Astrid Joosten

Ze begon ooit als omroepster in de tijd dat de Nederlandse TV nog maar twee netten telde en bleek bepaald geen ééndagsvlieg. Astrid Joosten (45), inmiddels uitgegroeid tot een van onze meest bekende en bekwame televisiepersoonlijkheden, is door de combinatie van jarenlange ervaring, integere wijze van interviewen en haar klassieke, natuurlijke uitstraling een ware verademing op de hedendaagse TV. Freelance journaliste Roxane Catz (of: NU) ging bij haar op de koffie en keek samen met haar terug in de tijd.

Vrijheid blijheid
Bladerend door haar fotoalbums kijkt Astrid Joosten terug op een gelukkige jeugd. Een groot geschenk vindt ze zelf. “Die tijd vormt toch het fundament van je verdere leven. Ik kom uit een progeressief gezin. Mijn ouders waren pas begin twintig toen ze mij kregen. Ze droegen spijkerbroeken, reden in een lelijke eend en waren ruimdenkend. Wij - mijn broertje, zusje en ik - plukten daar de vruchten van; we werden in vrijheid, maar met een groot gevoel van eigen verantwoordelijkheid opgevoed. Mijn ouders leerden ons al vroeg hoe belangrijk het was om zelfstandig te zijn en dat de behoefte aan financiële zekerheid nooit een reden mag zijn om een relatie in stand te houden. Het leerde je in welke omstandigheid dan ook sterk te staan. Mij vader was er zich terdege van bewust dat wij nu meer mogelijkheden hadden dan hij ooit had gehad en hij wilde dat we die zouden benutten. Hij had een vrachtwagenbedrijf, maar hij wilde bijvoorbeeld niet dat mijn broer ‘dan ook maar’ in het familiebedrijf zou stappen. (Lachend) Uiteindelijk zijn zowel mijn broer én nu ook zijn zoon in het familiebedrijf gestapt. Het bloed kruipt kennelijk toch waar het niet gaan kan. Een ander voorbeeld van onze vrije opvoeding was dat we al vroeg op een hele open manier sexueel werden voorgelicht. Mijn ouders wilden voorkomen dat wij sex als iets gingen zien dat slecht of verboden was. Als iets waar we misschien stiekum of moeilijk over zouden gaan doen. Hun levensfilosofie was dat we de mooie dingen van het leven niet mochten verpesten, maar dat we er wel verstandig mee om moesten omgaan. Ik mocht de pil dus vragen wanneer ik daar zelf dacht aan toe te zijn. Natuurlijk was ik - net zoals elk ander kind - zo rond m’n pubertijd ook in de contramine en was er wel eens strijd, maar dat hoort er nu eenmaal bij.”

Bijbaantje
Lerares Spaans wilde ze graag worden. Na haar eindexamen verliet ze haar ouderlijk huis in Beverwijk om Spaanse taal en letterkunde te gaan studeren in  het wereldse Amsterdam. Vanwaar die Spaanse ambitie? “We gingen regelmatig naar Spanje met vakantie. Ik houd van dit land en de Spaanse taal is prachtig. Ik was altijd al goed in talen, maar wilde liever wat anders leren dan het meer voor de hand liggende Engels, Frans of Duits. Bovendien leek het me wel wat om voor de klas te staan.” Haar toekomstige baan zag ze al glashelder voor zich, maar het lot besliste anders. “Op een dag kwam mijn vader mij opzoeken om te kijken of zijn dochter nog niet aan de drugs was gegaan in ‘die grote stad’. Dat bleek gelukkig niet het geval. Wel had hij een advertentie uit de krant geknipt waarin stond dat ‘onze’ Vara  - wij waren trouwe leden - op zoek was naar een parttime omroepster. Daar had ik nou nog nooit over nagedacht. Hoe kwam hij daarbij? Maar m’n vader hield voet bij stuk. Het leek hem een geknipt bijbaantje voor mij en wie weet wat er nog meer uit kon komen. Hij vond dat ik het op z’n minst moest proberen. En toen die advertentie  me na een paar dagen nog steed vanaf de keukentafel lag aan te staren, besloot ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken. Ik stuurde een sollicitatiebrief, vergezeld van de gevraagde pasfoto. Een paar dagen later ontving ik een standaardbriefje waarin werd vermeld dat mijn sollicitatie in ‘goede orde’ was ontvangen. Vanwege de vele reacties zou een eerste selectie echter nog wat langer op zich zou laten wachten. Hierdoor rekende ik al helemaal nergens meer op en had ik het hele verhaal al zo’n beetje afgesloten.  Mijn verbazing was daarom des te  groter toen ik een tijd later een brief ontving waarin de Vara mij liet weten dat ik in de laatste ronde zat. Die kans kon ik natuurlijk niet laten liggen! Enkele screentests later werd ik uitverkoren en was ik omroepster bij de Vara. Ik stond voor de camera in
plaats van voor de klas.

Vreemdgaan
In die tijd met slechts twee netten, werd je als omroepster direct opgemerkt. Zo werd ze al snel voor andere programma’s gevraagd en ook voor de presentatie van het radioprogramma ‘Lijn 3’,  samen met Henk Westbroek. Hierna werd het rustig. Er waren wel plannen, maar niks kwam daadwerkelijk van de grond. Totdat de Tros haar benaderde voor een praatprogramma samen met Jaap Jongbloed. Ze vonden dat Astrid veel meer kon dan ze tot nu toe had gedaan. Ondanks dat ze gevleid was, voelde ze een enorme twijfel. “De Tros was – zeker in die tijd – de tegenpool van de Vara en eigenlijk wilde ik niet weg, maar ik moest toch ook verder en hun voorstel was aantrekkelijk. Daarom heb ik de knoop doorgehakt en deze kans met beide handen aangepakt.” Iets waar ze nooit spijt van heeft gehad, want ‘Jongbloed & Joosten’ werd een groot succes. Wegens onenigheid met de directie is ze daar na drie jaar vertrokken.  Ze had nog maar nauwelijks de tijd om zich af te vragen wat ze nu zou gaan doen, toen de Vara haar al belde met de vraag of ze terug wilde komen. “Ik was blij verrast en heb geen seconde getwijfeld. Van mijn ‘vreemdgaan’ hadden we beiden iets geleerd en tot op de dag van vandaag zit ik hier nog steeds prima met twee leuke programma’s zoals de talkshow ‘Oog in Oog’ en de quiz ‘Twee voor Twaalf’. Zo heb ik ook nog tijd voor vrijwilligerswerk, zoals een bestuursfunctie bij de Sire (Stichting Ideële Reclame, rc). ” Over vreemdgaan gesproken, dit thema inspireerde haar jaren later tot het schrijven van haar eerste boek ‘Verboden liefdes’;  een verzameling van interviews met minnaressen van getrouwde mannen. Tijdens het maken van het televisieprogramma over relaties (‘Ik,jij,hij,wij, jullie,zij’), ontdekte ze dat mensen niet openlijk over buitenechtelijke relaties willen praten. Zo ontstond bij haar het idee om deze mensen anoniem hun verhaal te laten vertellen en tegelijkertijd haar schrijverstalent uit te proberen. “Schrijven had ik nog nooit op zo’n manier gedaan, maar na de nodige aanwijzingen en correcties ging het me goed af. Al snel werd ik verrast door het spontane vertrouwen wat mij werd geschonken en het feit dat er zoveel buitenechtelijk verkeer is. Ik merk dat ook aan de vele reacties die mijn boek oplevert. Tot mijn verbazing ook van mannen. Mijn volgende boek gaat daarom over getrouwde mannen die een dubbelleven leiden. Hoe gaan ze daarmee om en vooral, hoe houden ze het vol? (Lachend) Mag ik bij deze een oproep doen? Ik kan er nog wel een paar gebruiken dus heren die zich hierin herkennen en mij hun verhaal willen toevertrouwen kunnen contact met mij opnemen via de Vara of via mijn uitgever Prometheus in Amsterdam. Ik ben er klaar voor!