van die geweldsspiraal. Ik stond alleen nog maar tegenover de ME en dat allemaal voor een betere wereld! Dat kon niet de bedoeling zijn. Toen besloten we met een groep mensen om het eens over een andere boeg te gooien en hebben we voor de kerst een tentenkamp bij de UCN (Ultra Centrifuge Nederland) in Almelo opgeslagen. Daar hebben we een ME commandant en werknemers van de UCN uitgenodigd voor een kerstdiner om de dialoog aan te gaan. Ik zag dat er veel meer wordt bereikt wanneer we bereid zijn om open te staan voor andermans ideeën dan er tegen te vechten. Ook geloof ik dat we hier op aarde zijn om iets te leren. Het hele leven is één grote les en het is aan ons of we daarmee aan de slag gaan en of we al die gedachten en gevoelens die daaruit voortkomen doorgeven. Muziek is een prachtige drager hiervoor.”

Wat zijn de ankers in je leven?
“Mijn levenskracht en energie die nodig zijn om van alles te kunnen ontdekken en leren. En natuurlijk mijn vrouw, Thirza, en onze zonen Kim en Jelle. Mijn ouders, schoonouders en mijn broer. Mijn vrienden, collega’s, mijn huis en vooral ook de omgeving waar ik woon, in de natuur. Daar vind ik altijd weer inspiratie. Toen ik nog in Amsterdam woonde bracht ik veel tijd door in het Vondelpark. Dit park heeft me veel gegeven en ook wat ontnomen. Daar speelde ik ooit trekharmonica toen een Argentijn me aansprak: of ik soms ook bandoneón kon spelen. Dat was mijn grote droom, maar ik had er hier nog geen kunnen vinden. Toen heeft hij er een voor me meegebracht uit Argentinië. Zo is het begonnen. Verder heeft mijn ex-vriendin onze relatie er ooit op een bankje verbroken en ontmoette ik er enige tijd later ook mijn vrouw. De liefde van mijn leven.”

Iedere ontmoeting biedt een kans tot ontwikkeling, als we daar tenminste voor open staan. Mijn leven ontplooit zich door het contact met anderen.

Is er iets of iemand heilig voor je?
“Het leven zelf en de betrokkenheid van mensen op elkaar. Dat je niet je hoofd afwendt voor de ellende van een ander. We zitten toch allemaal in hetzelfde schuitje. Noem het compassie of - beter nog - de verbondenheid tussen mensen. Als ik een persoon heilig zou moeten verklaren, is dat toch wel Osvaldo Pugliese. Hij was niet alleen dé grote tangomaestro, maar ook een voorvechter van de wereldvrede. Een moedig mens. Een rascommunist die het opnam voor de minderen. De Nelson Mandela van Argentinië zou je kunnen zeggen. De held van de Argentijnen en ook die van mij. Hij was als een grootvader voor me die me veel heeft geleerd. Ondanks de tegenwerking van de regering heeft hij zijn twaalfkoppige tango-orkest bijna zestig jaar bij elkaar weten te houden. Toen hij tenslotte afscheid nam zei hij: ‘Ik weet niet of ik ooit nog terug zal keren in dit leven, maar als jullie een witte duif zien, dan is het Osvaldo Pugliesie die terug is gekomen als symbool voor de wereldvrede.’ Onlangs kregen we van een kennis een witte duif cadeau. ‘Sjaak’ is al acht en hij werd twee jaar na de dood van Pugliese geboren.....Ik hoop stiekem op een glimp van herkenning. Het zou toch mooi zijn.”

Waar vind je liefde?
“Overal, maar vooral in mijn muziek. Als muzikant is er niks heerlijkers dan harten te veroveren - voorheen natuurlijk helemaal die van jonge Argentijnse schonen. Ik was als een zeeman met in iedere stad een andere schat. Dat klinkt heel oneerbiedig, maar het was echt gemeend; ik was op allemaal even hartstochtelijk verliefd. Al die liefdes hebben me heel dicht bij het hart van Argentinië gebracht. Nu ik ouder word vertaalt die behoefte aan liefde zich op een heel andere manier: steeds meer in het dagelijks contact tussen mensen. Ik vind het vooral in situaties waarvoor ik niet betaald word. Althans niet in geld. Wanneer we op plekken optreden puur voor de muziek en mensen rozen op het podium gooien, je komen omhelzen of later op de avond zelf voor ons gaan spelen. Hartverwarmend!”

Waar hoop je op?
“Ik hoop op meer wijsheid, vooral in de politiek. Want hoe veilig zijn we in een land waar straaljagers hoger op de agenda staan dan de natuur? Waarin een kerncentrale zoals Dodewaard nog steeds wordt opengehouden vanwege een procedurele fout. Die had al lang gesloten moeten zijn! Het heeft allemaal te maken met politiek gelobby en gekonkel. Zo is het bijvoorbeeld al een paar jaar mogelijk om auto’s op waterstof te laten rijden; iets dat in IJsland al gebeurt. Dat zou hét antwoord zijn op onze milieuproblematiek, maar ja .....er hangen natuurlijk té veel economische belangen van af. Geld - en dus macht - spelen helaas nog steeds een grotere rol dan de gezondheid van mensen en het overleven van onze planeet.”

Volg je je hart of je hoofd?
“Ik volg zoveel mogelijk mijn intuïtie. Die heeft me tot nu toe alles gegeven wat ik nodig heb. Ik kan er feilloos op varen. Zodra ik teveel in mijn hoofd ga zitten gaat het mis.”

Informatie: www.carelkraayenhof.nl