Vakantie

“Lekker uitgerust?” vraagt mijn buurman nadat we nog maar koud een week thuis zijn van een twee-weekse súper vakantie. “Ja, fijn!, hoor ik mezelf terugroepen, maar ik voel gewoon dat ik sta te liegen. Ik ben binnen één week alweer doorgedraaid en daarom nu alwéér aan vakantie toe. Ondanks het feit dat ik sinds kort in het centrum van Amsterdam woon, mag dat toch geen excuus zijn?! Het is te zot voor woorden! Wij (man Wilbert -  én ons kersverse hondenkind Happy) verbleven in een ‘Hans-en-Grietje-huisje’ in de Pyreneeën, alwaar wij onze dagen vulden met wandelen, lezen, beetje koken en ’s avonds vroeg onder de wol. Zo’n tien jaar geleden had zelfs de meest goedgebekte touroperator deze vakantiebestemming nog niet aan mij kunnen verkopen; dit primitieve huisje waar een ‘modern mens zoals ik’ geen enkel modern geriefelijk comfort kon ontdekken. Wilbert was twee jaar geleden via een kennis op dit alternatieve vakantie-idee gekomen. Ik - niet de rotste om mijn dwangmatige geregel voor een keertje los te laten en hem ook eens een kans te geven - stemde daarom schoorvoetend toe. Mocht het niks blijken dan was ook dat weer achter de rug. En in het meest positieve geval zou het mij wellicht weer wat tijd kunnen schelen in de toekomst. Desondanks leek zijn plan mij onoverkomelijk. Het leek wel kamperen! Want: niks geen verwarming, maar een houtkachel, waarvoor het hout ook nog eens zelf gesprokkeld moest worden. Géén tv - dus boeken lezen! - met tevens het ‘gemis’ van  de soms tot wanhoop brengende keuzes uit minstens 40 kanalen. Géén afwasmachine ook, maar een afwasborstel waarmee ik  op Zen-achtige wijze iedere avond de afwas deed. Géén magnetron - oké, die had ik zelf al niet – maar ook geen hete luchtoven! Gelukkig wel een keramische kookplaat én een Moulinex grill-oven combinette. Zo eentje die ik ooit van m’n ouders kreeg toen ik voor het eerst op kamers ging wonen. Zonder overbodige  toeters en bellen en met slechts drie knoppen. Eén ‘aan-en uitknop’,  één voor de oven of grill-keuze  en één om de  temperatuur mee in te stellen. Hoe overzichtelijk kan het leven zijn? Overigens is die keramische kookplaat niet eens zo nostalgisch maar wel lekker praktisch omdat ‘ie met een veeg van een nat lapje zo weer schoon is, terwijl ik thuis onhandig loop te stoeien met  van die zware gietijzeren opleggers op mijn ó zó design doch uitermate onpraktische gasfornuis met wel liefst zes (!)pitten. Zés pitten voor ons tweeën!  Terwijl mijn zusje haar zéskoppige gezin lachend en probleemloos door het leven kookt op een doodnormaal, maar heel functionerend vier-pits exemplaar. Daarbij moet je de gasknop van zo’n design ding eerst een half uur ingedrukt houden voordat de pit überhaupt vlam vat. Niet echt bevorderlijk dus voor mijn geestelijke rust. En dat is toch waar ik naar op zoek ben: rust! Het eenvoudige leven is het antwoord gebleken. Zonder te veel prikkels en verplichtingen. Kortom: deze ‘Wilbert-vakanties’ waren een daverend succes. Vakanties van het moderne leven, kan ik bijna stellen. Vakantie van álles waarmee we worden overstelpt of waarvan we denken aan mee te moeten doen. En als fijne bijkomstigheid: weinig tot geen behoefte om te vluchten in wat voor middelen dan ook. Zo simpel en helend kan  een eenvoudige vakantie zijn.

Helaas is het prikkelende en snelle leven niet meer te keren en daarom zal ik ermee moeten leren leven. Ik weet dat huilen niet helpt, vluchten geen optie is en verzetten tot niets leidt. Begrippen als acceptatie en overgave zijn voor mij dus zeker van toepassing, wil ik me niet compleet gek laten maken. En vooral ook: mediteren! Van De 3 minuten versie tot de hele lunchpauze desnoods.  Daar wordt een mens rustig van, is inmiddels onomstootbaar bewezen.  Ik móet daarom meer mediteren (daar gaan we weer met het ‘ge-moet’). Mááár (daar gaan we weer met het ‘ge-maar’).... wel op z’n minst  minimaal zo’n twintig minuten per dag.  Nee, nu ook geen moedeloos gezucht, want deze kostbare tijd - zo is mij verzekerd -  zal me uiteindelijk weer méér tijd opleveren, aangezien ik dan geconcentreerder en meer gefocused zal zijn, waardoor de dag – ongeacht wat deze zal brengen – soepeltjes aan me voorbij zal glijden. In ieder geval soepelér. Pfffffffff!!!!

Ja, ja!  Wéten doe ik dit allemaal mag duidelijk zijn!  Breek mij de mond daarom niet open. Want DOEN! Dáár gaat het om. En meneer Nike weet ons dat met zijn alom bekende, duidelijke en zeer ware leuze al heel lang te vertellen: Just dó it!

Oké, maar dan wel eerst afmaken wat er nog te doen valt zou ik zeggen. Zo heb ik  - om maar wat te noemen – nog welgeteld twaalf (!) UITGEBREIDE gebruiksaanwijzingen die op me liggen te wachten om  te worden doorgeworsteld. Van onze nieuwe afwasmachine (met dertien functies), vloerverwarming én gewone verwarming (tegenwoordig volledig instelbaar door thermostaatregeling),  hypermoderne brandmelders en omgekeerde osmose-waterfilters aan toe. Op een dag zal ik al deze moderne apparatuur wellicht bedienen  tot in de perfectie. Tot die tijd doe ik maar wat. Soms waag ik een poging om  ze te lezen, maar moderne gebruiksaanwijzingen zijn echt niet meer te volgen. En ik word alleen maar zenuwachtiger van alle tíg andere zaken die nog op mijn to-do-lijstje fel rood staan te knipperen.

Ik wil daarom meer van het Pyreneeën-gevoel in mijn leven! En volgens mij hebben meerderen met mij die behoefte. Dat je wakker wordt en denkt: wat zal ik eens gaan doen vandaag? .....En de grootste vraagstukken van die dag zijn: welk boek je nu weer zal gaan lezen, waar je deze keer weer naar toe zult wandelen en of je die avond pasta of aardappelen als bijgerecht wilt eten? Mét de heerlijke wetenschap dat je nu echt nergens naar toe moet en al helemaal niets hoeft. Een primaire levens-behoefte zoals bijvoorbeeld eten - voorheen een dagelijkse bijkomstige last (wat móet ik vandaag weer koken?!) -  blijkt ineens weer een feest om aan te voldoen. Het simpele leven iets om van te genieten.

Zou ik ze dan ooit weer kunnen beleven - die eindeloze dagen die ik als kind kon ervaren? De vele uren die maar duurden..... Waarin ik me mateloos kon vervelen en waaraan geen einde leek te komen. Ik nooit een vakantie hoefde te regelen - er niet eens naar  verlangde - maar gewoon met mijn ouders meeging. En dat was geweldig. Net zoals met mijn man. Die mij meenam naar een plek waar ik dat onbezorgde kindgevoel weer wist te ervaren. Dat gevoel waar ik nu weer naar terug verlang. Tegelijk weet ik dat een ware Yogi de rust temidden van het hectische Delhi kan ervaren en zal ik ook moeten leren om dit gevoel in het drukke hart van Amsterdam te verkrijgen. Daar ga ik over denken. Nu heb ik even geen tijd. Tijdens mijn volgende vakantie.