DIEHARD

Het is nog vroeg in de ochtend wanneer ik  mijn stoute (ren)schoenen aantrek om samen met hond Happy een rondje Gaasperplas te gaan hollen. Behalve mijn eigen hond is er geen andere te bekennen. In de verte zie ik een fietser langzaam mijn richting opkomen. Het is een oude vrouw. Ineens stapt ze van haar fiets, zet deze tegen een boom, trekt wat kleren uit en wankelt het water in.

Met trage maar trefzekere slag zwemt ze weg. Ik ben enigszins verbaasd, aangezien ik hier nog nooit iemand heb zien zwemmen en houd haar ongemerkt toch in de gaten. Na een half uur kan ik nog net in de verte een klein hoofdje zien bewegen. Wat bezielt zo’n vrouw om helemaal alleen dat grote donkere water over te zwemmen?!? Is dit een  kamikaze-actie of doet ze het voor haar plezier en moet ik eerder aan Russisch roulette denken. Want wát als ze ineeens kramp of weet ik wat krijgt? Wie zal haar horen? Laat staan komen redden? Ik zou het niet in m’n hoofd halen om hier een beetje in m’n eentje rond te gaan zwemmen!

Nu ben ik wat dit soort acties betreft nogal een angstbijter en daarom een slechte maatstaf. Ik voel dan ook diepe bewondering voor al die stoere durfallen waarmee de Salt vol staat. Maar soms vraag ik me werkelijk af wat iemand bezielt. Zoals laatst toen ik al zappend  ineens in de documentaire ‘Solo’ viel. Een ongelofelijk verhaal van ene Andrew McAuley die kostte wat het kost in z’n eentje de Tasmanzee – een verradelijke oceaan van zo’n slordige 1600 kilometer lang – per kayak moest oversteken. Voor alle duidelijkheid: het moest van niemand, behalve van hemzelf. Bij zijn eerste poging ging het al fout en moest hij terugkeren. Je zou denken dat hij tot bezinng was gekomen, maar in plaats daarvan raakte hij geobsedeerd van deze onmogelijke tocht. Zijn geluk hing er werkelijk van af. Met lede ogen zagen zijn vrouw, zoontje en vrienden hem daarom maar weer vertrekken. De film toont vervolgens de door hem zelf gemaakte beelden van zijn barre reis: een – door de sunblock – lijkwitte man, half liggend in een kayak met niets anders dan golven om hem heen. Zijn enige bescherming is een soort hele grote helm die hij over zich heen kan trekken tijdens heftig weer of wanneer hij gaat slapen. Slapen?!?! Daar kan ik me al helemaal niets bij voorstellen in zo’n situatie. Maar goed. In het begin is hij nog blij en vol goede moed, maar na de nodige stormen raakt hij steeds meer uitgeput en uiteindelijk behoorlijk wanhopig.

Als ik zijn vrouw was geweest was ik gillend van de kade gesprongen om hem tegen te houden

Toch blijft hij positief en gefocust. Je hoort hem aan zijn vrouw en zoon beloven dat dit nu écht de laatste keer is geweest. En dat was het ook, aangezien hij het niet heeft gered. Na werkelijk álles te hebben doorstaan komt Andrew – nog geen dertig kilometer voor de kustlijn van Nieuw Zeeland – in nood door een mankement aan zijn boot. Zijn laatste woorden zijn hoorbaar in een rommelig noodbericht aan de kustwacht en daarna wordt het akelig stil. Terwijl zijn dierbaren hem hoopvol staan op te wachten, verdwijnt de diehard naar de zeebodem. Een harde dood. En ondanks dat de verdrinkingsdood een ‘mooie’ dood schijnt te zijn (begrijp nooit hoe men dat heeft kunnen vaststellen) is het in ieder geval een wrang einde van iemand die zijn hart oprecht volgde..  Maar wat had  hij dan verwacht? Hij speelde toch écht Russisch roulette! Als ik zijn vrouw was geweest was ik gillend van de kade gesprongen om hem tegen te houden. Waarom was zijn gezin niet belangrijk genoeg om een dergelijke risciovolle onderneming te laten zijn voor wat ‘ie was?
Oké, zelf vind ik dat ik best wel wat meer dangerously mag leven, maar écht niet tegen elke prijs! Inmiddels zie ik dat de vrouw al bijna bij de oever is en haal stiekum opgelucht adem. Ook mijn rondje zit erop.  Ik heb het ongemerkt in één ruk gerend. Ik ben tevreden. Vandaag in ieder geval. Thank God!

Solo: http://www.andrewmcauley.com/