Beau Schneider

Beau Schneider (24) werd min of meer op het toneel geboren. Vorig jaar kwam hij van de Amsterdamse toneelschool en kreeg direct een contract bij de succesvolle televisieserie Goede Tijden Slechte Tijden. “Een kinderdroom kwam uit.”

Balans
“Het vinden van een zekere balans, zowel in werk als  privé,  is belangrijk voor mij. Ik wil altijd van alles, heb veel ambities en raak daardoor ook wel eens de weg kwijt. Dan kan ik enorm in de twijfel schieten en raak ik gestrest. Die stress uitte zich vroeger in aanvallen van hyperventilatie: het  gevoel alsof je onvoldoende adem krijgt. Stress is in de basis natuurlijk niets anders dan angst, waardoor ik veel te hoog ging ademhalen. Gelukkig weet ik hier nu steeds beter mee om te gaan en heb ik ook een andere manier van ademen geleerd. Veel meer vanuit mijn buik. Het gekke is dat die stress iedere keer weer een volgende fysieke uitweg zoekt. Vroeger liet ik me er door uit het veld slaan, maar nu ik ouder wordt lukt het me steeds beter om de stressdemonen te verslaan. Door regelmatig te sporten bijvoorbeeld. Ik merk dat dit heel goed werkt voor mij.”

Gevoel
“De recente dood van mijn moeder (actrice Will van Kralingen, rc)  is iets wat ik emotioneel niet eerder had aangekund. Ergens geloof ik dat zij dit ook wel heeft aangevoeld. Mijn moeder en ik hadden een hele hechte relatie. We voelden elkaar ongelofelijk goed aan en konden elkaar als geen ander gerust stellen. Ik had kennelijk al vroeg een volwassen manier van denken en daarom ging zij ook volwassen met mij om. Dat maakte onze relatie nog intenser. Ik vind het heel zwaar om haar te moeten missen, maar ik kan het nu dragen. Dat lukt me alleen als ik het verdriet door ’n kleine opening ‘gedoseerd’ binnen laat komen. Ik kan mezelf niet veroorloven om de deur in één keer wagenwijd open te zetten. Daarvoor is het verdriet te groot. Ik koester mijn herinneringen en denk regelmatig aan haar, maar ik probeer de laatste herinnering aan haar sterven - die laatste momenten  - zoveel mogelijk in de ijskast te zetten en over een tijd pas eruit te halen. Wanneer ik voel dat ik er aan toe ben. Het komt voort uit mijn drang tot overleving en zelfbescherming, waardoor het me ook lukte om destijds door te werken en het, ondanks alles, toch vrij goed met me gaat.”

Het leven is één grote ontdekkingstocht.
Dat houdt nooit op.

Loslaten
“Volgens mij is loslaten niets anders dan dat dat je iets kunt accepteren. Dat lukt me nog het beste door het in verhouding te plaatsen. Het helpt voor mij écht wanneer ik mezelf voorhoud dat er nog véél ergere dingen zijn die er op deze wereld gebeuren. Zoals dat vreselijke nieuws van die twee jongetjes die door hun eigen vader zijn vermoord. Daar kan ik met mijn verstand niet bij!  Hierdoor kan ik mijn eigen verdriet ook weer in perspectief zien. Mijn moeder heeft een geweldig mooi en liefedevol leven mogen leiden en ik had het geluk om haar zoon te mogen zijn. Het is verdrietig dat we niet langere tijd van elkaar hebben kunnen genieten, maar wie weet wat haar bespaard is gebleven. Mijn verdriet wordt er niet minder door, maar ik wil wel gewoon door. Dat heb ik haar ook gezegd. Ik vond dat toen best egoïstisch van me, maar zij verzekerde me ervan dat het een heel goed idee was. Ook daar waren we het samen over eens.”

Lichter leven
“Ik streef ernaar om zo min mogelijk aan mijn hoofd te hebben, want het is daar al zo druk. Dat is nu best lastig omdat ik naast mijn vaste werk bij GTST, ook een toneelstuk met mijn vader (acteur Eric Schneider, rc) aan het voorbereiden ben met alles wat daarbij komt kijken. Ik besef dat ik nu echt prioriteiten zal moeten stellen. Bewustere keuzes moet maken. Waar zeg ik ‘ja’ en vooral: waar zeg ik ‘nee’ tegen? Het gaat erom dat ik meer ga kiezen voor waar ik me het gelukkigst bij voel. Dat betekent niet dat het mij om lang leve de lol gaat. Integendeel. Het gaat veel eerder over de kwaliteit van mijn leven. Ik volg mijn hart niet klakkeloos en denk daar graag ook goed bij na.”

Ontdekken
“Het leven is één grote ontdekkingstocht. Dat houdt nooit op. Binnenkort met mijn vader op de planken staan is weer zo’n ontdekking. Het was een wens van mijn moeder. Ze was benieuwd of wij ook op elkaar zouden lijken op het toneel. Zelf ben ik daar net zo nieuwsgierig naar en ook naar onze samenwerking als collega’s. Pim Wallis de Vries, mijn stiefvader,  doet de productie en mijn broer Olivier werkt er ook aan mee. En voor mijn gevoel is mijn moeder op de achtergrond aanwezig. Ze heeft tenslotte op al die podia gestaan. Dat geeft mij toch wel een zeker rust en hoop. Het is en blijft toch spannend.”

levenslangtheater.nl