Me and my suitcase

'een sterk formeel gedragspatroon dat er is omwille van zichzelf zon- der echt nut te hebben', lees ik in een woordenboek wanneer ik de precieze betekenis van het woord 'ritueel' wil weten. Want nu ik er iets over wil schrijven begin ik me ineens af te vragen wat dat eigenlijk zijn, rituelen. rituelen kunnen groots en meeslepend zijn zoals bij bepaalde geloven of klein en onzinnig zoals bij mij vaak het geval is. ik heb het vaak over m'n rituelen, want dat klinkt nu eenmaal fijner dan 'vastge- roeste of hardnekkige gewoontes' wat ze in feite zijn.  

Wars van enige vorm van ‘burgerlijkheid’ maakte ik mezelf vroeger graag wijs dat ik als freewheeler wilde leven: iemand die er vooral geen truttig bestaan op na zou houden en daarom kon doen en laten wat ze wilde. Dus ook geen nine to five job. en zo geschiedde. ik woon in het centrum van het dynamische amsterdam, heb geen kinderen die ik naar school moet brengen en werk als freelance journalist. Maar voor iemand als ik valt het vrije leven niet altijd mee en loop (lees: ren) ik – als ik niet oppas – vaak achter de feiten aan. ‘Discipline is vrijheid’ weet ik inmiddels en structuur bleek hard nodig. Daarom nam ik – naast een man – een hond die ik drie keer per dag moet uitlaten.

Zo kom ik in ieder geval aan mijn portie frisse lucht en doe ik tijdens die wandelingen nog wat broodnodige inspiratie op. een ware win-win situatie! Daarnaast heb ik mijn ochtend-, middag- en avondrituelen waar ik nu niemand mee lastig zal vallen. Mijn rituelen zijn belangrijk want anders gaat het geheid mis.

ik heb het vaak over m'n rituelen, want dat klinkt nu eenmaal fijner dan 'vastgeroeste of hardnekkige gewoontes' wat ze in feite zijn .

Groots en meeslepend wilde ik altijd leven. als een schrijfster die ‘zo d’r koffer pakt’ en er op uittrekt om wederom van het volgende avon- tuur verslag te doen. ik en mijn koffer pakken. Pfffff! alleen daarover zou ik al een heel boek kunnen schrijven: ‘Me and my suitcase’.

op zich best nog wel een leuke titel, maar van een uiterst oninteres- sant en chaotisch verhaal, waar overigens veel meer bij komt kijken dan alleen mijn koffer. Vertrok ik vroeger nog met enig nonchalance van huis, tegenwoordig gaat dat steeds lastiger en heb ik last van inge- wikkelde reis-rituelen. Want ineens móet het hele huis aan kant, álle administratie weggewerkt, kasten geschoond en állerlaatste onbenul- lige zaken aangeschaft zoals nieuw ondergoed of - nog erger - een verse bikini. en dit liefst allemaal tegelijk, op de dag vóór vertrek. stuk voor stuk zaken die ik gewoonlijk al lastig genoeg vind om te doen, laat staan onder de druk van een aankomende reis.

Waar een normaal mens op zo’n moment gewoon lekker ’n beetje aanrommelt en bezig is met de nodige voorpret, loop ik als een dolle deerne op en neer te hollen. alsof het mijn laatste reis is en ik nooit meer weder zal keren. op die momenten heb ik er tegenwoordig het driedubbele reisbedrag voor over om gewoon lekker thuis te mogen blijven. Gelukkig is er dan nog mijn immer geduldige echtgenoot die me inmiddels kent, zich op D-day zoveel mogelijk gedeisd houdt en er daarnaast óók aan denkt om me alvast in te checken. Zoals laatst, op rij dertien. “rij dertien!!!,” durf ik hem dan zelfs nog verontwaardigd toe te roepen. Hoe kon hij me nou op zo’n ongelukkige rij neerzetten?! “omdat het nog nooit is voorgekomen dat alléén rij dertien naar bene- den is komen vallen” was zijn droge antwoord.

op zo’n moment besef ik dat alleen humor mij kan redden en ben ik blij dat ik voor salt een column schrijf en geen reisverhalen.

Bekijk hier de column in pdf