DANGEROUSLY!

Bij het doorspitten van de stapels post na onze zomervakantie viel mijn oog op een folder van de organisatie Aquarius. Deze organisatie, zo las ik,  zet zich wereldwijd in voor schoon water door middel van ‘schoon water evenementen’. Dit jaar organiseerde ze voor de eerste keer de ‘Amstel Swim’ en riepen daarom Amsterdammers op om mee te doen aan deze 3 km lange zwem-exercitie door de Amstel.

“Wat een belachelijk plan!” was mijn eerste gedachte. Want welke idioot gaat er nu ’n beetje voor z’n lol door de Amstel zwemmen!?! Alsof dat schoon water is! De folder verdween daarom linea recta in de prullenbak. Later die dag betrapte ik mezelf erop dat ik er toch steeds aan moest denken, aan die Amstelswim. “Waarom zouden ze het een ‘schoon water evenement’ noemen als het in vies water was?” begon ik me af te vragen. Ineens kon ik me herinneren dat iemand me laatst vertelde dat de grachten in verbinding staan met het open water en een paar keer per week worden doorgespoeld. Zou het niet geweldig zijn om mezelf voor één keer in de Amstel te dopen? Zeker nu ik er zelf aan was gaan wonen. Het was daarbij een goede reden om het vege lijf weer eens te gaan trainen. En had ik in mijn vorige schrijven niet besloten wat more dangerously te gaan leven? Nou dan! Dit was mijn kans om dat te gaan bewijzen. Ik voelde zowaar een zeker enthousiasme omhoog borrelen en binnen de kortste keren had ik het verfrommelde foldertje onder een restant spaghetti bolognese vandaan gevist en heb me  - zonder nog verder na te denken  - opgegeven. Erover nadenken zou ik later wel doen. Dat gebeurde al de volgende dag toen het met bakken uit de hemel kwam en ik uit mijn raam naar dat brede donkere water keek met aan weerszijden slechts hoge wallen.

Joehoeoeoeoe! Amstel here I come

Zwemtechnisch bekeken, nou niet bepaald het toonbeeld van aantrekkelijkheid. Dat je denkt van: Joehoeoeoeo! Amstel here I come om jou eens fijn te gaan beduiken!! Maar nu moest ik niet kinderachtig gaan doen. Anders zou het immers geen uitdaging zijn en wie A zegt moet B zeggen. Aan de slag moest ik!! Dus direct op de fiets naar de eeste beste sportwinkel gegaan voor het nodige profi zwemspul en in één rechte lijn door naar het ‘dé Mirandabad’. Ja écht, zo heet het! Maar het , eh dé heeft toevallig wel een 50 meter lang buitenbad. Vanaf dat moment kon je me daar drie keer per week aantreffen. Weliswaar verkleed als Oost Duitse zwemster, maar ach, álles staat me ;). Een korte rekensom leerde dat ik zestig (!)banen moest zwemmen om mijn doel te behalen., maar na drie had ik het al helemaal gehad en na tien was ik er klaar mee.  Saaiheid alom! Ik troostte me met de gedachte dat het straks in de Amstel vast beter te doen was. Dat bleek gelukkig ook het geval. Daarbij was het op dé Grote Dag ook nog eens stralend weer. Pure mazzel! Het water was niet vies, maar wel koud. Gelukkig had ik op het laatste moment nog zo’n half duikerspak aangeschaft. Halverwege de tocht begon ik kennelijk toch iets teveel piepgeluiden te maken, waardoor één van de kanovaarders die ons vergezelden me bezorgd vroeg of ik even aan zijn ‘punt’ wilde hangen. Nou dat was niet tegen dovemansoren! Zo heb ik ook nog even lekker kunnen smokkelen. Maar echt zo ‘heel even’ dat het eigenlijk geen naam mag hebben. Aan de finish werden we als helden onthaald. En eerlijk gezegd zo voelde ik me ook. “Volgend jaar rondje KNSM-eiland?” stootte een enthousiaste medezwemmer me aan. “Eh, ja misschien”, hoorde ik mezelf zeggen. Maar ik wist het natuurlijk best, want ik vond het wel mooi zo. Hier kan ik voorlopig op teren. Volgend jaar verzin ik wel weer wat anders. I keep you posted.

www.stichtingaquarius.nl