Het toverwoord is RAUW!

‘Ik zou het nooit kunnen Annie, een boek schrijven’. Ik zie het haar nog zó zeggen. Ik hoor haar nóg ongelovig zuchten wanneer ik zei: Lieve Rox, dat boek van jou komt er. Het ís er namelijk al. Je moet het alleen nog even schríjven. Een periode van eenzame opsluiting op de woonboot van haar echtgenoot Wilbert Gieske volgde. Bijna dagelijks had Rox contact met het vaste land. ‘Ik heb weer een paar zinnen geschreven, Annie!’riep ze dan verrukt. ‘Wil je ze even horen?’ Om de volgende dag meestal weer in tranen te bellen dat een boek schrijven echt niets voor haar was, en ze het hierna nooit, maar dan ook nóóit meer zou doen. Maar het boek kwám, en Rox zag en overwon. Rox Rauw! werd niet alleen een prikkelend Raw food-boek, maar vooral ook het verslag van een innerlijke reis. Eerlijk, hilarisch en grappig. Wijs en levensbeschouwelijk. Vol waardevolle informatie over wat we nu wel- of juist niet moeten eten en doen om gezond te worden of te blijven. Rox beschrijft haar hilarische dieetverleden, het gevecht om de juiste balans in haar leven en haar ontdekking van het Rawfood-principe. Een voedingswijze die haar leven veranderde. ‘Het is een manier van eten die je steeds meer in zijn greep krijgt omdat je voelt wat het met je doet’.

Als je een blik op de media werpt wordt je om de oren geslagen met het ‘ideaalbeeld van de vrouw’. We moeten jong, slank, bloedmooi en gezond zijn. Om dat te bereiken krijgen we door de industrie van alles aangereikt. Rimpelfillers, schoonheidsoperaties, trilplaten, en voorál dieten, dieten en nog eens dieten.. Geen enkele vrouwenblad dat je leest bevat geen dieet-voor-Altijd-Slank-en-Fit. Het aantal vrouwen met eetstoornissen blijft dan ook stijgen. Een op de tien vrouwen lijdt aan anorexia of bolemie.

‘Vergeet het dieet!’ spreek jij ons echter hoopvol toe.

‘Hoopvol’ zeg je terecht want al die diëten zijn toch uiteindelijk om hopeloos van te worden! Éven geven ze hoop - beloven ze dé oplossing te zijn voor alles wat we niet meer willen - waardoor menigeen er iedere keer weer intrapt. Ze refereren vooral aan wat wij vrouwen wél willen: “Slánk, strák, fit en vitaal!” Het is maar een greep uit de kreten die ons, met name in het pré- bikini-seizoen, van de covers van menig vrouwenblad wordt toegeschreeuwd. Hou toch op!
Noem mij een dieet en ik heb het gevolgd. Al was het maar even. Het eerste was van ene dr. Scarsdale (voornamelijk grapefruits, toastjes, gegrild vlees en/of vis), waarna ik het Mayo-dieet probeerde (waar helaas geen spoortje mayo in voor kwam). Hierna volgde ik achtereenvolgens de ‘Pond-per-dag-methode’, het ‘Brooddieet’, het ‘Duizend-calorieëndieet’, het Beverly-Hillsdieet ( ananassen en papaya’s totdat ik er letterlijk bij neerviel), het Hay-dieet (waarbij ieder koolhydraat van elk eiwit moesten worden gescheiden), de Montignac-methode (ook al zo’n gescheiden verhaal en aardappels en rijst eveneens verboden waren), het koolsoep-dieet (te saai) en het Fit-4-life dieet (nóg strenger, want ieder dierlijk product verboden).......Iedere keer stortte ik me vol overgave op het volgende dieet en enthousiasmeerde iedereen om me heen. “Hoe gaat het met het brood-dieet?” informeerde een vriendin dan geïnteresseerd, terwijl ik – alweer in de ban van mijn laatste hoop: de adviezen van meneer Atkins – iedere broodkruimel als zondig beschouwde en biefstukken en gebakken eieren inmiddels mijn volle aandacht hadden......
Uiteindelijk bood niets dus bevredigend resultaat. Die paar met moeite verloren kilo’s kwamen me steeds binnen no-time weer omhelzen.
Dus inderdaad: diëten werken niet! We zijn nu eenmaal allemaal anders, waardoor er nooit één dieet voor iedereen kan bestaan. Eten hoort bij het leven en geen leven is hetzelfde. Want uiteindelijk gaat het om ons leven en hoe we ons bestaan voeden. Als dát wat we in ons lichaam stoppen niet van invloed zou zijn, wát in godsnaam dan wel? Hoe puurder en onbewerkter, hoe beter is mij gebleken. Rawfood is hierop het antwoord. Maar voeding is méér dan alleen maar eten. Het is een stijl van leven.

Hoe omschrijf je de Rawfood stijl van leven?
“Rawfood’ is eigenlijk niets anders dan pure, onbewerkte voeding. Zoals voeding voor de mens bedoeld was. Dus voordat we van alles gingen verhitten en ‘veredelen’. Hoezo veredelen? Verármen zal je bedoelen! Door voeding te bewerken - zoals dat tegenwoordig op grote schaal gebeurt – verliest het waardevolle vitaminen, mineralen en vooral enzymen. De huidige landbouw- en productietechnieken doen daar nog een schepje bovenop, of beter gezegd:” zorgen ervoor dat er nog meer verloren gaar Het belangrijkste aspect van rauwe voeding is dat het nog alle levenskracht – ook wel prana genoemd – bevat. ‘Levenskracht’ klinkt misschien wat zweverig, maar dat is het niet. Een mooi voorbeeld hiervan vind ik het experiment met twee zonnebloempitten, waarvan er één wordt verhit. Wetenschappelijk onderzoek bevestigde dat beide pitten nog steeds dezelfde voedingsstoffen bevatten. Maar wanneer ze in de aarde worden geplant, zal alleen de rauwe pit wortel schieten en een bloem worden. Die levenskracht is als het ware de ziel van de plant. Hij is onzichtbaar, maar wel waarneembaar en ook duidelijk voelbaar wanneer we het tot ons nemen. Tuinkers, kiemen en scheuten barsten daarom van de levenskracht omdat ze midden in hun groeiproces zittten . Daarom heeft men het binnen de rawfood ook wel over ‘levende voeding’. Geen levende beesten hoor, want die staan sowieso op de zwart lijst van de meeste rawfooders. Overigens eet ik nog wel af en toe een beetje vlees of vis, omdat ik ervan overtuigd ben dat de meeste mensen dat nodig hebben. Alleen niet in die mate zoals velen het tegenwoordig eten en zéker niet van de bio-industrie, dus áltijd biologisch. De rauwe levensstijl is daarom vooral een hele pure en less is more-manier van leven die je kan doorvoeren naar vele facetten van je leven. Want zoals ik al eerder zei: voeding is méér dan alleen maar eten. Het is in feite alles wat we tot ons nemen, van huidverzorgingsproducten, lichaamsbeweging, ademen, water..... Tot gedachten aan toe. Hoe zuiverder deze allemaal zijn hoe beter we ons zullen voelen. Want daar gaat het uiteindelijk om. Want alleen wanneer we ons goed voelen en energiek zijn, kunnen we ons maximale ‘potentieel’ - zoals dat met een mooi woord heet - leven. Het unieke talent – dat ieder mens is gegeven – op z’n best benutten. Maar we blijven mensen en de weg is niet altijd even makkelijk. Die is soms ook letterlijk rauw. Rox Rauw! is naast mijn ervaring met rawfood een uittreksel van alle belangrijke boeken, kennis en inzichten die ik in mijn leven heb opgedaan, verpakt in persoonlijk verhaal met de nodige zelfspot. Het slaat dus ook op mijn rauwe gestruggle along the way. Rox zonder franje. Wel zo prettig. Dan hoef ik me ook niet beter voor te doen dan ik ben. En kan ik openlijk van af-en-toe dat overheerlijke frietje blijven genieten......Maar dan wel zo’n Vlaamse versie, met de hand gesneden en liefst in olijfolie gefrituurd......Want rauw of niet; Ik ga alleen nog maar voor kwaliteit en wil in niets dogmatisch worden.

Betekent Rawfood ook écht uitsluitend rauw eten, of mag het verwarmen van voedsel nog wel? Het lijkt me dat ons lichaam toch ook warmte nodig heeft – zeker in de winter?
Rauw betekent niet per definitie ‘koud’. Onze (rauwe) lichaamstemperatuur is het allerbeste voor ons. Niet alleen wat ons eten en drinken betreft, maar ook als op het douchen en baden aankomt. Omdat ons lichaam een constante temperatuur van gemiddeld zo’n 37 graden heeft, moeten alle zeilen worden bij gezet wanneer we het met extreme temperaturen belasten. Je organen en slijmvliezen zijn er helemaal niet blij mee. Met dat glas ijswater op een snikhete dag doe je jezelf uiteindelijk dus geen plezier. Evenmin met het opslurpen van een kokend heet soepje op een koude winteravond. Ik heb gemerkt dat een soepje of hapje van rond de maximaal 40 graden eigenlijk veel prettiger smaakt en valt.

Ik voel gewoon dat mijn lichaam er blijer mee is. En omdat het niets hoeft te compenseren, spaar je op die manier energie. Als ik er over nadenk is het eigenlijk een heel logisch verhaal. Té warm eten heb ik overigens nooit lekker gevonden. Net zomin als doorgekookte kost. Ik voel gewoon dat het niets toevoegt. En afgezien nog van de afname van belangrijke voedingsstoffen, vinden er mutaties plaats waardoor er schadelijke stoffen ontstaan. Dat is vooral het geval bij (meervoudig) onverzadigde vetzuren, zoals koudgeperste plantaardige oliën die bij overmatige verhitting transvetzuren vormen. Licht stoven, smoren en stomen vind ik daarom prima op z’n tijd. Zo kan je lichaam ook geleidelijk wennen aan alle rauwe kost. En dan is er nog iets. Door rauwe voeding – en met name groene bladgroenten – wordt je algehele doorbloeding gestimuleerd waardoor je lekker op temperatuur blijft. In mijn boek zoek ik naar een bevredigend antwoord en kom tot een logische conclusie door Jacky Bloemraad – de Boer. Zij heeft zich gespecialiseerd in de Chinese gezondheidsleer omdat deze haar het meeste aansprak vanwege de balans in alle tegenstellingen. Zoals yin en yang, vrouwelijk en mannelijk, donker en licht en ook koud en warm. Volgens deze kijk op het lichaam en onze voeding is de spijsvertering te vergelijken met een kookpot, waarin al het eten voldoende gaar moet zijn om het gemakkelijk te kunnen verteren. Deze kookpot staat ook in nauw contact met onze omgeving en het klimaat waarin we ons bevinden. In de zomer kan ons kookpotje prima overweg met rauwe kost, zoals salades en dergelijke, maar tijdens de koude winterperiode hebben we behoefte aan warmte. Bepaalde voedingsmiddelen, zoals gezonde vetten ( bijvoorbeeld olijf-, en kokosolie en avocado’s), noten, gember, pompoen, selderij en rode peper hebben een verwarmende werking. Zet je ijskast ’s winters op de laagste temperatuur of zet hem helemaal uit als het erg koud is.

Zijn er voedingssupplementen die je volgens de rauw trend nu juist wel- of niet aan te bevelen zijn, of maakt Rawfood deze helemaal overbodig?
In principe zou natuurlijke en pure voeding voldoende moeten zijn, maar ons leven is niet meer zo natuurlijk als het was. Onze bodem blijkt inmiddels verarmd, de vervuiling is een feit en ons leven - vol stress- eist z’n tol. Binnen het rawfood-gebeuren grijpt men lieven naar de superfoods dan naar supplementen. Dit zijn geconcentreerde voedingsmiddelen zoals bijvoorbeeld honing, aloë vera, royal jelly en algen. Ze bevatten een hoge dosis vitaminen, mineralen en enzymen en worden gemakkelijk door het lichaam opgenomen. De zogenaamde greenpowders vallen hier ook onder. Deze complexe superfoods zijn samengesteld uit diverse groenten, grassen, kiemen, algen, enzymen en of meerdere voedzame ingrediënten. Overigens speelt tarwegras (wheatgrass) een prominente rol in het leven van iedere oprechte rawfoodist. Meestal geperst tot een paar slokjes. Ik ga niet proberen om je te overtuigen, want ik vind het zeker geen feest. Maar volgens kenners is het een geschenk uit de hemel en het proberen daarom meer dan waard.

Wat vind je kersverse echtgenoot van je rauwe levenswandel?
Zolang het maar lekker is, gaat hij in alles mee. Laatst gaf ik hem ‘pasta’ gemaakt van rauwe courgette. Hij smulde en dacht dat hij hele verfijnde al dente spaghetti at, terwijl hij courgette normaal niet eens lekker vindt! Hij was dan ook oprecht verrast en is een dankbaar proefkonijn!

Het boek ROX RAUW! van Roxane Catz:
Paperback met flappen, 176 pagina’s
ISBN 90 215 4200 5
Prijs € 25,00