Lauren Verster

Lauren Verster (32) is haar leven lang al heel nieuwsgierig naar de verhalen van anderen. Om ze in beeld te mogen brengen was haar grote droom.

Dromen
“Dagdromen doe ik veel en graag. Vooral tijdens mijn regelmatige rondjes die ik door Amsterdam ren. Hardlopen heeft voor mij iets meditatiefs. In combinatie met bepaalde muziek kom ik in andere sferen waarin van alles mogelijk is. Thuis op de bank, mits niet gestoord, droom ik ook een eind weg. Dagdromen vertelt me wat ik het allerliefste wil en waar ik blij van word. Mijn fantasieën worden ook zeker niet allemaal bewaarheid, maar zetten me wel in een bepaalde richting. Dagdromen vind ik daarom heel belangijk. Het is waar ik in geloof. Geboren en getogen in Den Bosch zou je er bijna van kunnen uitgaan dat ik een katholieke opvoeding zou hebben genoten. Maar niets is minder waar. Mijn ouders waren beiden biologen en geloofden in Darwin. Desondanks ging ik naar een katholieke school omdat het de beste school in de buurt was. Mijn klasgenootje Mohammed en ik waren de enige twee kinderen van de klas die niet vier keer per dag hoefden mee te bidden. Toch deed ik mee  - als kind wil je nu eenmaal niet graag afwijken - maar ik heb er nooit wat mee gehad. Ik geloof niet in een hogere macht of in een volgend leven. Als ik zo meteen neerval dan was dat het. Het lijkt me trouwens heerlijk en troostend om oprecht te kunnen geloven in iets hogers dat het beste met je voorheeft, maar zoiets kan je nu eenmaal niet forceren. Ik geloof in ieder geval heel erg in het leven en daar wil ik het maximale uithalen.”

Intuïtie
“Intuïtie is een heel duidelijk gevoel en ik weet inmiddels dat ik daar het beste op kan vertrouwen. Soms is het voelbaar in mijn keel, soms bij mijn hart of in mijn buik. Hoe aanlokkelijk iets me ook wordt voorgeschoteld; als het daar ergens niet goed voelt doe ik het niet. Omgekeerd werkt het natuurlijk ook en voel ik een hele duidelijk ‘ja’ als ik iets juist wel moet doen. In de liefde heb ik er niet altijd even goed naar geluisterd en bleef ik in relaties hangen waarvan ik diep van binnen wist dat ze niet goed voor me waren. Aan de andere kant waren die relaties ook weer leerzaam en hebben ze me gevormd tot wie ik nu ben. Met mijn huidige vriend ben ik nu ruim twee jaar heel gelukkig. Hij kwam op het juiste moment in mijn leven.”

Dagdromen vertelt me wat ik het allerliefste wil en waar ik blij van word

Geluk
“Vroeger vond ik dat ik altijd gelukkig moest zijn. Geluk was de norm. Het ultieme doel. Alle obstakels op mijn weg moest ik daarom zo snel en goed mogelijk uit de weg ruimen. Dat was natuurlijk doodvermoeiend, want er is altijd wel iets dat tegenzit. Sinds ik dat idee heb laten varen ben ik meer ontspannen en tevreden. Gelukkig zijn is nu eenmaal geen status quo. Ook word ik niet gelukkiger van zaken als eindeloos vakantie vieren of van veel geld. Maar als het me lukt om lekker uren achter elkaar iets moois te schrijven of te maken, geeft mij dat een enorm geluksgevoel! Mijn leven zo goed en prettig mogelijk leven is iets waar ik daarom zelf de verantwoording voor draag.  Mijn grootste ‘gelukverstoorder’ is mijn schuldgevoel waar ik behoorlijk last van heb. Niet zozeer naar mezelf, maar met name naar anderen. Bijvoorbeeld naar mijn ouders. Mijn vader is door een herseninfarct gehandicapt geraakt en mijn moeder zorgt voor hem. Ik voel me vaak schuldig over het feit dat het me niet altijd lukt om iedere week naar ze toe te gaan. Ook omdat we zo’n honderd kilometer uit elkaar wonen Dat heeft grotendeels te maken met het feit dat ik enig kind ben. Mijn ouders maken er overigens geen enkel punt van en leggen totaal geen druk op me. De gedachte dat mensen elkaar nooit volledig kunnen begrijpen maakt dat ik me bij vlagen eenzaam kan voelen.  Dan luister ik naar muziek, neem een warme douche of ik ga rennen in de buitenlucht. Heel af en toe, als ik me echt ellendig voel, steek ik een sigaret op - ook al ben ik daar jaren geleden mee gestopt. De laatste jaren heb ik wel beter leren relativeren. De soms heftige ervaringen tijdens mijn reisprogramma’s, in bijvoorbeeld oorlogsgebieden, hebben me wat dat betreft veel geleerd.”

Vrijheid
“Tot nu toe heb ik me ook nog op geen enkele manier vastgelegd. Ik heb geen huis, geen pensioen en nog geen kinderen. Mijn angst is dat ik mezelf klem zet met materiële zaken. Dat ik werk moet doen waar ik ongelukkig van word om een hoge hypotheek te kunnen betalen. Daarom heb ik ook een goedkoop huurhuis en een klein autootje. Vrijheid betekent voor mij dat ik kan doen wat ik graag wil: bijzondere programma’s maken, iets moois creëren. Vaak waag ik de gok met de gedachte dat als het allemaal mislukt, ik in het ergste geval weer achter de bar moet staan.”