Patricia Steur

Patricia Steur (64) fotografeerde vele binnen- en buitenlandse (rock)sterren en verwierf daarnaast bekendheid met haar bijzondere foto’s van de Maori’s  en hun tattoocultuur.

Ontdekken
“Mezelf gelukkig voelen en dat ook naar anderen uitstralen vind ik het allerbelangrijkste in het leven. Dat ben ik, zo vind ik, aan mezelf verplicht. Geluk begint nu eenmaal bij mezelf. Ik ben ervan overtuigd dat niets mij gelukkiger maakt dan dát te doen wat ik leuk vind. Daarin heb ik altijd een keuze, want ik kan ook besluiten om de dingen die minder ‘leuk’ zijn toch met plezier te doen. Wanneer ik te lang iets met tegenzin doe word ik letterlijk ziek. Ik heb het geluk dat ik mijn passie in de fotografie heb gevonden. Mijn vader was een enthousiast amateurfotograaf. Hij heeft mij zeker geïnspireerd. Op een ochtend - na een heftige avondje stappen - ben ik domweg de ontbijttafel bij mijn ouders ontvlucht. Heb de fotocamera van mijn vader opgepakt en ben op het strand gaan fotograferen. Vanaf dat moment wist ik heel duidelijk dat ik dit altijd wilde blijven doen. Tot op de dag van vandaag is mijn werk een bron van vreugde en inspiratie. Ik krijg er nooit genoeg van. Muziek is ook altijd een grote liefde van me geweest, maar daarvoor had ik helaas te weinig talent. Daarom ben ik begonnen met het fotograferen van muzikanten. Zo bleef ik toch sterk met de muziek verbonden. Sinds kort neem ik ook weer gitaarlessen. Helemaal blij word ik daarvan. ‘Je bent nooit te oud om te leren’ zegt men wel, maar ik denk dat het vooral ook andersom werkt: dat blijven leren én ontdekken je vooral jong houdt.”

Durven
“Niets zou je moeten tegenhouden om je hart te volgen, maar er is ook vaak angst. Angst voor het onbekende, angst voor de gevolgen en angst voor de mening van anderen. Ik was één van de eerste vrouwelijke fotografen en werd, zeker in het begin, niet echt serieus genomen. Toch ging ik altijd mijn eigen weg, waarbij ik mijn angst recht in de ogen bleef kijken en regelmatig op m’n bek ben gegaan. Dat waren soms harde lessen, maar ze hebben me vooral veel geleerd. Het hele leven is één groot risico. ‘Durf te leven!’ is daarom mijn motto. Alleen door te doen kan je leren. Angst is hierbij je slechtste raadgever en durf je beste leermeester.”

Dankbaarheid is een wonderbaarlijke emotie. Ik vraag me wel eens af of het überhaupt een emotie is

Dankbaarheid
“Dankbaarheid is een wonderbaarlijke emotie. Ik vraag me wel eens af of het überhaupt een emotie is. Het voelt eerder als een kracht, want het versterkt hetgeen waar je dankbaar voor bent. In mijn leven is heel veel om dankbaar voor te zijn. Het is net een vicieuze cirkel. Wanneer ik iets met plezier doe, ervaar ik altijd een gevoel van dankbaarheid. Het mooie van het ervaren van dankbaarheid is dat het je direct met het ‘nu’ verbindt en daarom lijkt op mediteren. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik nooit de behoefte heb om in de lotushouding, helemaal volgens het boekje, te gaan zitten mediteren. Dat voelt heel geforceerd voor mij.”

Tijd
“Tijd is ook al zoiets, want wat is tijd? Kloktijd is iets dat we immers zelf bedacht hebben. Ook geloof ik niet in mensen indelen naar hun leeftijd. De mens is geen getal. Zelf werk ik met een zogenaamde ‘tijdlijn’ en daarmee bedoel ik niet zoals op Facebook. Ik zet hiermee een denkbeeldig idee heel bewust in de toekomst neer. Zie het hele plaatje voor me, met al mijn zintuigen op scherp. In het vertrouwen dat de kosmos het verder regelt, laat ik het vervolgens los. Daarbij is het niet de bedoeling dat je een beetje passief gaat zitten afwachten. Je moet je doel wel in je achterhoofd houden en je acties moeten er op gericht blijven. Het is beslist geen hocus pocus en heeft bij mij altijd gewerkt. Achteraf bezien vaak op een manier die ik zelf nooit had kunnen bedenken.”

Nieuw begin
“Toen mijn man drie jaar geleden overleed, werd ik ineens van heel dichtbij geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. We waren heel gelukkig samen. De eerste jaren na zijn dood waren zwaar. Toch heb ik me nooit slachtoffer van de situatie gevoeld omdat de dankbaarheid overheerste. Ik koester de tijd die we samen mochten hebben, met het besef dat ik er zelf nog ben. Ik heb een verdrietige tijd afgesloten en sta weer aan een nieuw begin. Ik voel me beter dan ooit en daar doe ik ook mijn best voor. Ik zorg goed voor mezelf. Ik eet gezond, sport iedere ochtend en doe mijn Tibetaanse yoga-oefeningen. Gezond leven is het halve werk. In combinatie met een liefdevol hart, want dat voelt zo verdomde goed! Iedere dag is voor mij een nieuw begin. Fris gedoucht en goed aangekleed, alsof ik een belangrijk ontmoeting heb. Al is het maar met mezelf.”

www.patriciasteur.com