De weg van de meeste weerstand

Aangezien ik alle goede voornemens die ik me aan het begin van ieder nieuw jaar plechtig voornam nooit langer dan drie dagen heb kunnen volhouden, besloot ik het dit keer maar eens anders aan te pakken. Daarom stopte ik afgelopen november alvast met drinken. Van alcohol wel te verstaan. Niet dat ik nooit eerder gestopt was, maar beter vaak stoppen dan helemaal nooit meer. Dat zou toch zonde zijn. Ik was tenslotte meer en meer bezig met gezondheid en bewustzijn en had er inmiddels een boek over geschreven. Alcohol & co. paste daar gewoon steeds minder bij. Temeer omdat ik niet zo iemand ben van ‘hè ja, gezellig, nou ééntje dan!’ , maar meer het type dat denkt in flessen, met later op de avond soms nog meer gezelligheid. O, héérlijkheid, wat heb ik genoten van de lange doorhaalnachten, liefst aan de keukentafel met goedgezelschap en maar door ‘filosoferen’ tot we er bij neervielen. Ik had ze voor geen goud willen missen, maar de volgende dagen des te meer! Ai, wat had ik dan een spijt. Gelukkig duurde dat nooit lang. De volgende dag (en zelfs soms de zelfde avond nog) was al het leed geleden en vergeten. In ieder geval ben ik nu klaar met al die verloren dagen, want die vind je  echt nooit meer terug. Dronken, stoned en katerig, dat kennen we nu wel. Tijd voor wat anders. Voor happy sobriety, zoals ze dat zo mooi noemen bij de AA.

Niet morgen, maar nu dus... en dat was afgelopen november. ‘Maar waarom nú, zo vlak voor alle feestdagen?’ vroeg iemand me verbaasd. Dan kon ik toch beter wachten tot daarna? Tja, dan had ik nog wel lekker een aantal weken schuldeloos de nodige glaasjes achterover kunnen slaan en zou ik er bovendien nog extra van kunnen genieten met het idee dat het straks finito basta zou zijn. En dat was nu precies de reden waarom ik dat niet deed. Ik begon langzamerhand in te zien hoe mijn geest/ego mijn goede bedoelingen iedere keer wist te saboteren waardoor ik bepaalde zaken voortdurend uitstelde en mijn leven er niet gemakkelijker op werd. Zo lijkt het in de eerste instantie wel relaxed om een bepaalde taak uit te stellen, maar uiteindelijke blijft het je achtervolgen, komen er weer andere taken bij en lijkt die ene taak alleen maar groter te worden. Het boek “Niet morgen maar nú!” van bestseller therapeutisch auteur Wayne Dyer las ik al járen geleden. Het staat vol met van de gemarkeerde felgroene strepen, maar het heeft weinig uitgehaald. Ik ben domweg een geboren uitstelster en dat maakt het daarom nog eens extra lastig. Maar dat is natuurlijk ook weer een perfect excuus! ‘De weg van de minste weerstand levert later juist de meeste weerstand (en narigheid) op,’ schrijft Jan Peter van Doorn in zijn boek met de fantastische titel ‘Ontploeteren’. De weg van de meeste weerstand blijkt achteraf bezien erg eenvoudig te zijn en verrassend veel voldoening te geven. Dus vandaag, ruim over de helft van het nieuwe jaar, besluit ik deze column die ik al eerder zou inleveren af te schrijven. Maar ik heb nog steeds niet gedronken!! Daarover later meer. Heel binnenkort. No more excuses!