Huub Stapel

Hij kan eind dit jaar tevreden terugkijken op zijn vijftig levensjaren. Huub Stapel, a happy familyman en één van onze bekendste en meest veelzijdige acteurs. De oridinaire Sjonnie uit Flodder, Ed van Tijn, een alcoholistische boer of een macho. Hij kruipt met gemak in ieders huid. “Jij hebt wel duizend gezichten, zeiden ze al op de toneelschool.” 

Ooit woonde ik bij hem in de straat, dus we verwelkomen elkaar als oude bekenden. “Hoe vind je ze?’, vraagt hij lachend. “Mijn nieuwe ‘Ugg’s’?!”. Hij wijst naar de zwarte laarzen die onder zijn spijkerbroek uitkomen. “Heel Hollywood schijnt op ‘Ugg’s’ te lopen. Ze zijn kennelijk helemaal dé trend. Niet dat ik nou zo trendgevoelig ben, maar ik snap het wel, want ze zitten toch lekker! Doordat ze met bont zijn gevoerd, kan je er zó met je blote voeten in. Een heel apart en vrij gevoel.....” Stapel praat er gemakkelijk op los en wordt niet gehinderd door enige vorm van sterallures. Een Limburger in hart en nieren, maar daar is niets meer van te horen. “Dat hebben ze er op de toneelschool vakkundig uitgeramd.”

Van debacle tot succes
Zo voorspoedig als zijn acteurscarrière verloopt, zo slecht was het vroeger met zijn carrière op school gesteld. Hij was zo’n kind dat  - ondanks hun goede band - zijn ouders tot wanhoop bracht, temeer omdat moeder Stapel zelf onderwijzeres was. Hij weigerde domweg in het gareel te lopen. “Ik had een groot autoriteits-probleem. Ondanks m’n obstinate gedrag heb ik uiteindelijk toch nog een Mavo diploma weten te bemachtigen. Daarna heb ik her en daar wat baantjes gehad. Maar ook die waren niet van lange duur. Er zat niets anders op dan om toch maar een vak te gaan leren. In die tijd kon je nog met MAVO een HBO opleiding volgen. Dus heb ik me bij verschillende academies aangemeld en audities gedaan bij de toneelschool in Maastricht. Ik had in het verleden wat aan amateurtoneel gedaan, maar nooit uit een brandend verlangen om acteur te worden. Daar zaten gewoon de mooiste meisjes.”
Die auditie was dan ook geen succes. Hij werd fallikant afgewezen, zelfs met het verzoek om nooit meer terug te komen. “Volgens hen had ik nog niet eens het begin van talent. Tenslotte werd het een opleiding aan het Christelijk Cultureel Studie Centrum; een opleiding waar je kon kennis maken met diverse artistieke vakken. Hier heb ik een jaar kunnen fröbelen met beeldende vakken, toneel en literatuur en kon daardoor uitzoeken wat ik nu echt wilde. Ik ontdekte dat dit tóch acteren was. Dus ondanks mijn eerdere debacle in Maastricht, zou ik nu mijn geluk gaan beproeven bij de Amsterdamse toneelschool. Daar werd ik glansrijk toegelaten! Toch heeft het niet lang mogen duren. Want tijdens dat eerste jaar overleed mijn vader plotseling. Om dichter bij mijn moeder in de buurt te kunnen zijn, besloot ik daarom terug naar Limburg te gaan. Zo kwam ik uiteindelijk toch nog op de toneelschool in Maastricht terecht. En deze keer mocht ik blijven.

Verrassende wendingen
Ook voor zijn eerste grote rol in ‘Harold and Maude’ werd hij in eerste instantie afgewezen. “Dat was bij Mary Dresselhuys, met Ina van Faassen, Renée Soutendijk en Guus Hermus als regisseur. Een absolute droomcast! Ik werd helaas ‘te oud’ bevonden. Toen zei Sjoerd; “wacht maar, over drie weken wordt één van ons gebeld of we die rol kunnen overnemen, want die jongen die ze nu hebben die kan het niet.” En, geloof het of niet, precies drie weken later ging de telefoon. Het was Joop van de Ende - die belde toen nogzelf - of ik die rol nog wilde....” Het werd een eclatant succes en zijn naam was gevestigd. Vele toneelrollen werden afgewisseld met rollen in films en televisie in onder andere De Lift, Flodder, Amsterdamned en de Partizanen, waarmee hij zelfs een Gouden Kalf won. Verrassende wendingen lijken echter een soort van rode draad in zijn leven te zijn. Zoals ook dit jaar, toen hij drie dagen voor de première van de monoloog Spong het ineens liet afweten en voor de nodige opschudding zorgde. “Ik kreeg gewoon geen vat op de rol en had het gevoel dat ik de verwachtingen niet kon waarmaken. Ik had nog nooit een monoloog gespeeld. Dat vraagt om een totaal andere aanpak dan alles wat ik als acteur eerder had gedaan. Ik had er slapeloze nachten van en besloot uiteindelijk om het af te blazen. Op de avond van de première belde ik regisseur Elmecky – die zelf de rol zou overnemen – om hem succes te wensen. “Hoe voel je je?”, vroeg hij me. “Alsof ik zó op zou kunnen gaan”, antwoordde ik. “Dat méén je niet!!”, was zijn reactie. Maar ik meende het wel. Diezelfde avond speelde ik de gevreesde monoloog. Het ging fantastisch en na afloop zoende Spong me op beide wangen.” Achteraf gezien verdienden zijn acties misschien niet de hoofdprijs, maar hij heeft niet geschroomd zijn onzekerheid te tonen en tenslotte zijn gevoel te volgen. Ondanks de vele spanningen die nu eenmaal inherent zijn aan zijn beroep, is het met zijn prive-leven een stuk rustiger gesteld. Hij is nog steeds gelukkig getrouwd met zijn jeugdvriendin Resi en samen hebben ze twee zonen, Sem en Mas en hond Nero. “Mijn gezin gaat uiteindelijk voor alles. Daar vindt ik mijn rust om de motor draaiende te houden.”

Vanaf december dit jaar is Huub te zien in het stuk Catwalk. Deze productie van Cosmic theater is een kruising tussen een modeshow en toneelstuk.