Roxane Catz, vrouw van acteur Wilbert Gieske

Ik was een jaar of 21, woonde op kamers in Amsterdam en ging met mijn huisgenote een weekend naar mijn ouders. Zij hadden kaartjes gekocht voor een voorstelling, een zes uur durend stuk in de watertoren van Rotterdam. Wilbert en Huub Stapel speelden erin. Wilbert had alles wat ik leuk vind aan een man, toen nog donker sluik haar, een sterk hoofd en uitstraling. Het toneelstuk ging aan mij voorbij, ik zag alleen hem nog maar lopen, kon alleen maar denken: dit is de ideale man voor mij. Na het stuk wilde ik nog iets drinken en probeerde de aandacht van Wilbert te trekken. Maar hij was een ver-vanmijn-bed show, lag echt niet in mijn bereik. Hij was vijftien jaar ouder en waarschijnlijk getrouwd. Het was ook niet echt een poging om hem te versieren. Die ontmoeting ging een eigen leven leiden. Toen dacht ik nog dat Wilbert de rol van Parcival speelde in dat stuk, later bleek het de rol van Lancelot te zijn. Als ik met mijn vriendinnen uitging en we zagen een leuke jongen, zeiden we altijd: ‘Is het een Pars, komt hij in de buurt?’ Parcival, Wilbert dus, werd een soort van norm voor mij. Mijn leven ging door. Ik herinner me dat ik hem nog wel een keer in Medisch Centrum West heb gezien, waarin mijn beste vriendin Annemieke (Verdoorn, red) speelde, later zag ik hem in Goede tijden slechte tijden. Ik dacht alleen maar: o ja, dat was die man, die Parcival. Zijn naam is verder nooit meer gevallen. Relaties kwamen en gingen, de een wat langer dan de ander. Ik zat uiteindelijk verwikkeld in een relatie met echt weer zo’n foute man, kon niet met en niet zonder hem. Op een avond kwam hij niet opdagen op onze afspraak, uit protest ging ik met vrienden naar sociëteit De Kring.

Ineens was hij verdwenen,
als in een sprookje

Ik stond daar en zag Wilbert direct zitten. Hij was zo anders dan op tv, in het echt is hij veel leuker. Toen ik hem zag, voelde ik weer helemaal die herkenning van toen ik 21 was. Ik wist opnieuw: dit is hem, een raar gevoel. Hij liep er eenzaam en mysterieus rond. We hadden oogcontact, maar ineens was hij verdwenen, als in een sprookje. Ik belde de volgende dag Annemieke en vertelde over mijn ontmoeting met Wilbert, zij zei: ‘Ik heb goed nieuws voor je, want hij is al een tijdje bij zijn vrouw weg.’ Ze regelde heel lief dat ik hem twee dagen later zou zien. Er was een filmavond en ze had hem gevraagd mee te komen. We hadden in scène gezet dat ik toevallig langs zou komen om iets af te halen. Ik was helemaal zenuwachtig toen ik binnenkwam. Wilbert zei: ‘Maar ik heb jou afgelopen zaterdag toch gezien?’ Ik reageerde heel verbaasd: ‘O ja?’ Een ijzersterk staaltje acteerwerk. We hadden meteen contact en lol. Annemiek vroeg: ‘Waarom blijf je niet eten?’ Waarop ik antwoordde dat ik dan wel een afspraak moest afzeggen, ik moest in mijn rol blijven. We spraken een aantal keer af. Heel voorzichtig, Wilbert is niet een man die boven op je springt. Tijdens een voorstelling van Theo Nijland, van wie ik zeer groot fan ben en die ook op ons huwelijk optrad, begon onze liefde.’

Image

Roxane en Happy

We hadden het erg goed samen. Ik vertelde Wilbert later dat onze ontmoeting in scène was gezet. Hij voelde zich ergens toch ingepakt. Ingepakt, besteld en meegenomen. Hij was net weg bij zijn vrouw, wilde ook zijn vrijheid proeven en besloot afstand te nemen en het uit te maken. Ik was heel verdrietig, maar was er helemaal van overtuigd dat het goed zou komen. Dacht: dan ga ik een tijdje iets voor mezelf doen. Ik moest hem even laten gaan, ging ook niet op hem zitten wachten en zei: ‘Don’t call me, I’ll call you.’ Dan had ik het tenminste nog in de hand. Natuurlijk was ik soms onzeker, maar toch was er een diep gevoel van weten. Ik moest hem de tijd geven. Liefde is loslaten, aan die uitspraak hield ik me vast Drie maanden later overleed een goede vriendin van mij. Een vriendin van haar zei in haar speech: ‘Jammer dat je niet vaak genoeg tegen mensen die belangrijk voor je zijn zegt dat je van ze houdt.’ Ik reed naar huis en wist: nu is het tijd om Wilbert te bellen en te zeggen dat ik nog steeds van hem hou. Ik was niet bang om me kwetsbaar op te stellen. Hij reageerde warm, had mij ook bewust met rust gelaten omdat ik dat had gevraagd, ik zou hem bellen. We wilden elkaar weer zien. Wilbert had nu het gevoel dat het ook zijn keuze was, iets wat hij heel belangrijk vindt. Wilbert is flexibel, kan zich goed aanpassen en lijnen volgen, maar uiteindelijk wil hij zijn stempel drukken. Dat geldt ook voor zijn werk. Ik merkte dat hij niet meer op zijn plek was bij Goede tijden slechte tijden, voelde dat hij niet gelukkig meer was. Mijn zachte druk heeft hem mede gemotiveerd er weg te gaan. We hadden een prima leven zo, maar ik zag hem nooit met vuur in zijn ogen. Wilbert stond op de automatische piloot. Ik zag dat hij nog zo veel meer kon doen, ergens in hem vlamde het nog te veel. Een van de dingen waarop ik val, is dat Wilbert nog heel jongensachtig en energiek is. Hij zegt ook vaak: ‘ Later als ik groot ben.’ Voor hem was zo’n stap om weg te gaan ook best eng. Hij houdt toch wel van een bepaalde zekerheid. Komt niet uit een rijke familie en heeft hard moeten werken voor zijn geld. Als acteur mag je vaak blij zijn dat je vast werk hebt, zeker op zijn leeftijd. Hij heeft die stap gezet en ik vind dat een moedige keuze. Ik geloof erin dat als je zo’n keuze maakt er vaak mooie dingen op je pad komen, dingen die je niet had durven hopen. Je kunt je leven voor een belangrijk deel zelf bepalen. Het is maar hoe je naar de dingen kijkt en ermee omgaat. Doe je niks, dan word je ontevreden. En blijkt een ingeslagen weg niet goed voor je te zijn, dan stel je je keuze bij en ga je een andere kant op. Dat is ook het mooie van de tijd waarin we leven, het kan allemaal.

Door met hem getrouwd te
zijn, heb ik ruimte in
m’n hoofd gekregen

Ik hoefde niet per se samen te wonen toen Wilbert en ik na die time-out weer samen waren. Ik had een lekker huis, hoewel, als hij mij gevraagd had, had ik het wel gedaan. Wilbert ging op een woonboot wonen die hij zelf ontworpen had. Die tijd was heel belangrijk voor hem. Het was een plek waar hij met zijn rug naar de wereld kon zitten, zo zei hij dat altijd. Van Wilbert hoefde een huwelijk niet echt meer. Toch heeft hij zelf de keuze gemaakt dit wel te doen. Heel romantisch vroeg Wilbert mij ten huwelijk op mijn verjaardag tijdens een vakantie in het buitenland. Hij zei: ‘Ik ga voor jou met alles erop en eraan, met al je minnen en plussen.’ We trouwden ouderwets in een kerkje en het gemeentehuis in het bijzijn van een kleine club vrienden. Trouwen maakt misschien niet zoveel verschil, maar het verschil is wel het commitment. Dat hij zo voor me koos was heerlijk. Ik heb in zekere mate verlatingsangst en door met hem getrouwd te zijn, heb ik meer vertrouwen en ruimte in mijn hoofd gekregen. Het geeft een soort zekerheid. Ik ben niet meer zo bang om het niet eens met Wilbert te zijn, naar elkaar te blazen. Ik had de neiging alles uit de weg te gaan, was bang om iemand kwijt te raken. Wilbert is erg het bewijs dat je na je 50e nog kunt veranderen. Hij kon heel boos worden en weglopen, dan zat ik trillend thuis. Bang om alleen te zijn, hem kwijt te raken. Door daar met hem over te praten, gebeurt dat niet meer. Ik weet niet precies waar die verlatingsangst vandaan komt. Zelf ben ik wel heel trouw in liefde en vriendschap. Ik wil niemand kwijtraken, zelfs oude liefdes niet. Wil altijd weten hoe het met ze gaat, dat heb ik zelfs met mannen die me slecht behandeld hebben. Ik heb nog veel oude trouwe vriendinnen en die zijn me veel waard. Ze zijn bijna belangrijker dan een relatie, aan hen hoef ik nooit te twijfelen. Annemieke is een van mijn oudste vriendinnen. We weten alles van elkaar, kunnen elkaar zo ongezouten de waarheid zeggen. Wilbert is gelukkig als ik gelukkig ben. Mijn geluk is zijn geluk. Maar ik moet wel aandacht voor hem houden, niet erg alleen mijn eigen leven leiden. Dan hoor ik dat ook van hem. Ik kan weleens afwezig zijn, in mijn eigen dingen zitten. Dan zegt hij: ‘Ho, ik ben er ook nog!’

Hij is de liefde van mijn leven omdat hij de keuze van
mijn leven is

Wilbert heeft twee dochters, ik twee stiefkinderen uit een vorige relatie. Hun moeder, een vriendin van mij, is overleden. Tijdens haar overlijden werd ik verliefd op haar ex-man. Haar kinderen kende ik al. Ik heb een lange relatie met hun vader gehad. Eva en Boudewijn hadden geen moeder meer, ik had geen kinderen. Ik heb ze een stukje opgevoed en gestimuleerd in wat ze doen. Ze voelen als mijn kinderen, als familie, we zijn met elkaar verbonden. Ik ben ontzettend blij met hoe het leven nu is. Dat klinkt misschien een beetje saai. Tuurlijk, soms denk ik weleens: had ik maar dit of dat. Maar ik heb er nooit spijt van gehad dat ik geen kinderen van mezelf heb. Ik heb me wel even afgevraagd of ik kinderen met Wilbert zou willen. Hij is de liefde van mijn leven omdat hij de keuze van mijn leven is. Samen kinderen krijgen was een mooi resultaat geweest en gezien mijn leeftijd had dat nog gekund. Maar ik zou een vreselijke moeder zijn, overbezorgd. Ik ben denk ik wel een ontzettend leuke tante. Een hond leek ons een logischer keuze, alhoewel ik daar ook lang over heb getwijfeld. Een hond is in feite ook een soort van kind. Toen ik Happy zag, had ik sterk het gevoel: die hond is voor mij, wij horen bij elkaar. Zij sprong zo in mijn handen. Omdat we haar samen hebben gehaald en uitgekozen, voelt het net alsof we samen een kind hebben gekregen. Met haar vormen we een gezin. Ik hou van haar zoals andere mensen van hun kind houden. Mensen zeggen ook weleens: ‘Rox, het is maar een hond hoor.’

Ik ben een alles-of-niets-verhaal. Wilbert is, van alle mensen die ik ken, het minst gehecht aan wat dan ook. In tegenstelling tot mezelf. Zo heb ik bijvoorbeeld een jaar niet gedronken, omdat ik vond dat ik dat eens moest doen. Het is zo normaal om te drinken. Dat jaar heb ik goed volbracht, ik loop nu weer met het idee te stoeien. Naarmate ik ouder word, worden de pieken en dalen in mijn leven minder heftig. Wilbert heeft alles beter in de hand en kan goed relativeren. Hij heeft het vermogen om je zélf naar een probleem te laten kijken voor wat het is, het simpeler en kleiner te maken. Hij is een vrij mens, laat mensen zijn wie ze zijn, is nieuwsgierig en stelt altijd vragen. Zegt ook: ‘Als je stopt met vragen stellen, loopt het slecht met je af.‘ Wilbert is niet zelfingenomen, stelt zich kwetsbaar op. Hij is ook creatief, kan goed fotograferen en schrijven. Ik vertrouw hem voor 100 procent. Ja, dat vertrouwen is heel sterk. Ik waardeer zijn serieuze kant, maar ook zijn gevoel voor humor. Wanneer hij zijn open lach lacht, dan smelt ik. Hij is niet getruukt, is heel zuiver. Ik zie dat mensen om mij heen vreemdgaan. Mij zou het het niet waard zijn, ik heb al een leven gehad. Wilbert is mijn levensmaat, op hem kan ik bouwen. Ik kan alles delen en zeggen, kan mezelf bij hem zijn, ook echt lelijk tegen hem zijn. Hij zegt altijd: ‘Je doet maar. Ik kijk dwars door je heen, ik hou toch wel van je.’ Zo veel onvoorwaardelijkheid heb ik nooit ervaren. Dat is heerlijk om mee oud te worden.’

zij van | interview
Interview: Ingrid Spelt.
Beeld: Marcel van Driel.
Styling: Imelda Vreugd.
Visagie: Cindy Chapuis