Stadsnatuur perikelen

Het is me tot op de dag van vandaag nog steeds niet gelukt: het krijgen van ook maar één groene vinger. Wanneer ik anderen hoor roepen dat ze weer zo fijn de hele dag hebben ‘getuiníerd’, kan ik bijna jaloers worden. En ik heb er toch heus wel m’n best voor gedaan, maar het zit er gewoon niet in.  Als kind groeide ik op met een heerlijke grote tuin en het was me ’n zorg hoe die eruit zag. Dat alles er altijd fijn en fleurig bij stond, nam ik voor lief. Pas later - toen ik voor mijn eigen ‘groen’ moest zorgen - begon ik te beseffen dat zelfs ’n béétje natuurschoon regelen en leuk onderhouden geen sinecure was. Voor ’t eerste balkonnetje dat ik had, probeerde ik ooit om zo’n leuke, nonchalante bloemenhoek te creëren. Voor ’n beetje speels effect zou ik niet genoeg hebben aan een paar potjes, verzekerde een vriendin me. Zij had er verstand en was zo aardig om me te helpen. Zo belandde ik voor de eerste keer in mijn leven in een tuincentrum. Hel! Het leek wel Ikea maar dan met alleen maar planten! Ik zag er door de bomen het bos niet meer en dus al helemaal niet hoe ik met één en ander mijn balkonnetje zou kunnen opleuken. Gelukkig wist mijn vriendin de weg en trok trefzeker hier en daar wat planten, potten en de nodige attributen uit rekken en schappen. Even later reden we terug. De auto tot de nok toe gevuld met zakken aarde, potten, korrels, schepjes, mest, en planten met onbegrijpelijke namen. De uren daarna heb ik onder leiding van mijn vriendin eindeloos op mijn knieën zitten knoeien om alles op zijn plek te krijgen. Het resultaat was van een betoverende schoonheid - dat moest gezegd - en daarom alle moeite waard. Alleen heeft het niet lang mogen duren. De ene plant moest namelijk véél en de andere weinig water. De één wel en de ander juist géén mest. En soms vergat ik alles natuurlijk überhaupt. Binnen de kortste keren hing alles er treurig bij en had ik ook luizen op mijn rozen. Daarvan begreep ik sowieso niet wanneer en hóe (onder of boven welke knop/doorn) ik die nu precies moest snoeien, zodat deze het al na één seizoen af lieten weten. Ik heb het daarom maar opgegeven en hield het iedere zomer bij twee potten lavendel en bakje met verse kruiden. So far so good.  

"Terwijl ik toch zo van de
natuur houd, lukt het me
niet om er ook maar
één steentje aan bij te dragen"

Terwijl ik toch zo van de natuur houd, lukt het me niet om er ook maar één steentje aan bij te dragen. Flora en ik zijn in ieder geval geen goede match. Maar met de fauna lukt het de laatste tijd steeds beter.  Inmiddels hadden we een low maintenance-tuin, waar we (lees: manlief) zo min mogelijk aan hoefden te doen. Wel maakten we een vijver waarin ik onze vier goudvissen net op tijd van de verstikkingsdood heb gered. De vijver was vervuild geraakt en ik had - net voordat het donker werd - gezien dat het foute boel was. Binnen twee dagen heb ik onze guppies weten te reanimeren in ons eigen bad, dat ik voor de gelegenheid had omgetoverd tot een waar zwemparadijs. Na een grote opschoning van de vijver, zwemmen ze er nu weer vrolijk rond en is onze band duidelijk hechter geworden! Dat geloof ik tenminste. En later vond ik nog een heel piep klein vogeltje (pimpelmees weet ik inmiddels) trillend op de grond. Deze heb ik in ’n oude doos gelegd en vervolgens de dierenambulance gebeld. Die lieten me fijntjes weten dat wat ik had gedaan het stomste is wat ik had kunnen doen en dat mensen zich niet zo moeten bemoeien met de natuur. Dat vogeltje was namelijk net uit het nest gezet en had nu vliegles van zijn ouders. Dus ‘gewoon terugzetten waar ik het gevonden had  en vooral met rust laten’ was het devies. Die dagen - geen mens of hond de tuin meer in - was ik de stille getuige van een hippend vogeltje over ons tuinpad, met inderdaad de ouders die het af en toe een worm en een vliegtip kwamen geven. Een paar dagen later zag ik ’um rondfladderen. Het had ’t gered. Een gevoel van dankbaarheid overviel me en tevens van grote opluchting. Ik hoef me helemaal niet met de natuur te bemoeien. Die kan heel goed zonder mij! En dat geeft natuurlijk weer lucht.

P.s.
De goudvissen zijn het hier natuurlijk niet mee eens.

foodguerrilla.nl/stadstuinen-diy/