IKE-Néé!

Lékker eten en drinken. Wat is er fijner? Dat vraag ik me regelmatig enigszins beschamend af. Want ondanks dat dit nog steeds onze meest primaire behoeftes zijn, hoeven we hiervoor allang niet meer ons best te doen. Integendeel: we moeten alle zeilen bijzetten teneinde onszelf niet te verliezen in onze eet- én drankfestijnen. Dit heeft natuurlijk weer te maken met het feit dat alles hier in overvloed aanwezig is. Tja, overvloed lijkt een zegen, maar ik kom er steeds meer achter dat het mij in ieder geval steeds minder blij maakt. Gelukkig hoeven we zelf niet meer op jacht naar ons voedsel, maar aan de andere kant zouden we ons voedsel dan veel meer waarderen, er minder van eten (want het is lastig jagen met een winkelwagen) en door de combinatie van minder, natuurlijker eten en meer beweging in de frisse buitenlucht kunnen we de sportschool ook laten voor wat ‘ie is. Tel uit je winst! Maar ja, een revival van het Stenen Tijdperk is natuurlijk een utopie, dus probeer ik maar steeds meer te leven naar mijn voortschrijdend inzicht: less is more en vul ik mijn ijskast het liefst niet te vol met eerlijke spullen van een zo goed mogelijke kwaliteit. Zo blijft deze ook lekker overzichtelijk. Want het grote probleem van al die overvloed is dat ik het overzicht kwijt raak en daardoor bijna niet meer kan kiezen. Soms sta ik wel een kwartier wezenloos bij het zuivelschap van zo’n mega- supermarkt. Besluiteloos en doorgedraaid van de hoeveelheid links- en rechtsgedraaide yoghurt in alle soorten, maten, smaken en vetpercentages mét of zonder bacteriën. En dan heb ik het alleen nog maar over yoghurt. Want ik heb het ook met kleding, tijdschriften, vakanties en -  nu mijn lief en ik weer eens gaan verhuizen en volop in een verbouwing zitten.....met álles op woongebied. ‘Wonen’....alweer zo’n primaire  behoefte en ook op dit gebied worden we bedolven onder keuzes.

Soms sta ik wel een kwartier wezenloos bij het zuivelschap van zo’n mega- supermarkt. Besluiteloos en doorgedraaid van de hoeveelheid.

Mijn  keuzeprobleem wordt de laatste maanden dus weer extra op de proef gesteld. Want welke kranen, tegels, vloeren, moeren en snoeren worden het? Ook al drijven al die keuzes me bijna tot waanzin, ik zal ze toch echt moeten maken. Ben zelfs naar Ikea gegaan om zo’n ‘extra dekje’ voor op ons harde té oude matras van het logeerkamerbed te kopen. Dat hoefde dus ook niet top te zijn. Maar voor een winkel als Ikea moet ik wel écht een goede dag hebben en dan ook nog eens ál mijn moed verzamelen. Al die  spullen die daar al wandelend door dat doolhof aan je voorbijgaan. Ik zit iedere keer weer op ’t randje van een hyperventilatie-aanval.  Daarom mijd ik  deze winkel het liefst zo veel mogelijk, maar vind dat ik niet zo kinderachtig en wel zo sportief mag zijn! Onder mijn vriendinnen worden ‘Ikea-aankopen’ immers gewaardeerd. Het staat voor no-nonsense, aanpakken en ‘slim’ kopen. “Kom op Rox, wel een beetje karakter tonen, of wou je alleen maar naar het Arsenaal gaan?” (Ja natuurlijk wel! Ach, als ik maar rijk was geweest en minder knap ;)). Dus toen ik eindelijk het juiste dekje had gevonden, direct ook maar wat andere zaakjes gekocht, ik was er nou toch! Tot mijn grote verbazing lukte dit aardig en met een tevreden gevoel en een gezicht alsof ik áltijd alles bij Ikea kocht, duwde ik mijn inmiddels overvolle kar richting kassa. Na een dik kwartier wachten en eindelijk aan de beurt, bleek ik ineens met een compleet vreemde kar te staan, die ik in mijn enthousiasme ergens per ongeluk verwisseld had met de mijne. Dus met verhit hoofd anderhalve kilometer tegen de stroom in mijn kar moeten zoeken die ik gelukkig toch nog vond. Opgelucht terug in de rij, na wederom lang wachten, werd me verteld dat deze kassa gesloten werd. Dus opnieuw in de rij bij een andere kassa. Toen ik tenslotte had afgerekend en met een auto vol(onnodige) spullen het parkeerterrein verliet, kwam ik erachter dat ik hét dekje - waarvoor ik speciaal was gekomen - naast de loopband had laten staan...grrrrrrrr! Zo gaat het nu altijd met mij en Ikea. Ik geeft het op. Wij zijn niet geschapen voor elkaar. De enige reden waarom ik er nog wel ‘es voor naar toe wil grijden is een zondige, maar o! zo fijne: de lékkerste hotdog met veel Zweedse mosterd! En dan linearecta weer naar huis!