Biologisch afgebroken

Dat zal je altijd zien. Hield ik in mijn vorige column nog een betoog voor de winterse periode, ben ik er nu héééélemaal KLAAR mee! Heb ik het echt gehad met die grijze, miezerige, waterkou waarin ik toch elke dag minstens twee uur  moet lopen, want voor minder doet hondlief het niet. En daarom kijk ik al weken reikhalzend uit naar de lente die al er al lang had moeten zijn. Het was zelfs zo erg  dat ik vorige maand in een opwelling plotseling een bikini kocht. Het was een overduidelijk modelletje van vorig jaar en hing zielig afgeprijsd in een hoekje van de etalage. Het was zo goedkoop dat ik het niet van mezelf hoefde te passen. Dat kwam ook goed uit want het was zeker twee maten te klein. Dat lijkt behoorlijk naïef,  maar dat was het  - dit keer - niet. De bikini zou namelijk de ‘stok achter de deur’ worden. Achter de deur van mijn inmiddels te grote lichaam. Want ik had misschien een jaar niet gedronken, maar gegéten had ik wel en ook weinig gesport. Tel daarbij op dat ik inmiddels ‘forty-something’ ben en dan is je volledige garderobe al gauw te krap. Dus afgezien dat ik met deze bikini-koop ook stiekem wat zon hoopte af te dwingen, ging het er mij vooral om dat ik hierdoor zou worden aangespoord tot het terugbrengen van mijn maatje 38.

De bikini zou de 'stok achter de deur worden'

De bikini was snel gekocht. Nu de rest nog. Een vriendin had me ooit verteld over de ‘Hcg-methode’; een soort hormoon dat je dagelijks bij jezelf moest injecteren en dat al je overtollige vetreserves af zou breken. Dat laatste klonk me als muziek in de oren, alleen ben ik niet van de extra hormonen – daar heb ik er maandelijks al genoeg van rondgieren – en met injectienaalden moet je echt niet bij me aankomen. Laat staan dat ik zo’n ding in mezelf ga prikken! No way! Blij verrast was ik dus toen ik ineens van de ‘BIO hcg-methode’ hoorde. Dit hield in dat hierbij geen sprake was van het hormoon, maar slechts van een frequentie (?) ervan. Een en ander was  gebaseerd op de homeopathische en ayurvedische werkwijze. Dat klonk in ieder geval goed en nog beter nieuws was dat er dit keer ook geen naald aan te pas kwam, maar een onschuldig ampulletje dat je ’s morgens onder je tong diende te legen. Een kind kon de was doen, leek me! Het enige minpuntje was dat je gedurende de 26 dagen dat deze kuur duurde geen drúppel vet - in wat voor vorm dan ook - tot je mocht nemen. Dus niet over m’n sla, niet in de pan, maar ook niet op lijf en leden. Een pittige opdracht voor een lekkerbek én tevens smeerverslaafde! Maar goed wie A zegt, moet B zeggen en de bikini moet aan deze zomer. Dus heb ik drie weken een min of meer kluizenaars bestaan geleid, met dagelijks slechts vijfhonderd calorieën, MAAR  - met dank aan de BIO-hcg – géén honger! Mijn hoogtepunten in die dagen bestonden uit de ochtenden op de weegschaal waarvan de wijzer met de dag een streepje of meer terugliep. Het eind van het liedje is dat ik zo’n tien kilo ben verloren. Precies het gewicht van mijn hond. Alles past me weer of is zelfs te groot. Hoezee, hoezee, leve de BIO- hcg! Ik huppel weer vederlicht door het leven, iedere druppel olijfolie is nu een ware traktatie en mijn amandel-bodylotion een ongekende luxe! Less lijkt wel eindelijk more!
Zo lang als het duurt natuurlijk.

Voor wie hier meer van wil weten:  www.biohcg.nl