Annemarie Postma

Annemarie Postma (36) verwierf bekendheid als het eerste fotomodel in een rolstoel en later als schrijfster. Onlangs verscheen haar laatste boek Hartsverstand, een bundeling van haar vlijmscherpe en humorvolle columns. “Mensen schrikken wel eens van mijn directheid.”

Waar geloof je in?
In zelfontwikkeling, aangezien dit de weg is naar zelfrealisatie - zoals dat zo mooi wordt genoemd. Daar gaan echter wel twee dingen aan vooraf: moed en discipline. Zonder deze twee kom je er niet. Om jezelf te ontwikkelen heb je om te beginnen de moed nodig om het leven vol aan te gaan. Vervolgens zal je de weg naar binnen ook niet moeten schuwen. Om in de diepste krochten van je eigen ziel te gaan wroeten. Jezelf ontwikkelen is daarom een nimmer aflatende vraag om moed. Daar is dus discipline voor nodig. Je haakt al heel snel af wanneer het je daaraan ontbreekt. Het is niet ‘effentjes aan jezelf werken’ wat de meeste maar al te graag geloven. Het is cónstant jezelf bij de hand nemen! “Ik geloof in mezelf” zeggen mensen zo vaak. “Sure!” denk ik dan, want mijn ervaring is dat de meeste mensen zichzelf nauwelijks kennen.In het boeddhisme gaat het maar om één ding: discipline. Om iedere dag, ieder moment weer die zelfontwikkeling aan te gaan. Alleen op die manier leer je jezelf kennen. En pas vanuit die werkelijke zelfkennis kan je pas geloven in jezelf. Dan kan je ook oprecht liefde voor jezelf voelen. Dit gegeven komt ook zo duidelijk naar voren in mijn favoriete boek ‘De stem van je hart’ van de Italiaanse schrijfster Susanna Tamaro. Hierin zegt ze: ‘voor liefde is moed nodig’. Liefde betekent namelijk dat je je eigen angsten aangaat. Ook voor een ander. Dat je een ander in liefde durft te spiegelen en elkaar durft te confronteren. De moed ook om de realiteit te omarmen. Moed staat daarom boven alles. Dus eigenlijk geloof ik alleen maar in moed, moed en nog eens moed! Zo, dan zijn we nu klaar met het interview....

Wat is er heilig voor je?
Daar kan ik kort over zijn: loyaliteit. Je mag van mij alles zijn, doen en/of beweren, maar wanneer iemand niet loyaal is houdt het voor mij op. Loyaliteit staat voor mij lijnrecht tegenover opportunisme. Er is niets mis met elkaar ‘gebruiken’ om vooruit te komen in het leven. Maar voor mij is dat per definitie tweerichtingsverkeer; als ik iets aan een ander heb, heeft diegene dat ook aan mij. Ik geef altijd evenredig terug. Ik ben dus beslist niet opportunistisch. Sommigen noemen me wel heel erg ambitieus. Maar ook dat is het niet zozeer. Het is eerder een hele sterke levensdrang. Een enorm verlangen tot zelfontwikkeling. Daar waar ik een mogelijkheid zie om iets te leren, zal ik ‘m benutten. Men schrikt wel eens van mijn directheid. Ik hou ook wel van de confrontatie. Veel mensen denken dat ze hun leven verbeteren door nare dingen uit te bannen en ruzie te vermijden. Maar voor werkelijke harmonie is juíst vaak een gevecht nodig.

Pas vanuit werkelijke zelfkennis kun je oprecht liefde voor jezelf voelen

Waar hoop je op?
Hoop is wantrouwen of twijfel uitspreken naar het leven en de toekomst. Alsof je niet zou participeren in je eigen lot en alleen maar kan hopen dat het leven geeft wat we vinden dat ons toekomt. Het heeft in weze iets passiefs. Ik geloof dat we onderdeel zijn van een plan, maar dat we daarin wél iets te zeggen hebben. Net zoals een spin die zijn web spint, scheppen wij vanuit onze binnenwereld een groot deel van de buitenwereld. Dit betekent dat we veel meer ons eigen lot bepalen dan we vaak beseffen.